Hallo allemaal,

Het is alweer even geleden dat ik wat op onze dogblog geschreven heb, maar we hadden eigenlijk ook niet zo heel veel spannends meer meegemaakt. Alleen hebben we nu dusdanig groot nieuws, dat ik het toch even met jullie wilde delen. We hebben er namelijk een hondje bij!!  

En dit is ze dan, onze Pien:

Vaste dogbloggers zien natuurlijk meteen dat Pien een bearded collie is, net als onze vrienden Abbey en Pepper. De bearded collie was sowieso al een van de rassen waar we ons in verdiept hadden toen we twee jaar geleden op zoek waren naar een werkhondenpup. En Suus was ook al helemaal weg van de twee beardies die bij haar op de behendigheid zaten in Valkenswaard. Maar uiteindelijk is het toen een herplaatser geworden en geen pup, en werd het een cattle dog en geen bearded collie. Ik heb het natuurlijk over onze Jodi  

Alleen is het met Jodi allemaal een beetje anders gelopen als we in eerste instantie voor ogen hadden. Jodi trok het meeste naar mij toe en werd echt mijn frisbee-hondje. Nu hadden we ons eigenlijk voorgenomen om er geen honden meer bij te nemen, maar toch bleef het bij Suus kriebelen om ook een leuk actief, jong hondje te hebben. Zeker als ze die dan ook van kleins af aan kon leren om met Randy, haar paard, mee te gaan. We hebben eerst nog een border collie overwogen en zelfs op de wachtlijst gestaan bij kennissen van ons die border collies fokken, maar uiteindelijk hebben we daar toch vanaf gezien. Een border collie is nu eenmaal een hond waar je echt mee moet werken en die dat ook bijna dagelijks nodig heeft. Een bearded collie is natuurlijk ook een slimme, energieke hond die graag voor je wilt werken, maar die werkdrift is toch minder dan bij een border collie. Hierdoor dacht Suus dat een beardie wellicht beter bij haar zou passen. En ze vindt die lange haren gewoon heel leuk

Alleen hoorde je overal dat de vachtverzorging zo ontzettend veel werk is, dat ze stinken, dat ze heel veel blaffen, dat ze niet luisteren enz. Nu wisten we wel dat we veel van die verhalen met een korrel zout moesten nemen, maar toch wilden we graag eens gaan kijken bij iemand die er echt verstand van had. Zo kwamen we uiteindelijk terecht bij Marc en Marja van kennel Clan of Stork's in Retie, vlak over de grens bij Eersel. Daar hebben we de hele middag met de honden gespeeld en geknuffeld en ik kan jullie vertellen dat ze allemaal hartstikke lief waren, goed luisterden en vooral ook heeeelemaal niet stonken! Suus heeft zelfs nog even geholpen met het borstelen van een van hun oudere teefjes en dat vond ze ook helemaal geweldig om te doen. Wij waren dus wel overtuigd dat de volgende hond een beardie ging worden, maar hadden niet gedacht dat we die zelfde dag nog een pup mee naar huis zouden nemen....

Marc en Marja hadden nog een teefje "over" van hun laatste nest. Dit hondje was nu 12 weken oud, en er hadden onlangs mensen voor haar gebeld die wel geïnteresseerd waren, maar nog niks definitief toegezegd hadden. En met ons klikte het eigenlijk meteen, waardoor Marja op een gegeven moment voorstelde dat wij Pien ook wel konden kopen als we dat wilden. Oei! Daar hadden we niet echt op gerekend, maar we vonden het natuurlijk wel heel leuk. Uiteindelijk hebben we de knoop maar doorgehakt en een paar uur later waren we terug onderweg naar Weert, inclusief bearded collie pup en inclusief alle spullen die we nodig hadden om haar mooi te borstelen en verzorgen

Zoals jullie hierboven kunnen zien, ging het eigenlijk meteen heel goed met de andere honden. Alleen Sjors en Summer moesten even stoer doen, maar daar was Pientje al niet erg van onder de indruk. En Mitch ging eerst ook in zijn "kill-and-attack-mode", maar ook die is inmiddels aardig bijgedraaid

Hier nog een paar foto's van Pientje haar eerste dag bij ons:

Summer: "Wat ben jij nou voor hondje? Zo'n soort hebben we nog niet hier"

Even het leuke nieuws doorbellen naar Anita....

Pien: "Wie is dat aan de telefoon, mama?"

Pien: "Poeh, ik heb het toch best warm gekregen van al die opwinding..."

Vandaag was trouwens weer de open dag op de windhondenrenbaan in Geldrop. De afgelopen twee jaar hebben Boris, Binkie en Sjors daar een stukje achter de sleephaas aan gerend, maar we vonden het vandaag erg warm om te rennen, zeker voor Sjors. Die kan sowieso niet zo goed tegen de hitte en hij windt zich dan ook enorm op, zeker sinds hij een paar keer gecoursed heeft en weet wat dat geluid van die motor betekent. We hebben deze dag daarom maar gebruikt als socialisatie-gelegenheid voor Pientje en we hadden Jodi ook meegenomen, zodat die er meteen aan kon wennen dat Pien voortaan vaker mee gaat, ook naar de hondenschool en frsibee-les.

Pien was moe van alle indrukken en ging lekker liggen slapen

We hebben tussendoor nog een klein stukje gewandeld met Patrick en Anita en nog een stel mensen van hun hondenschool en dat ging ook perfect. Pien liep gewoon los tussen al die andere honden of ze ze al jaren kende

Ikke met de hondjes....

Nog een paar close-ups van onze kleine wookie

Dat is het mooie van een beardie, die nemen altijd de halve omgeving mee naar huis

En hier nog twee mooie van Jodi, die zich als een ware "grote zus" ontfermt over kleine Pien

En nu ligt Pien aan mijn voeten de slapen, terwijl de rest allemaal lekker buiten in het zonnetje ligt

Pien is echt een heel lief, rustig en braaf pupje en we zijn ook super-trots op onze andere hondjes, dat ze haar zo mooi opgenomen hebben in de roedel

Tot snel!!

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Pino, Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer, Mitch, Sjors, Binkie, Jodi, Randy en Pien.

Rust zacht lieve Bibi en Tommy. We missen jullie.

Hallo allemaal,

Aangezien Jodi inmiddels al bijna 3 maanden bij ons woont, vond ik dat het wel tijd werd dat zij ook een eigen pagina kreeg in de categorie "Onze Honden". De meeste berichten hier op onze blog staan in de categorie "Onze Belevenissen", maar iedere hond heeft ook zijn eigen pagina in "Onze Honden" en zoals jullie kunnen zien staat Jodi er nu ook bij in het menu rechts op onze blog onder het kopje "Dit zijn onze schatjes!"

Na Mitch (nummer 9) waren Suus en ik er van overtuigd dat er echt geen hond meer bij kwam. Toch kwam Sjors (nummer 10) later als opvanger voor stichting ProZUS bij ons en kwam Binkie (nummer 11) twee weken logeren en zijn beiden nooit meer weg gegaan

Maar nu was de deur toch echt dicht!

Wel waren we ons in de tussentijd al aan het oriënteren op het gebied van vee -en schapendrijvers. Suus deed natuurlijk al behendigheid met Boris en zag op de club veel border collies, bearded collies en australian shepherds die allemaal erg fanatiek waren. En ook op Crufts zagen we veel van deze werkhondjes bij de behendigheids -en flyballwedstrijden, dus het begon steeds meer te kriebelen om zelf ook voor zo'n hondje te gaan. Na veel informatie gezocht te hebben, waren het vooral de australian cattle dog en australian kelpie die ons erg aanspraken, maar ja, we zaten vol en zouden dus gewoon geduld moeten hebben

We hadden ons voorgenomen dat ALS we ooit voor zo'n hondje zouden gaan, dat we dan voor een pup zouden gaan. Bijna onze hele roedel bestond al uit herplaatsers en we wilden ook wel weer een keer een pupje. Maar ja, toen kwam Suus, al surfend op het internet, bij een advertentie uit van een hele lieve cattle dog van bijna twee jaar oud die op zoek was naar een nieuwe thuis en was haar hart weer eens te groot

Na veel wikken en wegen en twijfelen besloten we uiteindelijk toch om eens kennis te gaan maken met "Rody". Hier een van de foto's die bij de advertentie stond:

Zo reden we dus op een avond naar Nistelrode waar we voor het eerst kennis maakten met Jodi (toen nog Rody) en haar baasjes. Deze lieve mensen bleken al haar tweede baasjes te zijn. Zij hadden Jodi in huis gehaald, omdat haar eerste baasje niet meer voor haar kon zorgen vanwegen een echtscheiding. En ondanks dat ze het beste voor hadden met Jodi, konden ze haar niet bieden wat ze nodig had, omdat ze al 60+ waren en Jodi ook veel alleen was. Suus en ik waren allebei opslag verliefd op Jodi en hebben toen afgesproken om het te gaan proberen met haar. Hier een puppie-foto van Jodi die we later opgestuurd hebben gekregen. Wat een schatje, heh?

We hebben Jodi toen eerst op neutraal terrein kennis laten maken met de rest en dat ging eigenlijk meteen vrij goed. Alleen Mitch probeerde haar in het begin steeds aan te vliegen, maar ook die trok twee dagen later helemaal bij en nu speelt hij iedere dag met haar. Het is ongelooflijk hoe snel Jodi zich aangepast heeft aan haar nieuwe situatie, want ze was altijd de enige hond in huis geweest en moest zich nu staande zien te houden in een roedel met nog 11 honden. Maar dit had natuurlijk wel als voordeel dat ze nu een heleboel vriendjes had om mee te spelen en daar maakt ze dan ook ruimschoots gebruik van. Met name Lobke, Summer, Mitch, Sjors en Binkie zijn haar vaste speelkameraadjes en het is heerlijk om haar dan te zien genieten

Omdat een cattle dog toch echt een hond is die meer nodig heeft dan alleen een paar keer per dag een wandeling, zijn we ook meteen aan het sporten gegaan met haar. We hebben een paar lessen behendigheid geprobeerd bij de VVH in Valkenswaard, maar daar was ze niet erg enthousiast mee. Ze ging wel over de hindernissen heen, maar was niet erg gedreven en leek er ook niet zoveel aan te vinden. Ook begonnen we met een cursus dogfrisbee bij Dogs4Ever in Horn en daar leek haar grote liefde te liggen. Ze ving de frisbee's meteen met haar bek en sprong met vier poten van de grond om ze uit de lucht te prikken. Dit was echt haar ding en daarom hebben we besloten om alleen met de frisbee-cursus door te gaan. Iedere zaterdagmiddag zijn we met haar op het terrein van Hornerheide te vinden voor de les en we oefenen ook bijna dagelijks met haar op een veldje hier in de buurt

Dankzij Jodi zijn we allebei inmiddels liefhebbers geworden van de australian cattle dog én van de frisbee-sport. Zo erg zelfs, dat ik Lennart van www.hondendrukwerk.nl gevraagd heb om een mooie print te maken van een paar foto's van Jodi die ik hem gemaild had. Dit is het uiteindelijke resultaat geworden wat zowel op de rug van een polo als van een windjack staat. En er zit natuurlijk ook een frisbee-actiefoto bij

Cool, heh?

En dit staat bij beiden op de borst gedrukt. Nee, we zijn niet de tweede "C" vergeten  

A.C.D. staat natuurlijk voor Australian Cattle Dog  

Zoals jullie wel gemerkt hebben aan het stukje hierboven, zijn Suus en ik allebei hartstikke gek op Jodi. Het is een ontzettend lief, slim en aanhankelijk hondje en ze ligt ook heel goed in de groep hier. We hebben eerst nog getwijfeld of het wel verstandig zou zijn om er een twaalfde hondje bij te halen, maar achteraf hebben we er toch goed aan gedaan, want we zouden "ons Djoodje" voor geen goud meer willen missen

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer, Mitch, Sjors, Binkie en Jodi.

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.

Hallo allemaal,

Aangezien Binkie nu zo'n 2,5 maand bij ons woont, vond ik het tijd worden dat ook hij zijn eigen pagina kreeg in de categorie "Onze Honden", dus bij deze

Suus en ik hoorden vorig jaar voor het eerst van Binkie door een mailtje van Anita. In die mail stond dat vrienden van hun op zoek waren naar een nieuw baasje voor hun parson russell terrier, Binkie. Er zaten een paar foto's bij die mail en Suus en ik waren allebei meteen weg van dat mooie koppie op de foto's, mede omdat hij ons zo aan Boris deed denken. Maar we hadden op dat moment al 9 honden en hadden eigenlijk afgesproken om er geen meer bij te nemen. Toch bleef Binkie door ons hoofd spoken, tot dat we weer een mailtje van Anita kregen waarin stond dat Binkie zijn baasjes toch besloten hadden om hem zelf te houden, omdat ze bang waren dat hij anders misschien bij de verkeerde mensen terecht zou komen of in het asiel zou belanden. Wij waren dus opgelucht, want nu konden we Binkie tenminste uit ons hoofd zetten. Althans, dat dachten we....

Vorig jaar november gingen Suus en Anita naar een wandeling van Stichting Dierenopvang Bosnië en Suus had toen o.a. Boris bij zich. Op de terugweg van die wandeling gingen ze nog even bij de baasjes van Binkie, Rita en Gerlof, op visite en Boris mocht mee naar binnen. En het was meteen dikke mik tussen Boris en Binkie en ze hebben hartstikke leuk gespeeld samen, ondanks dat Boris al best een lange wandeling achter de rug had. Toen Suus en Anita weer naar huis gingen, keek Boris nog een paar keer om waar zijn vriendje bleef. En Binkie heeft ook nog lang staan treuren dat Boris weer weg ging, want ze hadden het zo leuk gehad samen en Floyd, de greyhound van Rita en Gerlof, wilde niet met hem spelen. Voor Suus was dit helemaal moeilijk, want die was helemaal weg van Binkie toen ze hem eenmaal in het echt had gezien, maar goed....

Eerder dit jaar hoorden we van Anita dat Rita en Gerlof op vakantie zouden gaan naar Spanje en dat ze logeeradressen zochten voor Floyd en Binkie. Floyd zou toen bij Patrick en Anita gaan logeren en Suus bood dus aan om Binkie dan bij ons te laten logeren. Wij hadden tenslotte al aardig wat ervaring met russelltjes em dan kon hij fijn twee weken lang spelen met Boris en de andere kleintjes en kon hij lekker met ons mee gaan wandelen. Zo gezegd, zo gedaan en op 9 juni is Suus Binkie op gaan halen. De eerste twee dagen waren er wat spanningen met Mitch, maar dat ging al snel weer over. We hadden wel al snel in de gaten dat Binkie geen gemakkelijk hondje was, maar we merkten ook dat de lange wandelingen hem goed deden en dat hij zijn ei ook meer kwijt kon bij ons. We hebben het er toen over gehad om hem misschien bij ons te houden, maar wisten dus niet of Rita dat ook zou willen. Ze had hem vorig jaar wel al willen herplaatsen, maar ze zouden hem nu toch zelf houden. Wel had ze al eerder tegen Anita gezegd dat ze Binkie alleen zouden herplaatsen als er echt hele goede mensen voor kwamen en daarom had Anita door laten schemeren dat wij hem misschien wel wilden houden. En toen kregen wij dus een telefoontje van Rita uit Spanje

Na overlegd te hebben met Rita, hebben we uiteindelijk de knoop doorgehakt en hebben we besloten dat Binkie bij ons mocht blijven wonen. Maar dan wel onder de voorwaarde dat hij terug zou gaan naar Rita als het om de een of andere reden niet meer zou gaan bij ons. Daar waren wij het helemaal mee eens en zo werd Binkie nummer 11, want we hadden Sjors er in de tussentijd natuurlijk ook nog bij gekregen. Voor Rita was dit trouwens wel een hele moeilijke beslissing, want ze was echt dol op Binkie en heeft hem ook altijd alle liefde en zorg gegeven die ze maar kon. Alleen konden zij en Gerlof hem niet de beweging geven die zo'n jonge terrier nodig heeft, waardoor hij vaak erg druk was in huis. Bij ons kreeg Bink die beweging wel en kon hij ook meer zijn ei kwijt door met de andere hondjes te spelen. Daarom maakte Rita deze beslissing; omdat ze alleen maar het beste voor Binkie wilde

Binkie heet eigenlijk Ben of Garryarthur en komt helemaal uit Ierland. Hij is naar Nederland gehaald toen hij 3 maanden oud was en was in eerste instantie van Rita's dochter en haar gezin. Maar Binkie was nogal een druk en moeilijk mannetje en dat werkte op een gegeven moment niet meer in een gezin met 3 kleine kindjes. Daarom heeft Rita zich toen ontfermd over Binkie en zij heeft hem al voor een groot deel heropgevoed en gesocialiseerd. Ze heeft toen al heel wat werk met hem gehad, maar heeft 'm wel al voor een groot deel weer op de rails gekregen. Alleen konden ze hem vanwege gezondheidsredenen vaak niet de beweging geven die hij nodig had en wilde hun oude greyhound, Floyd, ook niet met Binkie spelen. Maar gelukkig krijgt Bink nu wel volop beweging, gaan we met hem op cursus en mag hij ook regelmatig mee naar evenementen van de terrier club e.d. Daarna komt hij ons altijd even kusjes geven om ons te bedanken voor de leuke dag

Toen Binkie net bij ons in huis was, moest hij nog niet zoveel van ons weten. Hij liet zich amper aaien en wilde al helemaal niet opgetild of geknuffeld worden. Ook begon hij vaak te grommen of liet hij zijn tanden zien als je hem probeerde aan te lijnen of wilde corrigeren. Hij heeft mij zelfs een keer in mijn duim gebeten! Maar gelukkig waren Suus en ik niet bepaald onder de indruk van dit gedrag en hebben we hem op zo'n momenten evengoed op zijn plaats gezet en duidelijk gemaakt dat wij niet gediend zijn van dat gedrag. Na dit een aantal keren gedaan te hebben, leek het kwartje eindelijk te vallen bij Binkie en leek hij door te hebben dat hij met dat gedrag niks bereikte bij ons. Ook reageert hij nu steeds beter als we hem gewoon met onze stem corrigeren en lijken we ook eindelijk zijn vetrouwen te hebben gewonnen. Naar Suus en haar moeder wordt hij steeds aanhankelijker en hij zit ook vaak bij hun op schoot en draait hun dan zijn wang toe, zodat ze hem kusjes kunnen geven

Van mij moest hij in het begin helemaal niks hebben, maar nu zoekt hij ook steeds vaker zelf contact met mij en springt hij ook al regelmatig op schoot. Alleen is dit vooral als Suus al een poosje van huis is

Wat opvoeding betreft, heeft Binkie gewoon een beetje een achterstand, maar daar gaan we ook aan werken. Suus begint binnenkort met de EG 1 cursus met Binkie en dan gaan we hem onder begeleiding van de hondenschool wat slechte gewoontes af proberen te leren en ook proberen om hem wat meer aandacht voor de baas te laten hebben. Ook gaat ze met hem de sportcombinatie-cursus afmaken, zodat we kunnen zien welke tak van hondensport hij leuk vindt en wat we eventueel met hem kunnen gaan doen als hij eenmaal wat meer gehoorzaamheid heeft gehad.

De introductieles van de behendigheid vond hij in ieder geval heel leuk, dus misschien dat we dat straks ook met hem kunnen gaan doen.

Al met al zijn de afgelopen twee maanden best een achtbaanrit geweest met Bink. Het ene moment zou je hem het liefste achter het behang plakken, omdat hij weer loopt te grommen of blaffen en het andere moment vertedert hij je weer door op je schoot te springen en je allemaal kusjes te geven. Maar we zijn hoe dan ook heel veel dat dit aparte mannetje gaan houden. En we hebben laatst natuurlijk de proef op de som genomen door Binkie weer even te herenigen met zijn vorige baasje. We waren heel blij dat hij het zo leuk vond om Rita weer te zien, maar vonden het ook heel leuk dat hij weer graag met ons mee terug naar huis wilde. Dat was voor ons het bewijs dat hij zich nu echt thuis voelt en dat het allemaal wel goed komt met Binkie

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer, Mitch, Sjors en Binkie.

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.

Dag beste dogbloggers,

Aangezien Sjors nu toch al een poosje bij ons woont en ook bij ons blijft wonen, vond ik dat het tijd werd om hem ook zijn eigen pagina te geven in de categorie "Onze Honden". Je kunt alle andere berichten in die categorie trouwens bekijken door op die categorie in het menu rechts op deze blog te klikken

Maar goed, zoals jullie wellicht weten is Sjors als pup uit Spanje hierheen gekomen en is hij een kruising tussen een galgo espagnol en een barsoi. Onze Abbey en Tess zijn galgo's (en komen ook uit Spanje), maar nadat we hun geadopteerd hebben, is Suus zich ook in allerlei andere windhondenrassen gaan verdiepen. En het ras waar ze toen meteen voor viel was de barsoi. Barsoi's zijn van oorsprong Russische windhonden die vroeger gebruikt werden om op wolven te jagen. Suus was al snel helemaal in de ban van barsoi's, werd lid van de Nederlandse Barsoi Club en volgde een bekende Duitse barsoi-kennel op de voet!

Hier een voorbeeld van hoe een echte barsoi eruit ziet:

Suus droomde ervan om ooit nog een barsoi te hebben, maar was in die tijd nog vrijwilliger bij GINN en dan ben je toch eerder geneigd om zo'n kansloze Spanjaard een beter leven te bieden. Zo kwam Bibi (galgo) een tijdje later bij ons wonen en toen Bibi overleden was, volgde Sita (greyhound) al snel. We hadden toen dus al 3 windhonden en namen ons voor om er geen grote hond meer bij te nemen. Die barsoi zou dus nog een hele tijd op zich moeten laten wachten. Tenminste, dat dachten we....

We kregen op een dag een mailtje van Anita dat er een nest barsoi pups geboren was in een asiel in Spanje. We gingen al snel meer informatie over dit nestje zoeken op een paar forums en het bleek om 10 pups te gaan waarvan de moeder een barsoi was en de vader een galgo. Het begon natuurlijk al een beetje te kriebelen bij Suus, maar we hadden inmiddels al 9 honden en wilden er gewoon geen hond meer bij, zeker niet zo'n grote windhond

Hier twee foto's van de barsoi-moeder, Isis, met haar pups in het asiel in Spanje:

En hier de galgo-vader van de pups, Noble:

In de tussentijd was mijn moeder zeer plotseling overleden en dit bracht een hoop teweeg in ons leven en natuurlijk ook in dat van mijn familie. We zijn toen door een moeilijke tijd gegaan, maar vonden iedere keer veel rust en steun bij onze lieve hondjes die er op zo'n momenten gewoon onvoorwaardelijk voor je zijn. Op een gegeven moment kregen we van Anita te horen dat zij samen met Natasja van stichting ProZUS naar Spanje ging om een transport honden op te halen en ze gingen dus naar dat asiel waar ook die pups zaten. Uiteindelijk zouden moeder Isis en 4 van haar pups met hun mee komen (er waren helaas niet genoeg opvanggezinnen om er nog meer mee te nemen) en 1 van die pups zouden ze op de terugweg al afgeven bij haar nieuwe baasjes in Frankrijk (http://merceyclan.blog.com/). Omdat ze het transport met Anita's bus hadden gereden, besloten wij om Patrick thuis op te pikken en Anita dan samen op te gaan halen als ze aankwamen met de honden.

Hier de pups bij aankomst in Nederland:

Toen we daar aankwamen en de hondjes zagen, viel Suus meteen als een blok voor mama Isis, maar daar hadden ze gelukkig al een opvanggezin voor. Voor de twee teefjes ook, maar voor het reutje hadden ze nog niemand. Ik was meteen weg van het kleine ventje en ik zag Suus ook al helemaal verliefd naar hem kijken

Maar ja, we hadden nu eenmaal afgesproken om er geen honden meer bij te nemen en al zeker geen grote windhond. Daarom spraken we met Natasja af dat we hem voorlopig op zouden vangen tot ze een adoptiegezin voor hem hadden gevonden

Hier Suus met Sjors vlak nadat de hondjes aan waren gekomen. Sjors is hier pas 9 weken oud

Eenmaal thuis gekomen, lieten we Sjors kennis maken met de andere hondjes. Die reageerden eigenlijk allemaal vrij rustig en leken niet echt onder de indruk van hun nieuwe huisgenoot. Behalve Mitch....

Mitch ging meteen in de aanval en bleef op Sjors af vliegen. We corrigeerden hem natuurlijk en probeerden hem op allerlei manieren duidelijk te maken dat dit geen indringer in ons huis was, maar Mitch bleef Sjors constant in de gaten houden en greep iedere gelegenheid aan om hem opnieuw aan te vallen. Wij dachten toen echt dat dit niet meer goed zou komen en hadden al min of meer besloten om Natasja de volgende dag te bellen met de mededeling dat ze een ander opvanggezin moest gaan zoeken voor Sjors

Hier een foto van Sjors toen hij net bij ons was:

De volgende morgen leek het al iets beter te gaan. Mitch hield Sjors nog steeds constant in de gaten, maar viel hem al niet de hele tijd meer aan. Dat was al een hele opluchting, maar wat er die dagen daarna gebeurde was helemaal ongelooflijk. Mitch begon Sjors voorzichtig uit te dagen om te spelen, maar Sjors wist niet wat hij hiermee aan moest. Hij was inmiddels doodsbang geworden voor Mitch en durfde er eigenlijk niet op in te gaan. Maar langzaamaan begonnen ze toch voorzichtig met elkaar te spelen en werden ze uiteindelijk de beste maatjes

Hier Sjors en Mitch die samen aan het spelen zijn

Met de andere honden ging het ook nog steeds prima samen en Sjors was in veel opzichten een ideale pup. Hij was al vrij snel zindelijk en had meteen door met welke hondjes hij wel kon spelen en welke hij het beste met rust kon laten. Suus en ik waren allebei helemaal weg van Sjors en begonnen te twijfelen of we hem niet zelf zouden houden. Want ondanks wat veel mensen denken, hebben we hem echt niet in huis gehaald met de gedachte om hem zelf te houden. Er waren tenslotte genoeg argumenten om het niet te doen, maar we wisten ook maar al te goed dat het nog heeeeeel moeilijk zou worden om afstand van hem te doen  

Daarom hebben we een poosje later toch maar besloten om hem zelf te adopteren en zo werd Sjors nummer 10

Achteraf gezien hebben we er nooit spijt van gehad, want het is echt een heerlijke pup en hij heeft ook voor genoeg afleiding gezorgd in een periode dat we het zelf niet gemakkelijk hadden

En zeg nou eerlijk, wie kan zo'n koppie nou weerstaan?  

Sjors is nu ongeveer 4,5 maand oud en is al net zo groot als Abbey en Tess. En toen hij een paar weken geleden naar de dierenarts moest voor zijn laatste enting, woog hij al meer dan 16 kg, dus hij zal nu wel rond de 20 kg zitten. We denken dat het echt een flinke knaap gaat worden, want hij heeft ook ontzettend grote poten voor zijn grootte. Ondanks dat hij niet de lange haren van een barsoi heeft, krijgt hij wel steeds meer de bouw en de kop van een barsoi, dus dan heeft Suus toch nog een beetje die hond waar ze altijd al van droomde

Verder is het gewoon een echte windhond. Lief en zachtaardig van karakter, met vlagen zo gek als een deur en super-sociaal met andere honden. Al onze andere windhonden zijn als herplaatser met een verleden bij ons gekomen, dus het is ook wel eens leuk om zo'n hond van pup af aan te hebben. We hopen dan ook nog heel lang van hem te mogen genieten, want het is echt ons zonnetje in huis

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer, Mitch en Sjors!

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.

Hallo allemaal,

Nadat we Summer erbij hadden gehaald, hadden Suus en ik eigenlijk besloten om er geen honden meer bij te nemen. 8 honden was echt het maximum en er zou pas weer een hondje bij komen als er ooit een paar geleefd hadden hier. Toch waren we ons allebei aan het verdiepen in verschillende hondenrassen die we leuk vonden. Daar hadden we nu ook tijd voor, want Suus was alweer een tijdje gestopt met haar vrijwilligerswerk voor GINN en ik zat niet meer op het bulldogforum. Een van de rassen waar Suus al snel bij uit kwam en die ze eigenlijk altijd al heel leuk vond, was de chihuahua. Ik vond dat (net als met de windhonden) weer helemaal niks en zei dat dat helemaal geen hond was. Ik zag er echt helemaal niks in, maar Suus was zoals gewoonlijk weer vastberaden....

En zo kwam ze dus op het chihuahua-forum terecht. Ze had zich daar aangemeld om wat meer te weten te komen over het ras, maar raakte al snel helemaal in de ban van de chihuahua's. Ik vond het nog steeds helemaal niks, maar was wel nieuwsgierig naar wat zij nou zo leuk vond aan die kleine hondjes en begon daarom mee te lezen op het forum. En hoe meer foto's dat ik zag en hoe meer ik erover te weten kwam, hoe leuker ik de chihuahua's zelf ook begon te vinden. Op een dag kwam Suus met het idee om een keer bij een fokker te gaan kijken. Gewoon vrijblijvend, zodat we de hondjes eens in het echt konden zien en nog wat vragen konden stellen. We gingen toen bij een kennel in Someren kijken en werden daar meteen begroet door allemaal keffende en springende chihuahua's. We hebben die middag ieder met gemiddeld 3 hondjes op schoot gezeten en toen we eenmaal naar huis reden, moest ik toch toegeven dat ik ze zelf ook wel erg leuk begon te vinden

Een van de voornaamste struikelblokken waren echter onze windhondjes, Abbey, Tess en Sita. Windhonden hebben namelijk een heel sterk jachtinstinct en kunnen daardoor niet altijd samen met hele kleine hondjes, omdat ze die dan misschien als prooi gaan zien. Daarom gingen we een keer naar een wandeling van het chihuahua-forum in Amsterdam en namen we onze 3 meiden mee. Dan konden we zien hoe ze op al die kleintjes zouden reageren en wisten we meteen of we er ooit een chihuahuha bij konden halen of niet. Maar onze meiden vonden de chihuahua's juist hartstikke leuk en wilden er zelfs mee spelen! En zo was er dus weer een struikelblok weg genomen

Hier een foto van mij met Tess en Sita tijdens die wandeling. Het hondje waar ik zo vertederd naar zit te kijken is Tum Tum van Daantje van Hondenshop Stardog. Lief hondje, heh?

Een poosje later kwam Suus met het idee om ook eens bij een andere fokker te gaan kijken. Via het forum had ze Margery van kennel Desierto del Perro in Moerdijk leren kennen en daar wilde ze graag een keer op bezoek gaan. Ik vond het allemaal prima en zo vertrokken we op een dag richting Moerdijk. Eenmaal daar aangekomen, werden we begroet door een hele groep chihuahua's die allemaal bij ons op de bank sprongen en geaaid wilden worden. De een was nog leuker dan de ander en het viel ons meteen op dat Margery haar chi's niet zo overdreven klein waren. Ze leken daardoor ook niet zo breekbaar als veel van die hele kleine chi's. En toen Margery ook nog eens vertelde dat bijna al haar teefjes op natuurlijke wijze konden bevallen, hadden we meteen een heel goed gevoel bij deze fokker. Ze vertelde toen dat ze op dat moment een nestje van 4 langharige, black and tan reutjes van 5 weken oud had liggen en kwam al snel met de pups aanzetten. Wij waren eigenlijk helemaal niet van plan om op dat moment al voor een pup te gaan en wilden eigenlijk een kortharige chi, maar toen Suus eenmaal zo'n klein, zwart hummeltje vast had, was ze meteen helemaal betoverd. Toch gingen we die avond zonder puppy naar huis, maar dat kleine, zwarte mannetje met die ogen die door je heen keken, bleef maar door Suus haar hoofd spoken. Daarom hebben we uiteindelijk maar besloten om de gok te wagen en voor een van die pupjes te gaan. En zo zaten we een week later weer bij Margery en kozen we definitief onze pup uit. Het werd dat zelfde hondje wat Suus de week daarvoor al op schoot had gehad en ze besloot om hem Mitch te noemen. Zijn officiele stamboomnaam werd Negrito Mitchel Desierto del Perro, maar zijn roepnaam werd dus gewoon "Mitch"

Hier een foto van Mitch bij Suus op schoot toen hij 6 weken oud was

Omdat Margery haar pups pas met 12 weken het nest liet verlaten, moesten we nog 6 weken wachten tot we Mitch mee naar huis konden nemen. Maar we zijn toen wel iedere week op en neer naar Moerdijk gereden om met ons kleine mannetje te knuffelen en veel foto's van hem te maken. Je zag hem gewoon groeien en hij kreeg een steeds brutaler snoetje

Hier nog een foto van Mitch toen hij 8 weken oud was

En hier nog eentje van het hele nestje bij Margery op de arm. Mitch is het hondje helemaal links op de foto en ze zijn hier 10 weken oud

Weer 2 weken later was het dan zover. Mitch was eindelijk oud genoeg om met ons mee naar huis te komen. En terwijl Suus haar moeder thuis op de andere hondjes pastte, reden wij weer naar Moerdijk om ons kleine ventje op te halen

Eenmaal thuis gekomen, lieten we hem eerst in de tuin en lieten we de andere honden er een voor een bij, zodat ze allemaal op hun gemak kennis konden maken met kleine Mitch. Dat ging eigenlijk meteen heel goed en Mitch werd al snel gaccepteerd door de andere honden.

Hier een foto van Mitch bij Suus op schoot op de dag dat we hem opgehaald hebben

Mitch was in veel opzichten de ideale pup. Hij heeft 's nachts nooit gepiept of gekeft als hij in de bench moest, was vrij snel zindelijk en leerde ook al heel snel om aan de riem te lopen. Alleen mocht hij in het begin nog niet zo lang lopen en daarom namen we hem in de Fundle (een soort draagtas voor honden) mee. Dan kon hij evengoed mee en hoefde hij niet alleen thuis te blijven. We hebben Mitch als pup ook overal mee naartoe genomen, zodat hij kon wennen aan vreemde mensen, kinderen, honden, verkeersgeluiden enz. In het begin was hij nog best verlegen en onzeker, maar daar kwam al snel verandering in. Buiten begon hij steeds vaker uit te vallen naar andere honden en van vreemde mensen moest hij ook niet veel weten. Dat vonden we eerlijk gezegd een beetje vreemd, want we hadden hem toch goed gesocialiseerd en met onze eigen honden ging het echt perfect....

Hier trouwens nog een lieve foto van Mitch die op een dekentje onder een eethoekstoel ligt te slapen

Een poosje later ging Suus met Mitch op puppycursus en ook daar viel hij heel erg uit naar de andere honden. Als ze eenmaal met de oefeningen bezig waren en de andere honden een beetje op afstand bleven, dan ging het heel goed en had Mitch alleen maar aandacht voor Suus. Maar zodra een van de andere honden in de buurt durfde te komen, dan begon Mitch te blaffen en te grommen en vloog hij die hond zelfs aan als hij de kans kreeg. De instructrice van die cursus dacht dat Mitch zijn gedrag een gevolg was van een of andere traumatische ervaring, maar dat kon helemaal niet, want we hadden Mitch van pup af aan en hij had nog nooit iets "traumatisch" meegemaakt. Wij dachten zelf dat hij Suus gewoon wilde beschermen en namen daarom de proef op de som. Om erachter te komen of dat echt het geval was, besloten we dat ik maar een keer een les met hem moest lopen. En jawel hoor, het geblaf en gegrom was die les meteen stukken minder. Bij mij had Mitch duidelijk niet zo die drang om te beschermen dan hij bij Suus had en voor ons was het inmiddels wel duidelijk wat het probleem was. Het is ook een eigenschap die wel vaker voorkomt bij chihuahua's, maar dat snapten ze op de hondenclub dus niet. Daarom is Suus vlak voor het examen gestopt met de cursus. Mitch deed alle oefeningen wel heel goed, maar hij vond er duidelijk niet veel aan op de hondenclub

Hier nog een foto van Suus en Mitch op de cursus

Zo fel als Mitch buiten naar andere honden kan zijn, zo lief is hij thuis met onze eigen hondjes. Je kunt duidelijk merken dat hij de Benjamin van het gezelschap is, want hij krijgt echt alles voor elkaar bij de andere honden. Of hij nu bovenop ze springt of hun speeltjes afpakt, ze vinden alles best. En hoewel hij ook best veel met Boris, Lotje en Tess speelt, is Summer toch echt zijn beste maatje. Die twee kunnen zich uren amuseren samen en zijn ook echt dol op elkaar. En als Lobke zich er dan ook nog tussen mengt, dan is het feest compleet! Het kan er soms best ruig aan toe gaan als Lobke en Summer aan het spelen zijn, maar Mitch duikt er gewoon tussen en is dan helemaal in zijn element. Wij krijgen daarom vaak de indruk dat Mitch zelf denkt dat hij ook een bulldog is

Voor Suus en mij is hij ontzettend lief. Hij is altijd blij om ons te zien en staat dan vaak te dansen van blijdschap. Van vreemde mensen moet hij niet veel hebben, maar als hij je eenmaal kent, dan is het ook goed. Het is sowieso een heel vrolijk en levendig hondje en hij kan ons altijd aan het lachen maken. Soms kan hij ook heel irritant zijn en zou je hem het liefste achter het behang plakken, maar als hij dan even later weer heel vrolijk aan gehuppeld komt, dan kun je toch niet boos op hem blijven

Inmiddels zijn we onder begeleiding van Esther (de mammie van BrittPitt) begonnen met een kuur van homeopathische druppels voor Mitch en het gaat al stukken beter met hem. Hij keft nog wel wat als hij een andere hond ziet met wandelen, maar houdt nu tenminste wel op als je hem corrigeert. Ook komt hij inmiddels een stuk relaxter over en lijkt hij meer rust te hebben gevonden

Lichamelijk gezien is Mitch in ieder geval een heel sterk hondje. Hij weegt nu 3 kg en is best groot voor een chihuahua. Helaas zijn zijn oren gaan hangen nadat hij gewisseld had en zijn ze daarna niet meer gaan staan, maar dat maakt ons niks uit. We zijn gewoon blij dat hij niet zo'n overdreven klein hondje is geworden, want nu kan hij tenminste gewoon lekker hond zijn en kan hij ook tegen een stootje. En zijn fontanel is ook al zo goed als dicht gegroeid! Mitch heeft verder een hele goede conditie en maakt met gemak net zo lange wandelingen als onze andere honden. Op Texel hebben we zelfs 3,5 uur in een stevig tempo door de duinen en over het strand gewandeld en dat hield Mitch goed vol. Het is dan ook geen hondje om kleertjes aan te doen of om in een tas te stoppen, want daar moet hij allemaal niks van hebben en daar voelt hij zich veel te stoer voor. Toen hij nog kleiner was, deed Suus hem nog wel eens shirtjes aan, maar daar hoeft ze nu echt niet meer mee aan te komen. Nu draagt Mitch alleen nog af en toe een bodywarmer als het echt heel vies of koud weer is buiten

Op 12 februari van dit jaar wordt Mitch alweer 1 jaar oud, maar hij kan nog steeds lekker speels zijn en brengt ook vaak de pup in onze andere honden naar boven. Zo heeft hij laatst zelfs onze Sita aan het spelen gekregen en die is al 8 jaar oud! Het is echt heel leuk om zo'n klein hondje in een grote roedel te zien opgroeien en langzaam aan zijn plaats te zien vinden in de rangorde. Voor ons is het gewoon een heel lief en knuffelig hondje en daarom zijn we ook zo gek op hem. Maar 1 ding is zeker, met Mitch in huis is het in ieder geval nooit saai!

Ons kleine monstertje

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer en Mitch.

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.