Acht maanden geleden adopteerden we Herman vanuit het asiel. In die tijd hebben we heel veel van hem genoten. Hij was zo'n ontzettend lieve kat. Uren lag hij bij je op schoot, dat vond hij zo fijn. Zodra het mooi weer werd was hij buiten te vinden, lekker warm in de zon. Met de andere dieren kon hij het ook goed vinden en dat was wederzijds. Ze sliepen met hem en wasten hem. Hij genoot nog zo van het leven.

We hadden hem zo graag nog een tijdje bij ons gehad, maar het ging niet meer. Hij was een echte doorzetter, niets kreeg hem eronder, maar deze laatste ziekte kon ook hij niet overwinnen. Zaterdag wordt zijn as uitgestrooid in zee.

In de korte tijd dat hij bij ons heeft mogen zijn heeft hij een grote plek in ons hart ingenomen. We zullen hem niet vergeten.

Op donderdag 5 juli 2007 is onze lieve Ukkie overleden. Dinsdag ging ik met haar naar de dierenarts omdat haar lip zo dik was. Dat had ze wel vaker gehad, maar nooit zo erg. De dierenarts stelde voor om er onder narcose een biopt uit te nemen en dan tegelijk haar gebit schoon te maken. Daar zat namelijk erg veel tandsteen op. De afspraak werd gemaakt voor donderdag. Vooraf werd er nog een bloedonderzoek gedaan en dat was prima.

Donderdagmiddag werd ik gebeld door de dierenarts, het was helemaal fout gegaan. Bij het intuberen was ze heel erg benauwd geworden en had ze een hartstilstand gekregen. Ze hebben nog van alles geprobeerd om haar weer terug te krijgen, maar het is niet gelukt.

Ukkie was pas acht jaar oud en voor zover bekend in prima gezondheid. Het is nog zo onwerkelijk dat ze er echt niet meer is. Je brengt een gezonde kat naar de dierenarts en een paar uur later ga je met een overleden kat naar huis. De honden en katten hebben nog afscheid van haar genomen en de volgende ochtend hebben we haar naar het crematorium gebracht. Ze is uitgestrooid over zee.

Ze was zo'n lief poesje. We missen haar ontzettend en kunnen het nog amper geloven. Als we haar donderdag niet hadden weggebracht dan was ze hier gewoon nog geweest met dikke lip en vieze tandjes.

Lieve Ukkie. Zo plotseling als je in ons leven kwam, zo plotseling ben je ook weer vertrokken. We zullen je ontzettend missen.

Op 6 april 2007 is onze lieve Molina ingeslapen. 

De afgelopen weken ging ze erg achteruit. Ze werd steeds magerder en het lopen ging steeds moeizamer. Grote wandelingen kon ze helemaal niet meer en ook de blokjes om sloeg ze steeds vaker over. Sommige dagen kwam ze niet verder dan de tuin om een plasje te doen. Ze wilde nog maar zelden mee naar buiten. Lichamelijk was ze op. Ze kon eigenlijk amper nog op haar benen staan.

Vorige week hebben we een afspraak gemaakt met de dierenarts. De afgelopen week was vreselijk. Wetende dat ze er met een paar dagen niet meer zou zijn.  Bij iedere 'opleving' ging ik weer twijfelen, doen we er wel goed aan, maar we konden het niet langer uitstellen. 

Gistermiddag zijn de dierenarts en assistente bij ons thuis gekomen. Heel rustig is Molina ingeslapen op haar favoriete plekje op de bank. De andere honden voelden wel dat er iets was en stonden achterin de tuin. Zo af en toe kwam er eentje kijken, maar ze vonden het wel vreemd. Toen het gebeurt was kwamen ze wel weer naar binnen.  We hadden toch een beetje gehoopt dat ze afscheid zouden nemen o.i.d., maar eigenlijk gaven ze geen reactie. Ze gingen gewoon door met hun gewone leven en misschien is dat maar beter ook.

We zijn er kapot van en er is hier in tijden niet zo veel gehuild als de afgelopen week. Het scheelt denk ik wel dat we de andere honden nog hebben. Die willen gewoon aandacht, eten en een wandeling. Het leven gaat voor hun gewoon door.