Bijna 5 jaar geleden kwam Byoux in ons leven.

Ze kwam naar Nederland vol met wonden aan haar oren, vieze plekken, lange nagels etc.
Testen wezen uit dat ze Leishmaniose had en ze kwam bij ons voor herstel.

Omdat de bloedwaardes nooit helemaal normaal werden besloten we dat we Byoux niet meer zouden herplaatsen en bleef ze bij ons.

Bijna 5 jaar lang hebben we de Leishmaniose zo goed en kwaad als we konden buiten de deur gehouden.

Af en toe een opleving van de ziekte, een glucantime kuur knapte haar zo enorm op.

Byoux heeft genoten deze 5 jaar dat is iets wat zeker is.

Byoux was een hele lieve meid. Een knuffel eerste klas.
Geen greintje kwaad, nooit lastig of vervelend. Altijd goed luisteren.

Gewoon een lieve schat van een hond.

Byoux genoot van het leven, van het liggen in het zonnetje, de zachte bank, lekker eten en een knuffel.
Ze vroeg nooit iets behalve een knuffel.

We zullen haar zo enorm missen………………………..

Ze begon af te vallen, en ondanks dat ze altijd al rustig was werd ze nog rustiger.
Veel onderzoeken en  2 echo;s later gepaard met een punctie uit vreemd gebied gaf geen uitsluitsel.
Het enige wat zekerheid zou geven was een kijkoperatie en omdat we niet de verkeerde beslissing wilde nemen hebben we daar voor gekozen.

Vandaag is Byoux geopereerd en ze bleek een leventumor te hebben die al door de buikwand heen was uitgezaaid.

Vanuit haar narcose is ons lieve meisje ingeslapen.

Lieve Byoux, we zullen je missen.

Je lieve toet en je zachte karakter.

Patrick en Anita

In januari 2006 ging ik met een vriendin naar Spanje naar het asiel Defensa d'animals d'Osona.

Dit was voor de stichting Prozus die zij een paar jaar geleden had opgericht.

We bezochten daar ook een andere opvang, namelijk die van Mo en die had een aantal windhonden zitten.
Op gegeven moment ging ze een Italiaans windhondje halen die ze in opvang had zitten. Ik kreeg hem in mijn handen gedrukt en hij legde zijn kopje tegen me aan zoals Blacky ook altijd had gedaan.

Blacky was nog maar amper 2 weken dood en toen die kleine Italiaan dit deed kon ik alleen maar huilen.
Ik huilde om Blacky die ik zo verschikkelijk miste en ik huilde om dit kleine mannetje en ik geloof dat het voor iedereen duidelijk was dat hij mee naar Nederland zou gaan.

Hij was 13 jaar oud, slecht ziend, onzindelijk en hij verdedigde zijn eten met zijn leven kreeg ik als informatie mee.
Ik belde Patrick en wat kon hij zeggen.......... Hij vond het gelukkig allemaal prima en is toen thuis meteen dit hondje op internet op gaan zoeken.

Thuis aangekomen reageerde onze roedel weer prima. Ze accepteerde hem volledig en waren allemaal lief voor hem.
In het begin was ik wel eens bang dat hij onder de voeten gelopen zou worden, maar hij was zelf ook erg slim.
Als wij thuis kwamen dan stond hij op afstand van de rest te blaffen en pas als alles rustig was kwam hij naar ons toe.

Hij slaapt altijd in bed, onder de dekens tegen mijn buik aan, net als waar Blacky ook altijd sliep.
Verder ligt hij het liefst de hele dag op schoot en als we er niet zijn gaat hij in een mandje liggen dat op de waskamer staat omdat het daar altijd het warmst is.

Hij moest wel even aan zijn gebitje geholpen worden want hij had er heel veel last van.
Als je aan zijn bekkie wilde komen dan beet hij en was echt boos. Hij was wel al erg oud, maar die pijn aan zijn bek was ook niets en dus besloten we het toch maar te doen.

Helaas ging de ingreep niet helemaal zoals het hoort. Tijdens het schoonmaken van zijn gebitje schieten ze uit met een tangetje en steken ze van achter in zijn oogkom. Dit is natuurlijk 1 grote ellende geweest.
Toen ik hem op kwam halen schrok ik me dan ook rot.
Een zielig hoopje hond. Zijn oog was dichtgenaaid omdat door de druk zijn oogbol er anders uit zou komen. Hij lag aan het infuus tegen een kruik aan en piepte vreselijk.

Gelukkig bleek Horus een heel sterk hondje te zijn en knapte hij enorm op. Het enige wat we nog aan hem merkte was dat hij eigenlijk heel veel snuift en hij stinkt wel erg nog uit zijn bek.
Er worden onder narcose nog foto's gemaakt van zijn kop ivm dat gesnuif maar daar komt niets uit. Wel merken ze tijdens het onderzoek dat er nog kiesjes los zitten die ze er de vorige keer vanwege zijn oog niet meer uit konden halen. Omdat hij nu toch onder narcose is wordt dat meteen gedaan.

Gelukkig gaat nu alles goed en knapt Horus snel op.
Alleen zijn gesnuif gaat niet over maar hij lijkt er verder weinig last van te hebben.

Horusje wordt alleen maar vrolijker, speelser en aktiever. In plaats van dat hij ouder wordt lijkt hij wel jonger te worden.

In de zomer is hij zelfs zindelijk maar als de temperatuur onder de 20 graden komt is dat weer voorbij.

We hebben een traphekje geplaatst omdat hij een keer van de trap gevallen is. Dan schrik je je echt dood.
Maar gelukkig had hij niets.

Dit hondje is echt beresterk.

Grappig is ook wel dat hij echt enorm fel is op zijn eten. Daar kan Suzanne over meepraten

Er is in onze roedel ook niet 1 hond die het lef heeft in zijn voerbak te komen. Zo lang hij staat te eten blijven ze op gepaste afstand. Ze weten inmiddels dat hij behoorlijk giftig kan worden als ze net iets te dichtbij komen.

Aankomend januari is Horus 1 jaar bij ons en een paar weken geleden begon hij me zelfs uit te dagen om echt te spelen.
Hij sprong op bed en blafte naar me en daarna sprong hij en ging door zijn voorpootjes heen.
Geweldig hoe een oud hondje nog zo kan opknappen.
Deze maand is hij 14 jaar geworden!!!

We zijn echt enorm blij dat ik hem meegenomen heb vanuit Spanje en we hopen dat hij bij ons wel 20 jaar kan worden.

Anita

***

Op 15 juni 2007 hebben we Horus moeten laten gaan.

Hij had een hersenbloeding gekregen en kon alleen nog maar rondjes lopen. Medicijnen wilde niet helpen en het was vreselijk dit lieve kereltje zo te zien.

Een vreselijk groot gat heeft dit kleine mannetje achter gelaten toen hij insliep..............

Afsscheid van Horus http://www.dogblog.nl/TheRunningMates/9258/

***

Vlak na het overlijden van Gordo kwam er een nieuw transport aan in Nederland met hondjes uit Spanje. 1 van die honden was een reu die er niet al te best uit zag. Tinus, een Galgo reu met een hele dunne vacht, rode huid, schilfers en we vertrouwde het niets. Helaas, deze hond bleek ook Leishmaniose en Ehrlichia te hebben.

Ik wilde hem wel opvangen en Patrick vroeg me of ik hem dan wel weer kon herplaatsen. Hij wist inmiddels wel hoe ik in elkaar zat met zieke hondjes .

Ik zei eerlijk dat ik dat niet kon en dus liet ik Tinus in de opvang in Nederweert zitten. Toen ik naar huis reed belde ik hem op om te zeggen dat ik er aan kwam. Hij vroeg me of ik Tinus bij me had en toen ik zei Nee want ik weet niet zeker of ik hem kan plaatsen zei hij mij dat ik hem toch maar mee moest nemen.
Wat een kanjer he
En zo kwam op 21 mei 2005 Tinus in ons leven.

Tinus kwam bij ons en we gingen zijn ziektes te lijf. Uit bloedonderzoeken bleek dat de nieren ook niet helemaal goed waren.

We begonnen met de anti biotica om zijn Ehrlichia aan te pakken en daarna kreeg hij een maand lang injecties en de tabletten Allopurinol tegen de Leishmaniose.
Zijn vacht was zo dun en zijn huid leek net perkament dat we hem regelmatig lekker helemaal insmeerde met olie en daarna in handdoeken wikkelde zodat het lekker kon intrekken.

Eerst werd Tinus zo ontzettend ziek dat we hem van de site haalde en besloten dat hij onplaatsbaar was.
Hij at een week niet, we maakte ons vreselijk veel zorgen en we dachten dat hij het op dat moment niet zou redden.

Wonder boven wonder knapte hij toch ineens enorm op. Zijn vacht werd dikker, hij begon weer te eten en werd lekker dikker.

Hij werd hardstikke vrolijk en knuffelig en was echt een gekke jongen.

Soms kwam hij als een gek aanrennen en sprong zo op je schoot, 30 kilo hond ineens op schoot is niet niks

Hij was zo enorm opgeknapt en dat gaf zo een goed gevoel.
We hebben echt een jaar lang een leuke vrolijke hond in huis gehad. Hij was zo blij, zo sociaal met de andere honden en naar ons toe een grote knuffel. Ook de visite kon altijd rekenen op een schoothond als hij in de buurt was.

Na dat jaar begonnen zijn tandjes toch wel erg achteruit te gaan en stopte hij weer met eten.
We waren bang dat dat door zijn slechte gebit kwam en wilde zijn gebit flink onder handen laten nemen maar daarvoor moesten we wel zijn nieren en lever en totale bloedbeeld laten controleren.
Dit was echt waardeloos slecht. We schrokken hier enorm van..

Wat nu.............
Na veel nadenken en overleggen met de dierenarts besloten we dat we toch zijn gebitje moesten laten doen want hij at niet meer en als hij ergens lag dan kwam er gewoon al wat bloed uit zijn bek.
Het schijnt vaker voor te komen bij nierpatienten dat het gebit heel snel heel slecht wordt.

De ingreep verliep prima. Hij lag die dag ook nog aan het infuus om de nieren te spoelen ter ondersteuning>
Hij kreeg medicijnen om de nieren te helpen en ook zijn dieet werd aangepast.

Pijnstillers kwamen er ook nog bij en meer konden we even niet doen.

Helaas gaven de testen die we nu bijna elke 2 weken namen aan dat zijn nieren in sneltreinvaart verslechterde.

En toen brak de periode aan dat zijn vrolijkheid verdween en hij  lag te piepen van ellende.

Wederom moesten wij de moeilijke beslissing nemen om deze lieverd te laten gaan. Op 8 augustus 2006 is hij ingeslapen.

We zijn blij dat Tinus toch nog een jaar lang genoten heeft en zich niet ziek heeft gevoeld. Toen hij in huis kwam hadden we dit eigenlijk al niet meer verwacht.

Dus die 12 maanden zijn gewonnen tijd.

Maar dat maakte het verdriet en de pijn van zijn  verlies niet minder............

Anita

Toen Theresia aan kwam in Nederland zat er ook een hardstikke lieve Duitse Staande reu bij die blijkbaar ook al lang in het asiel had gezeten. Hij was te dik, veel te dik en hij moest eigenlijk bij iemand in opvang waar niet 24 uur per dag voer aanwezig zou zijn.
Patrick en ik keken elkaar aan en besloten dat deze jongen bij ons in opvang mocht. Dus 30 januari 2005 kwamen er 2 hondjes mee naar huis ipv 1.

Zijn naam was Gordo.

Gordo was al een wat oude man, maar zo vreselijk lief. Hij was altijd blij, liep de hele dag te kwispelen en was alleen maar 1 brok liefde.

Hij liep wel wat slecht maar we dachten eigenlijk dat het kwam omdat hij zo dik was. Maar op zijn voorpoot zat ook een rare bult dus gingen we met hem naar de dierenarts. Ook de dierenarts vond het een rare bult en we hebben toen foto's van zijn poot laten maken.
Helaas zagen we daar op dat hij een vreemde afwijking in het bot had en de dierenarts kon niet zeggen hoe snel dit slechter zou worden.

In overleg met de stichting werd besloten dat Gordo dan niet meer geplaatst zou worden maar lekker bij ons mocht blijven.

Hij kreeg bepaalde medicijnen en pijnstillers en het ging allemaal redelijk. Wij verwende deze brok liefde zoveel als we konden. Hij ging lekker mee wandelen maar we merkte wel dat als we maar iets te ver gingen hij er alleen maar meer last van kreeg dus werden de wandelingen beperkt.
Op een gegeven moment barste de bult op zijn poot open en kwam er een rare prut uit.

Natuurlijk zijn we toen terug gegaan naar de dierenarts en nieuwe foto's lieten zien dat zijn botten erger achteruit gegaan waren.

Als hij stil stond stond hij niet stil. Hij wiebelde van de ene poot op de andere poot om ze te ontzien, maar je kan niet 4 pootjes tegelijk ontzien.

Hij had dus veel pijn.........................

We hadden hier heel veel moeite mee want hij leek altijd zo vrolijk. Hij was altijd maar aan het kwispelen en was altijd blij.

De dierenarts wees ons erop dat hij echt enorm veel pijn had en dat Gordo een type hond was die nog zou kwispelen naar zijn baas al zou hij op 4 gebroken pootjes staan.

We moesten kiezen voor hem....................... Dit was ontzettend moeilijk.

Deze hond was nog maar iets langer als 3 maandjes in Nederland, hij had nog maar zo kort kunnen genieten.........
Maar we konden niet anders en hebben hem op 6 mei 2005, mijn verjaardag, in moeten laten slapen.

Gordo was zo een hond die mensen blij maakte door zijn verschijning, door zijn nooit stilstaande staart en door zijn 100% vertrouwen in de mens.

Ook Gordo zal nooit vergeten worden. Het was 1 brok liefde en die liefde voelen we nu nog.

Anita

Bo en Blacky krijgen samen een pagina omdat deze 2 hondjes altijd samen waren

Toen ik op een dag vrijwilligerswerk aan het doen was samen met Suzanne (van Ralph) bij ginn kwamen er 2 oude whippets binnen. Bo, een gestroomd teefje van toen 12 jaar, en Blacky, een zwart grijs mannetje van toen 13 jaar.

Ze waren van een oude dame geweest die niet meer voor ze kon zorgen en ik was op slag verliefd.

Wij zaten toen net in de verhuizing naar een groter huis met grote tuin en we besloten dat als wij zo ver klaar waren dat deze 2 kleine muppets bij ons zouden komen wonen.

Op 16 oktober gingen we ze halen en gelukkig reageerde onze roedel enorm goed op deze 2 kleintjes. Altijd even eng want het is natuurlijk heel kwetsbaar. Maar ze zijn zo lief en sociaal dat het allemaal prima ging.

Bo en Blacky waren gewoon altijd samen. Vooral Bo was helemaal idolaat van Blacky. Ze liep hem achterna, waar hij lag moest zij ook liggen. Blacky was echt mijn mannetje en Bo kon vooral lekker bij Patrick op schoot, onder zijn trui natuurlijk, vertoeven.

Ze gingen lekker mee wandelen, liepen gewoon los mee. Bo ging echt geen cm bij je vandaan. Daar zou je bij wijze van zo mee over de snelweg kunnen lopen want die liep strak achter je been. Als je stopte liep ze tegen je aan.

Blacky liep gewoon lekker vrolijk mee, banjerde achter de andere honden aan en dat ging allemaal prima.

Hier mijn lieve Muppet Blacky, van Bo geen foto tijdens de wandeling want dat lukt echt niet als een hond constant aan je been vast geplakt zit

Ze konden heerlijk genieten van buiten in het zonnetje liggen, van op schoot liggen en natuurlijk lagen deze 2 kleintjes bij ons in bed. Bo lag dan bij Patrick, tussen zijn benen, en Blacky lag tegen mijn buik aan.

Op gegeven moment kreeg Blacky met tussenpose een paar hersenbloedingkjes. Hij kwam er wel weer bovenop maar had er toch wel een en ander aan overgehouden. Hij was blind geworden en hij at slecht en had vaak diarrhee.
We hadden het gevoel dat we hem kwijt gingen raken. Maar wonder boven wonder bleef hij stug doorgaan.

Bo leek een stuk gezonder tot ze op gegeven moment best wel kon gaan hijgen. En dan vooral 's nachts.

Onderzoek wees uit dat ze een tumor had die tegen haar hartje en haar longen zat en waar ze dus wat last van had. Hartmedicatie en prenison zorgde ervoor dat het allemaal wat beter ging en wij konden nog even genieten van ons schattige duo.

Helaas ging Bo op een gegeven moment toch wel erg achteruit en begon ze scheef te lopen. We zijn toen nog met haar naar de dierenarts geweest en die zei dat ze zo scheef liep om zichzelf te ontzien. De tumor drukte tegen haar longetjes aan en door scheef te lopen ontzag ze die waardoor ze meer lucht kreeg. Voor ons was dit het moment om te besluiten om haar in te laten slapen. Dit was op 2 november 2005. We hadden haar net iets langer als een jaar gehad.

Natuurlijk waren we er helemaal stuk van. Zo een lief en schattig hondje.

Ook maakte we ons zorgen hoe Blacky eronder zou zijn. Zou hij zijn maatje niet teveel missen.
Het was al zo een kwetsbaar kleintje en hij ging al niet zo lekker.
We hadden eigenlijk verwacht dat we hem eerder kwijt zouden raken als Bo. Echt goed was hij er dus niet aan toe.

Maar gelukkig merkte we niet zo aan hem dat hij haar miste. Of misschien toch wel......................
Na de dood van Bo kroop ons opvangertje Tontin steeds tegen hem aan alsof ze hem wou troosten. Zo ontzettend schattig.

Blacky ging toch wel in rap tempo achteruit. Zijn diarhee ging maar niet over en soms zat er bloed bij.

Uiteindelijk teerde hij zo in en wilde hij echt niet meer eten en is hij op 28 december 2005 ingeslapen.
Hij is toen net als zijn vriendinnetje gecremeerd en ze hebben samen 1 urn.
We vonden gewoon dat Bo en Blacky voor altijd samen moesten zijn zoals ze hun hele leven al samen geweest waren.

We waren echt stuk van de dood van deze 2 kleintjes en ik dan vooral van Blacky. Hij was zo leuk en schattig en lag zoveel bij me op schoot.

'S nachts werd ik wakker omdat er geen klein hondje meer in mijn buikholte lag.

Het was een vreselijk groot gemis.

En ik geloof dat ik dat bij elke hond zeg die we zijn verloren, maar ook deze 2 zullen altijd een bijzonder plekje in ons hart houden en zullen echt nooit vergeten worden.

Het waren schatjes om te hebben en we zijn blij dat we hun in ons leven hebben gehad.

Anita