Het stel hier is niet erg bezitterig aangelegd (gelukkig!) Balletjes en speeltjes worden probleemloos gedeeld met andere honden, ze kunnen gezellig naast elkaar op een botje liggen te kauwen, en als de een het eerder op heeft (lees: Jack, die schuift alles bijna zonder te kauwen naar binnen, Lilo eet als een dame), wordt er alleen beleefd gewaarschuwd dat hij van dat andere botje af moet blijven. Als ze de kans krijgen zullen ze altijd elkaars botjes pikken (Lilo gaat dan heel gemenig op Jacks botje zitten terwijl ze haar eigen botje opeet), maar er komt nooit ruzie van, hoogstens wat verontwaardigd geblaf voordat er bij mij een klacht wordt ingediend en ik de boel weer rechtvaardig verdeel.
De enige keer dat Lilo echt bezitterig gedrag vertoonde, was toen een bevriende baas in het park stukken leverworst bij zich had. Verlegen Lilo pakte de baas in kwestie resoluut bij haar mouw en probeerde haar mee naar huis te trekken. "Van mij!" leek ze te denken. Goeie bazen liggen tenslotte niet voor het oprapen (deze bijna wel, want Lilo gooide heel haar gewicht in die actie), en als je er zo maar eentje vindt met beter vreten dan thuis, moet je je kans grijpen.
Maar in het algemeen heb ik dus geen honden die grommend een tennisballetje verdedigen of andere honden wegsnauwen als er een kuil gegraven moet worden. Ik sta soms wat meewarig te kijken naar bazen met zo'n hond die met moeite een lip optrekt naar elke hond die het maar waagt om naar de tak te kijken die hij mee loopt te zeulen. Mijn honden zijn slimmer dan dat, die weten dat het godganse park barstensvol met takken ligt, dus waarom zou je je op lopen winden over die ene tak? (Bovendien zien ze de lol van takken en stokken niet, en ik ook niet, dus dat komt mooi uit.)
Maar vandaag kreeg Lilo opeens mot met een bevriend teefje. Hoop gegrom en gegrauw, over en weer van "Van mij!" - "Nee, van mij, bitch!" en meer van dat moois. Het was typisch zo'n ruzietje tussen twee honden die verder prima met elkaar overweg kunnen: een hoop herrie en niks ernstigs. En waar ging het om?
Een hoop zwanenstront.
Jack had de hoop als eerste gevonden, die ruikt de goeie stront op kilometers afstand, of het nou stront is om te eten (kattenstront, konijnenkeutels en tenzij ik het hysterisch vloekend en met mijn armen zwaaiend op hem af rennend kan voorkomen: mensenpoep), of stront om in te rollen (bij voorkeur van watervogels). Bij Jack zat de zwanenderrie dus al tot in zijn oren, en hij was alweer met andere dingen bezig (kroelen met argeloze voorbijgangers en ze ondertussen besmeuren met stinkstront om precies te zijn), toen de twee dames de hoop ontdekten. En blijkbaar was het dus *DE* perfecte berg zwanenstront. De goeie geur, goeie versheid, alleen niet de goeie hoeveelheid, want ze konden er dus niet tegelijkertijd in rollen. En ze wilden allebei eerst.
Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen en hadden de andere baas en ik weer allebei een tevreden stinkend en met groen/zwarte vegen versierd hondje en was het weer koek en ei tussen de dames. Een beetje mot om niks dus. Nou ja, behalve die lucht. Ik weet niet wat die zwaan gegeten had, maar ik rook het vanavond nog... |
