Elke hond heeft zijn eigen pagina en zo ook dus onze Ugli.

Zoals jullie op de BLOG over Spanje hebben kunnen lezen hebben we er een hondje bij, Ugli.

Zijn naam dankt hij aan zijn uiterlijk. Het eerste wat ik dacht toen ik hem zag was, jeetje wat ben jij lelijk

Op zaterdag vertrok ik dus naar Spanje en in het asiel aangekomen zagen we hem al zitten.

Een klein oud mannetje, lelijk, krom en stinken.

Maar op de een of andere manier trok hij wel onze aandacht.

We hadden in de eerste instantie nog helemaal niet in de gaten hoe vies hij was, dus heeft Natas hem nog lekker in haar armen genomen voor een knuffel.

Wat een snoetje he

Toen ik hem daarna in mijn armen nam en hem eens goed bekeek zag ik dat hij onder de vlooienpoepjes zat. Verder had hij dikke vieze schilfers en hij was gewoon GOOR!!

Op deze foto zie je wel een beetje hoe vies hij was.

Maar ja , dat bekkie he, hij had ons betoverd.

En op de een of andere manier vond hij mij erg leuk want elke keer als ik een foto van hem wilde maken dat hij op de grond stond liep hij maar achter me aan.

Uiteindelijk heb ik Natasja de camera gegeven en heeft zij foto's van hem kunnen maken terwijl hij bij mijn voeten bleef staan.

Het was zelfs al zo erg dat toen we de kennel uit waren gegaan en even later weer langs liepen hij helemaal stond te kwispelen en te "schreeuwen" naar ons.
Tja wat doe je dan, meenemen maar he

Dus namen we hem mee naar het hotel voor een lekkere wasbeurt.

In de auto zat hij bij mij op schoot en ik durfde hem amper vast te houden. Oh wat voelde wij ons vies. Aangekomen in het hotel was het eerste wat we deden de kleine Ugli in bad zetten voor een wasbeurt. En daarna nog maar een wasbeurt

We hebben hem daarna lekker afgedroogd, een flinke ampul frontline in de nek geduwd en hij viel daarna doodmoe in slaap op een dekentje.

Wij zijn toen rustig een pizza gaan eten en toen we terug kwamen lag hij er nog te slapen.

De zondag zijn we weer naar het asiel gegaan en Ugli en Nina (nina was ook mee naar het hotel) gingen weer mee naar het asiel.

Deze foto;s zijn buiten het asiel genomen. Even lekker rondlopen.

Met Nina.

In het asiel hebben we ze weer in een kennel gedaan, oh wat was dat moeilijk.

Maar in de auto was veel te warm en in het hotel de hele dag wilde we ook niet doen.
Dus dan maar weer even in een kennel.
Nou elke keer als we langs kwamen was het raak, roepen om ons en springen en kwispelen. Hoe snel zo een hondje dan toch weer gehecht raakt aan je...............

Terwijl wij deze dag bezig zijn met de honden komt de tolk van de eigenaresse van het asiel om even wat afspraken te maken.

Natasja spreekt een paar woorden Spaans maar deze mensen geen Engels.
Er is wel 1 medewerker die Engels spreekt en normaal regelen we altijd alles met hem. Maar nu komt er dus een echte tolk.
We vragen wat Beatrice weet over Ugli en ze verteld dat hij een dag of wat eerder was gebracht door een vrouw die gezien had dat hij uit een auto werd gegooid.

Hij zat onder de vlooien en andere rare dingen en ze hadden hem een vlooienbehandeling gegeven.

Ach gossssss, dat arme mannetje uit de auto gegooid. Wat een rotmensen heb je toch...............

Na deze dag mochten Ugli en Nina natuurlijk weer mee naar het hotel.

Daar nam ik Ugli op bed maar hij kon daar niet echt rust vinden.
Waarschijnlijk weinig aandacht gewend...........

Op maandag was de dag dat we zouden vertrekken en hebben we de honden dus weer mee terug genomen naar het asiel. Terwijl wij ons middagdutje deed zouden alle honden een controle krijgen en een chip voor degene die die nog niet hadden.

Rond 9 uur savonds vertrokken we naar Nederland met Ugli voor de stoel op een dekentje.

Hij heeft de hele reis lekker gelegen, af en toe even draaien en helaas wel wat gal spugen. Maar verder was hij hardstikke braaf.
Af en toe moesten we wel even voelen of hij nog leefde want hij was zo rustig

In Nederland aangekomen was het KOUD! Gewoon maar 15 graden of zo terwijl het in Spanje overdag 35-39 graden was. Brrrrrrr

Ugli moest dus in het vest want die had het ook koud

Ik zie er niet uit, maar ja wat wil je na een nacht doorrijden en geen slaap.

Toen Patrick Ugli zag had hij zoiets van Ohhhhh Neeeeeeee. Geen hond erbij.
Maar gelukkig ging hij overstag en mocht Ugli gewoon bij ons blijven.

Een paar maandjes vertroetelen en liefde geven. Erg veel langer zal het niet zijn gezien zijn conditie, maar die maandjes heeft hij dan toch maar mooi gehad.

Thuis aangekomen hebben onze honden hem heel lief en zachtjes begroet.

Hij snauwt overigens ook flink van zich af dus dat zit wel goed hahahahaha.
Wel was hij natuurlijk erg moe van de reis.

Op de bank in een dekentje.

En nu gaat het heel goed met hem.

Hij eet al lekker wat hapjes, hij loopt me de hele dag achterna

Zijn tandjes zijn wel heeeeeel slecht maar hij is in te slechte conditie om daar wat mee te doen dus krijgt hij wat pijnstilling om toch goed te kunnen eten en we kijken het gewoon even aan.

Het is een heerlijk ding. Ik geniet me suf van dat kleintje. En stiekum vind Patrick hem toch ook wel leuk inmiddels

We zijn met hem ook al bij mijn ouders en broer geweest en die vinden hem ook allemaal erg leuk. Grappig hoor, dat had ik dus niet verwacht.

Ugli zelf vind al die aandacht heerlijk en geniet dus met volle teugen.

Gisteravond waren Ralph en Suzanne er en die hadden een heel mooi bling blind halsbandje voor het mannetje meegenomen.

Dat past ook echt bij hem want als hij nu op schoot zit dan mag er geen hond meer in de buurt komen van deze kleine felle man.

Is het geen chique bandje voor zo een hondje.

Hahahah Echt bling bling

En nu hebben we dus weer 13 hondjes

Anita

Ik wil nog even wat vertellen................ Ik zit een beetje op hete kolen omdat we het eerst even aan wilde zien.
Maar ik kan het niet meer voor me houden

Het verhaal van Fellow de border collie had ik al gevolgt toen hij op de site stond als Blues. Hij zat in het asiel met het verhaal dat hij slecht in de kennel kon, rondjes draaien en staart kapot bijten.

Later kon ik het op het BC forum verder volgen omdat Dominique hem had geadopteerd en weer terug gebracht naar het asiel.
Ik was er echt ziek van, die hond liet me niet los, maar was het slim om zo een hond in huis te halen..............

Toevallig ken ik de mensen van het asiel waar Fellow zat.
Ik zat eigenlijk te popelen om ze te bellen voor meer info.
Op een zaterdag reed ik langs het asiel en mijn vriendin en we zeiden nog tegen elkaar, zullen we gaan kijken, maar we hebben het niet gedaan omdat we wisten dat ik hem dan zou meenemen.

Thuis gekomen stond de beheerster van dat asiel op mijn voicemail of ik wou helpen met Fellow/Blues.
Ik kreeg zijn hele verhaal te horen, alle minpunten en ik beloofde dat ik het er met Patrick over zou hebben.
Toen ik ophing heb ik eerst een potje zitten janken om alles wat die hond al had meegemaakt.
Patrick wist toen al genoeg eigenlijk.

(verhaal is behoorlijk ingrijpend in ieder geval!!)

Door een zieke vakantieganger konden we hem nog niet halen en afgelopen woensdag was het dan zo ver.
We zijn Fellow gaan halen.
In principe gewoon om te kijken. Hij wordt gek in de kennel (rondjes draaien en staart kapot bijten) en dus is hij beter af in een opvanggezin.
Maar we hebben al gezegd als het goed gaat met de honden (tenslotte kan niet elke hond in een grote roedel) en als hij niet het gedrag van Svetka gaat verergeren (svetka is bang voor vreemde mannen en begint dan te blaffen) dan mag hij blijven.
We zijn nu dus de boel een beetje aan het uitproberen.

Ik moet zeggen tot nu toe gaat het prima met hem.
Hij is vreselijk lief, wilt graag spelen met de bal. Reageert tot nu toe super op onze honden. Zelfs als ze zijn geliefde bal afpakken dan gromt hij niet.
En we hebben al visite gehad waar hij heel goed op reageerde.

Er zijn wel dingen waar we tegenaan lopen.
Als Patrick en ik elkaar een kus geven wordt hij heel nerveus.
Als we de grand foulards verwisselen kruipt hij in een hoek van de kamer weg.
Aan zijn bek komen we nog niet, het schijnt dat hij daar niet tegen kan maar dat gaan we pas proberen als we zijn vertrouwen hebben.
Stofzuigen en dweilen is echt een ramp.

Naja helemaal normaal is hij niet, maar tot nu toe is het goed te doen.
Hij is erg lief en vrolijk en speels.
En het is ook nog eens een knappe jongen, zo jammer dat hij uit stress zijn hele staart kapot heeft gevreten.

Hier wat foto's van de knappe man.

De eerste dag al spelen in onze tuin.
Hier zie je ook wel goed hoe zielig dat staartje er uit ziet, ik hoop dat het ooit weer een mooie pluim wordt.

Spelen met de flosbal

Touw trekken waarbij wij natuurlijk altijd moeten winnen en hij laat mooi los op commando.

Lekkere blije kop.

Komt je nou naar binnen, of blijven we buiten????

Na het wandelen tussen de hondjes, geen enkel probleem.

Dit is bij ons achter het huis aan de maas. Ik vind dit zo een mooie foto van een prachtige hond

Hier valt die staart weer goed op

Lekker met de bal spelen.
Hij is erg gek op balletjes maar als hij de bal 4 keer voor je neer heeft gegooid en je reageert niet gaat hij gelukkig niet gefrustreerd lopen keffen.
Dan houdt hij gewoon op wat ik erg mooi vind.

Nog een jump.
Nog wel even aan de lange lijn tot hij weet dat hij bij ons hoort en niet weg mag lopen

Patrick kwam even kijken waar we bleven want we waren al vrij lang weg.
Op weg naar de maas (even omgelopen voorlangs) hebben we aandachtsoefeningetjes gedaan, Fellow Kijk, en zit en af.
Bij de maas aangekomen stond de overbuurvrouw met haar 3 hondjes en dat was ook meteen een goede oefening.
Anyway hij ziet patrick, Patrick roept 1 keer en Fellow vliegt zo blij op Patrick af.
Dat vond ik zo ontzettend mooi om te zien.

En hij rende hard, kijk die stofwolk maar eens

Lieve blije kop he

Morgen gaan we beginnen om nog een paar lessen op de hondenschool mee te lopen. Socialiseren en kijken wat hij kan en wilt.
Vooral belangrijk dat we band opbouwen en vertrouwen winnen.
Hij vind het hardstikke leuk om bezig te zijn vandaar dat we het al zo snel doen anders hadden we gewacht natuurlijk.

Voorlopig is het dus even kijken of hij binnen onze roedel past en het gedrag van Svet niet erger maakt.
Maar het lijkt er op dat dat allemaal wel okay is.

Anita

Op vrijdag 10 november ging ik Ayla naar pension brengen. Daar aangekomen werd er net een hondje terug gebracht uit de plaatsing omdat ze gebeten had.

Het was een Bosnisch hondje en ik zat met mijn volle verstand te kijken naar 2 verdrietige mensen en een "valse" hond.

Ze ging nl meteen voor mij op haar rug liggen.

Ik speelde toen al met de gedachte haar op te vangen, maar ze moest nog gesteriliseerd worden en een loops hond in onze roedel was niet al te verstandig.

Ook had ze gewoon veel kans op plaatsing via het pension dus ging ik naar huis, niet wetend dat dit hondje uiteindelijk onze nieuwe eigen hond zou worden .

Een tijdje later hoorde ik dat ze geplaatst was en was daar natuurlijk heel blij om. Elk hondje verdient een eigen mandje.
En hoe goed het pension ook is waar ze zitten, er gaat niets boven een gezin waarin het hondje veel aandacht krijgt.

Helaas vertoonde Svetka bij dit gezin ook ongewenst gedrag door te bijten naar visite en naar het vriendinnetje van de dochter.

Naar eigen gezin was Svetka vreselijk lief. Maar als je kinderen hebt is een bijtende hond toch wel een risico en dus hadden deze mensen met veel pijn besloten Svetka niet te houden.

Wilma belde mij toen op of wij haar op wilde vangen om haar wat meer te leren. Terug naar pension zou haar gedrag niet verbeteren en dus kregen wij op vrijdag 29 december Svetka in opvang.

Die eerste avond bleef ze in de gang zitten. Ze vond de honden vreselijk eng en snauwde als ze in de buurt kwamen.

Toen Horus naar haar toe wilde vond ik dat zelf wel eng, maar hij had haar geroken en was niet te houden.

Eerst snauwde ze naar hem en even later kreeg hij haar zover om de kamer in te komen.

Na een dag of 2 was het ijs gebroken en begon ze te spelen met de eigen honden en later met de opvangers die dat weekend erna kwamen.

We kregen veel visite en steeds verbaasde we ons erover dat Svetka geen hapneigingen vertoonde.

De roedel maakte haar wat zekerder waardoor ze de neiging om te happen niet meer had. We waren hier natuurlijk heel blij om.

Op een dag maakte ze een speelbuiging voor Trees, onze bange dame uit Spanje (kijk voor het verhaal van Trees op http://www.dogblog.nl/TheRunningMates/4843/)

Ik zei toen dat als ze Trees aan het spelen kon krijgen, ze zou mogen blijven. Maar 5 minuten later beet ze Trees in de kont dus was de hoop voor mij vervlogen.

Wel speelde ze veel met alle opvangers en Essie. Voor Essie vond ik dit ook leuk want ondanks dat we niet echt het idee hadden dat ze haar zus miste, was ze toch wel veel rustiger geworden. Nu ze weer kon spelen deed ze dat dan ook vollop.

Voor ons dus ook genieten zo een lekker speels meisje in huis.

Al die tijd dat Svetka bij ons was deed ze het heel goed naar ons. Geen greintje verkeerd gedrag of ook maar een poging om te happen naar ons. Prima dus. En naar visite ging het ook heel goed.
Soms zagen we wel dat ze moe was, in haar koppie, en dan trok ze zich even terug en dan moest je haar ook met rust laten.

Zou je haar dan benaderen dan zou ze wel happen vrees ik. Maar goed, als je het gedrag herkent ga je haar ook niet pesten dus lieten we haar met rust.

Op een dag zat ik lekker te lezen op de bank en ineens begonnen Trees en Svetka te spelen. Ook Essie deed mee.

Svetka deed het prachtig, ze ging op haar rug voor Trees liggen en likte haar bek, begon toen zachtjes in de poten te bijten en daarna begonnen ze te stoeien.

Met tranen in mijn ogen zat ik te kijken. Wat bijzonder.

Voor de meeste mensen zijn dit gewoon spelende honden. Maar als je Trees kent weet je hoe bijzonder dit is.

Dit is echt zo Svetka, laag liggen en dan met een bepaalde blik je aankijken en vragen om aandacht.
Dat doet ze dus bij de honden.,maar ook bij ons, gekke meid.

Inmiddels stond Svetka alweer op de website voor plaatsing. We hadden het idee haar gedrag wel genoeg te kunnen beschrijven om problemen te voorkomen.

Afgelopen weekend heeft ze dan toch nog haar eerste bijtmoment bij ons gehad. Ze hapte naar Jet en had haar arm vast.
Het gedrag was puur overspronggedrag en gelukkig was Jetty niet onder de indruk en ik ook niet.

Vlak daarna werden we gebelt dat er mensen waren voor Svetka.

Het klonk allemaal zo mooi en goed, maar toen sloeg de twijfel bij me toe.

Wat als Svetka weg zou gaan, zou Trees dan een terugslag krijgen??

Trees ging ineens met zulke stappen vooruit, dat kwam door Svetka dat was duidelijk,..............

We besloten Svetka gewoon te plaatsen want we wilde er tenslotte geen honden bij. Vlak na mijn mail aan Wilma dat het goed was begon ik te huilen.

De belofte aan Svetka............... wat ben ik toch een watje.

En Svetka keek me ook zo verwijtend aan, Svetka is een hondje met een echte uitdrukking en ik voelde haar verwijt.

Na een slechte nacht slapen, overleg met Wilma en Patrick besloten we dat Svetka dan toch maar moest blijven.

Beter voor Trees, voor Essie, zelfs voor Stevie die ook al is begonnen met spelen met Svetka en natuurlijk ook voor Svetka die inmiddels wel genoeg had meegemaakt.

En zo hebben we er dus weer een hondje bij.

Svetka, Border Collie mix uit Bosnie

En we zijn er hardstikke blij mee.

Lieve Svetka

Anita

Onze Benjamin Essie........

We kregen een oproep onder ogen van  stichting PIN voor een groep pupjes die gevonden waren op een vuilnisbelt in Spanje.
Het waren kruisingen Galgo Pointer, net als onze Missy, en ik had zoiets van Agosssss die wil ik wel helpen.

Op 30 oktober 2005 kwamen de 7 pupjes, omgedoopt tot 7 dwergen, naar Nederland.
We krijgen een reutje en een teefje in opvang, Timido en Tontin.
Binnen een week kunnen we het reutje al plaatsen en krijgen we zusje erbij vanwege een gebroken enkel van een ander opvanggezin. Dit was Esturnondo, afgekort Essie.

Ze waren toen 3 a 4 maandjes oud.

Dit was de foto die destijds bij de oproep op de site van PIN stond.

Essie en Tontin waren eigenlijk altijd samen aan het spelen en stoeien en dollen. Tontin was Essie duidelijk de baas maar beide waren enorme schatjes. We waren echt al zo ontzettend snel verliefd op deze kleintjes maar ja, het waren jonge en gezonde hondjes en die zouden zo geplaatst zijn dachten we.

Het duurde toch nog vrij lang, maar toen hadden we een hardstikke leuke plek gevonden bij mensen die we al kende. Er waren meerdere honden aanwezig en ze hadden een grote tuin.
Het was de ideale plek voor deze 2 rakkers, helaas waren ze het er zelf niet zo mee eens. Bij ons hadden ze buiten wat dekentjes om nog nooit wat gesloopt maar daar waren binnen no time 2 banken totaal vernield.
Ze kwamen dus terug en Essie was zo ontzettend blij om ons te zien. Ze was zelfs wat afgevallen.

Essie was al die tijd bij ons al een vreselijke knuffelkont gebleken. En ik had zoveel verdriet gehad de maanden er voor.

In de 8 maanden (mei 2005 tot dec 2005) waren we 5 honden verloren en elke keer als ik verdrietig was, was Essie 1 van de honden die bij me kwam voor een knuffel.

Toen ze terug kwam vonden we eigenlijk ook wel dat we na al die oude en zieke hondjes die we opgenomen hadden wel een jong en gezond hondje verdient hadden.

En zo kwam het dat we voor het eerst in jaren weer eens een jong en gezond hondje in huis namen. We voelde ons nog bijna schuldig ook .

Maar ja, ook al kozen wij altijd bewust voor oude of zieke hondjes, ook aan ons verdriet zat een grens en die was op dat moment wel even bereikt.
Wat de toekomst gaat brengen weet je nooit natuurlijk.

Maar voorlopig genieten we wel enorm van onze vrolijke benjamin.

Haar zus Tontin hebben we in juli op de beste plek geplaatst die we maar hadden kunnen bedenken en dat was bij haar broertje Timo die wij ook een week in opvang hadden gehad.

Hier de 3 bij elkaar, van links naar rechts Tontin Essie en Timo. Lekker stel he

Ze zien elkaar gelukkig nog regelmatig en dan zijn ze altijd weer blij dat ze elkaar zien.

Essie is echt een heerlijk meisje, precies zoals Missy is.
Ze ligt altijd bij mij op bed, soms op de dekens maar soms ook onder de dekens. Ze gaat altijd mee naar wandelingen en is echt een heerlijk vrolijk ding.

Ik kan daar erg van genieten en dat hadden we ook wel nodig.

Essie is inmiddels alweer een jaar bij ons. Uitgegroeid van onzekere en bange pup tot een ondeugende vrolijke meid. Soms zie je nog wel eens dat ze in die paar maandjes in Spanje toch te weinig contact met mensen heeft gehad. Bij sommige mensen die op visite komen kan ze heel terughoudend reageren. Maar over het algemeen is ze erg enthousiast.

En ik ben zo blij dat ze zo jong en gezond is en dat we eigenlijk wel bijna zeker zijn dat we nog heeeeel lang van haar kunnen genieten. Helemaal zeker weet je het nooit natuurlijk.
Maar we gaan er van uit dat Essie nog zeker 14 jaar bij ons zal zijn.

Anita

Op de vele tripjes naar Spanje naar het asiel Scooby zag ik regelmatig hetzelfde hondje Theresia.
Ze zat in 1 van de quarantaine kennels met allemaal bange honden bij elkaar. Als je daar binnenkwam om te poetsen dan doken ze allemaal in dezelfde mand en je kon ze niet benaderen.

Het was altijd een triest gezicht.

Treesje ligt helemaal links, je ziet alleen haar snoetje.
Helemaal rechts achterin zie je Bibi, het hondje wat Ralph en Suzanne geadopteerd hebben maar wat inmiddels helaas is overleden.

Op een gegeven moment kregen we een noodoproep voor dit hondje. Ze zat al zeker 3 jaar in het asiel en vanwege haar angst en het feit dat er niemand voor haar kwam hadden ze besloten haar in te laten slapen.
Tijdens deze poging is ze ontsnapt en besloten ze dat ze dan toch een exra kans moest krijgen. Toen ik dit verhaal hoorde besloten Patrick en ik dat ze wel bij ons in opvang kon komen.

Ook Patrick had haar al in Spanje zien zitten toen hij daar eens met Ralph was.

En zo kwam ze eind januari 2005 in Nederland aan en ging mee met ons naar huis.

Theresia werd omgedoopt in Treesje. De naam is echt helemaal niets, maar ze heette al 3 jaar zo en het hoorde gewoon bij haar dus besloten we het zo maar te laten.

Treesje is een bijzonder hondje. Ze is echt als de dood voor mensen.
Aaien vind ze vreselijk en haar aan de riem krijgen was een ramp. Ze bleef dan heen en weer lopen tot we haar eindelijk in een hoek hadden en we haar aan konden lijnen.
Toen ze tijdens dat aanlijnen 1 keer mijn hand likte moest ik gewoon huilen, dat was zo ontzettend bijzonder voor haar.

En toen besloten we ook dat ze eigenlijk te bang was om nog eens door te plaatsen. Het is een hondje waar je gewoon niets van moet verwachten en bij ons in de grote roedel vond ze het wel prettig.

Ze is gek op de honden en dan vooral op Special. Ze kan dan echt zijn bek likken als ze achter hem aan loopt. Zo ontzettend schattig.

Trees is nu dus bijna 2 jaar bij ons en er is inmiddels veel veranderd.

Maar ze blijft gewoon bang voor mensen, inclusief voor ons.

Als we gaan wandelen is ze een compleet ander hondje. Haar staartje gaat omhoog en ze blijft kwispelen. Ze geniet hier enorm van en inmiddels loopt ze tijdens deze wandelingen soms zelfs los.
Dit trouwens alleen als we aan de maas lopen achter ons huis. Als ze in paniek raakt rent ze naar huis en aangezien onze tuin aan de maas grenst is dit veilig. Ergens anders zou ik dit niet durven.
Als we haar weer aan willen lijnen laat ik haar de riem zien en dan gaat ze zitten en kan ik haar aanlijnen, heel bijzonder.

Binnen blijft ze ons maar niets vinden. Ze haat het als we haar willen aaien, ze blijft verstijven.

We hebben echt al van alles geprobeert, maar hoe meer druk we op haar leggen hoe banger ze voor ons wordt.

In huis laten we haar dus gewoon lekker met rust en dan is ze heel relaxt.

Zo gauw als wij weg gaan  rent ze naar buiten en gaat lekker spelen met de hondjes, op afstand blaffen naar de buurman en dan geniet ze het meest.

Of het slim is geweest een zodanig bang hondje als Trees naar Nederland te laten komen is nog maar de vraag.

En ondanks dat ze ons nog steeds vreselijk vind zie ik in haar soms een heel gelukkig en tevreden hondje.

Omdat ze nog steeds vooruit gaat hopen we dat er een dag komt dat ze ook aaien niet meer eng vind en snapt dat niet alle mensen gemeen zijn.
Hoe zij zo bang komt is voor ons de vraag. Maar dat er iets heel ingrijpends gebeurt is dat is wel duidelijk.

Ik denk eigenlijk dat we het niet eens echt willen weten..................

Anita

In april 2004 ging ik samen met een paar vrienden naar Spanje om vrijwilligerswerk te doen in het asiel SCOOBY.

1 van de honden die we daar zagen was Stevie, een blinde kruising reu van een maand of 9 oud.
Hij zou mee gaan naar Nederland om hier geplaatst te worden. Hij werd in het asiel regelmatig gepakt in de roedel en was daarom al in een kleine kennel gezet. Maar door zijn blindheid was hij heel onzeker en elke keer als je zijn kennel in kwam werd je gek van hem. Hij denderde door de poep en plas heen en sprong constant tegen je aan, beet in je kleren en bleef maar contact zoeken.

En toch had ik toen al het gevoel dat er een heel bijzondere hond in deze etterbak verpakt zat.

Stevie en ik vlak voor hij mee ging naar Nederland.

In Nederland aangekomen zou hij eerst in de opvang van ginn blijven maar hij zou geplaatst worden door pin. Na 1 dag echter hoorde ik al dat hij toch wel erg vervelend was en besloten we dat hij dan maar bij ons in opvang zou komen.

Het was niet makkelijk, hij moest nog ontzettend veel leren en door zijn "handicap" was dat extra moeilijk. Hij kon echt blaffen en trekken naar alle fietsers, auto's en mensen die langs kwamen met wandelen.

Na een tijdje vonden we een gezin die hem heel leuk vonden en werd hij geplaatst. Helaas was dit niet de juiste match en kwam Stevie na een paar weken weer terug.

Bij ons ging het ook steeds moeizamer, met wandelen in de woonwijk was het een ramp, hij werd alsmaar dominanter waardoor Jessy niet meer door de kamer durfde te lopen, wij waren midden in een verhuizing bezig en tot overmaat van ramp werd 1 van onze honden loops waardoor hij erg agresief werd naar de andere reuen.

Hij zat al een half jaar bij ons in opvang maar we zaten echt met de handen in het haar, hij zat bij ons niet op zijn plek en ook al was ik hardstikke gek op hem er moest een oplossing komen.
Stevie is toen in opvang gegeaan in een pension en kreeg daar gedragstherapie.

Dit is een heel lang verhaal, maar het komt er op neer dat hij 6 weken later weer bij ons terug was, 3 weken pension en 3 weken geplaatst rijker.................. ik bespaar jullie de details.

Hij kwam bij ons terug en inmiddels was er bij ons veel veranderd. We waren verhuist naar een grotere woning, een grote tuin en dus meer ruimte voor hem. Stevie is echt een buiten hond en hij lag echt hele dagen buiten. Lekker te genieten van het zonnetje, te luisteren naar de vogels. Hij rende door de tuin heen en was gelukkig.

Voor ons was het wel heel belangrijk dat Jessy niet meer bang voor hem zou zijn maar we hadden geluk. Jessy had al snel door dat als Stevie in de tuin liep hij hem kon klieren door hem in de kont te happen en dan heel hard weg te rennen. Stevie wist dan niet waar hij was en op die manier kreeg Stevie ook meer respect voor Jessy. Dat probleem was opgelost.

Qua wandelen ging het ook allemaal veel beter omdat we vanuit onze tuin  naar de maas kunnen lopen, we hoeven geen wegen over te steken en komen praktisch nooit mensen tegen. Ideaal dus voor deze hond.

Al met al ging het allemaal best heel goed. Er waren wat problemen af en toe met de roedelleider, maar niet zo onoverkomelijk.

Voor visite kon hij af en toe best klierig zijn.

Maar naarmate Stevie ouder werd, werd hij rustiger en ging het allemaal steeds beter.

Gelukkig, hij hoefde nooit meer weg.

Als er 1 hond is die goed met zijn blindheid om kan gaan is het Stevie wel. Hij loopt nooit ergens tegen aan. Of er moet ineens een kruiwagen in de tuin staan. Daar knalt hij gewoon keihard tegen aan dus wij letten met al die blinde kippen hier in huis zowiezo op dat de boel niet teveel verplaatst wordt.
Alleen met wandelen en hij is onzeker dan blijft hij zijn neus in je knieholte duwen. Dat loopt niet altijd even handig en vooral als hij gezwommen heeft kom je dan met een kletsnatte broek thuis.
Stevie is echt gek op zwemmen. Als hij water ruikt of hoort dan wordt hij gek.
Vanwege zijn blindheid gaat hij op geluiden af en is het te gevaarlijk om hem los te laten zwemmen, hij mag dus regelmatig aan een lange lijn in de maas zwemmen. Op die manier kan er niets gebeuren en kan hij genieten van het water. Stel je voor dat hij een boot hoort en er naar toe wilt zwemmen. Nee die lijn is echt noodzakelijk.

Stevie is nu 2,5 jaar bij ons  en ongeveer 3 jaar oud. Hij wordt nu door bijna iedereen die bij ons komt geweldig gevonden.
Hij is rustig, lief, aanhalig (zonder dat opdringerige wat hij eerst had)
Hij is sociaal naar andere honden en kinderen!!
Nog nooit heeft hij lelijk gedaan tegen een opvanger.
Het Italiaantje Horus loopt letterlijk over hem heen net zoals Blacky voorheen kon doen (beide ook slechtziend)

Als ik naar bed ga loopt hij met me mee naar boven en gaat naast het bed liggen. Als ik 's nachts wakker wordt ligt er 9 van de 10 keer een knuffel of bal naast mijn hoofd.
Als ik die van het bed af gooi staat hij meteen op om hem terug te leggen.
Als ik verdrietig ben is hij de eerste hond die naast me staat om me te troosten, hij likt mijn tranen en maakt me aan het lachen.
Als ik buiten zit ligt hij aan mijn voeten. Als ik in de woonkamer zit ligt hij aan mijn voeten.
Waar hij ook ligt, er ligt altijd een bal en een knuffel naast hem en als hij gaat lopen dan pakt hij beide in de bek en neemt ze mee.

Deze kleine etterbak is uitgegroeid tot een geweldige hond. Een stabiele goedzak.
Nu Rocky qua gezondheid steeds slechter wordt gromt hij best vaak naar Stevie. In het verleden hebben ze ook 2 keer een aanvaring gehad om wie de baas was.
Maar nu, hoe hard Rocky ook gromt of Stevie achterna loopt om hem uit te dagen. Stevie negeert hem.
Hij heeft echt een goed excuus om Rocky eens flink terug te pakken want Rocky is soms echt vervelend tegen hem .
Maar hij negeert hem en loopt weg. En niet uit onderdanigheid want hij is behoorlijk dominant. Maar gewoon omdat hij aanvoelt dat het gevecht niet eerlijk meer is.
Althans dat denk ik, er zal best een andere verklaring voor zijn, maar ik ben zo trots op hem als ik dat zie.

Ik ben zoals iedereen weet gek op windhonden, zal ook nooit zonder windhonden zitten.
Maar een hond als Stevie, zo trouw en volgzaam en heerlijk is ook wel een genot om te hebben.
Hij heeft nog wel zijn streken hoor en omdat hij zo gevoelig is voor mijn gevoelens kan hij ook vervelend zijn als er visite komt waar ik zenuwachtig voor ben of zo.

Maar echt wat ben ik blij dat we doorgezet hebben met deze moeilijke hond. Hij heeft wat tranen en ruzies gekost maar hij is het echt waard geweest.

Anita