Woensdag was weer een mooie dag qua weer.

De hondjes waren lekker aan het rondscharrelen in de tuin en dat roept altijd om foto's.

Lekker zonnetje en we besloten dus te gaan wandelen naar de Abdij.

Helaas reden we eerst verkeerd maar dat zorgde er wel voor dat we heel veel van de omgeving gezien hebben.

Mooie kleine dorpjes, elke 5 huizen heeft zijn eigen dorpnaam.

Echt een mooie omgeving om in rond te rijden.

Uiteindelijk vonden we toch het punt van waaruit we konden starten met wandelen.

We zijn de route op de palen gaan volgen maar dom genoeg zijn we toch 1 keer verkeerd gelopen waardoor we weer dwars over een veld moesten.
Maar toen we terug waren op het pad hadden we een prachtige wandeling langs de weg, door het bos en langs water. Heel afwisselend en erg leuk.

Bij de abdij was een heel mooi gedeelte uit de rotsen gekapt en stond er een beeld in.

Mooi om te zien.

De abdij was een beetje vreemd.
Aan de ene kant die uitgehouwen rotsen en het bos met een water wat naar het terein loopt.

Van deze kant zag de abdij er ook nog redelijk oud uit.

Maar toen we er omheen liepen was het aan die kant een heel modern gebouw. Jammer vind ik dat altijd.
De charme van deze streek is dat alles nog zo mooi oud en authentiek is. Jammer dat deze abdij zo gemoderniseerd is.

Er was zelfs een ingang met een openbaar toilet en daar hebben we dus dankbaar om de beurt gebruik van gemaakt.

Dan sta je dus even alleen met 12 honden en dan is het toch wel fijn dat er daar zo weinig mensen lopen.

Op dit moment kregen we ook weer even een fikse regenbui maar we konden bij de abdij schuilen onder een afdak met bankjes dus weer een hapje eten en een slok drinken en na 5 minuten was het weer droog en konden we weer terug lopen.

De terugweg ging een stuk sneller en na een uur lopen waren we terug.

Uiteindelijk toch weer 3 uur aan de wandel geweest.

Voor de donderdag hadden we een groot programma bedacht.
Eerst wandelen bij de dam, het reservoir de Cresent.
Daarna het kasteel en de opgravingen van Vezelay bezoeken en dan nog doorrijden naar het uitkijkpuntRouche de la Perousse.

Alles in de auto en hop naar de dam. Ook deze lag, zoals alle dingen die we bezocht hebben, op korte afstand rijden van het huisje.

Bij de dam zijn we uitgestapt maar helaas konden we geen echt wandelpad vinden.

Omdat er geen wandelpad te vinden was (kan komen door het hoge water door de vele regen de laatste tijd) zijn we weer de bus ingestapt en zijn we op zoek gegaan naar het plaatsje Vezelay.
Eerst nog even rondom het meer gereden en dit leverde prachtige omgevingsplaatjes op.

Onderweg kwamen we nog 2 hertjes tegen die in het bos liepen.
Natuurlijk snel een foto gemaakt want hertjes in het wild is nog altijd leuker als in een hertenkamp.

De foto is niet scherp, maar het idee erachter voor ons wel heel leuk.

En via andere mooie plekjes doorgereden naar Vezelay.

Helaas bij de Romeinse opgravingen aangekomen bleek deze gesloten te zijn.

Ook mocht je met je honden het terein niet op en moest je entree betalen.
En om de honden nou alleen in de bus te laten liggen............ nee dus we reden door naar het kasteel van Bazoche.

Uit de verte mooi om te zien maar van dichtbij zag je alleen muren en begrijpelijkerwijs mocht je het kasteel niet in met honden.

Omdat we nu toch wel vonden dat de honden even moesten lopen besloten we naar dat uitzicht punt te gaan waar ze wel konden lopen. Roucher de la Perousse.

Daar aangekomen bleek dat we het punt waar de wandeling begon hadden gemist en hoefde we maar een klein stukje te lopen.

Dat was niet zo erg want het was zo een steile berg en de wandeling was dan ook behoorlijk pittig geweest.

Nu konden de honden toch even lopen en hadden we een mooi uitzicht.

Jammer dat de diepte op foto's nooit zo mooi overkomt als in het echt.

Genieten dus van het uitzicht en toen terug naar het huisje.

Omdat we toch wel vonden dat de honden erg weinig gelopen hadden zijn we nog "het achterommetje" gaan lopen.
Dat is te lopen vanuit het huisje en gaat met een pad omhoog naar het bos, je kan er alleen een keer omhoog en weer terug lopen maar dan hadden ze toch nog even een extra loopje.

Langs een boerderij met koeien en kalkoenen.

We moesten over een watertje heen, over een stapel stenen.

Dat is niet te doen met de blinde hondjes dus die mochten even wachten tot 1 van ons 2 over was, dan los laten en door de ander laten roepen.

Dat ging prima.

Het leuke was dat we ineens 2 herten zagen lopen.

Die hadden ons waarschijnlijk gehoord en rende toen het bos in. Ik heb wel een foto gemaakt maar had niet de tijd goed te richten en met een stel honden in je hand gaat dat toch niet zo handig.

Onze prioriteit lag ook bij de honden bij ons houden.

Alleen Special Trees en Fellow liepen los en die konden we gelukkig snel pakken. Niet dat het jagers zijn maar je wilt geen risico lopen.

Voordeel als je windhonden gewend bent, dan zie je wild altijd eerder als hun. Daar ben je op getraint.

Ongeveer in het midden onder zie je een rood stipje, dat is dus 1 hert

Daarna via het water weer terug.

En daarna nog even in het zonnetje zitten bij het huisje.

En ineens zag Patrick dus in de tuin een soort van hagedisje.
Wat een prachtig beest. Daar moesten we foto's van maken natuurlijk.
Wat baal ik op zo een moment dat ik geen macrolens heb maar okay, deze foto's zijn ook best nog leuk geworden.

Vrijdag, onze laatste dag alweer, want zaterdag zouden we naar huis rijden.

Toen we opstonden scheen de zon en ging Patrick op zoek naar "onze" hagedis. Omdat we haar wat dik vonden dachten we dat ze misschien zwanger was en ging Patrick op zoek naar een nest.

Hij kwam haar nest niet tegen maar wel een nest van een hazelworm.

Een hazelworm is een onschuldige pootloze hagedis. Het lijkt een beetje op een slang, maar valt hier dus niet onder.

Wel een heel mooi beestje om te zien.

Mooi he, wederom baalde ik dat ik geen macrolens had maar daar gaan we dan maar een keer voor sparen.

Al snel begon het te regen en zijn we koffie gaan drinken bij Betty Mercey die de huisjes verhuurt.
Haar blog kun je hier zien:  http://merceyclan.blog.com/

Ze heeft een heerlijk stel honden, de meeste al oud bij haar gekomen. Bij haar in huis voel ik me altijd thuis, lekker tussen de honden.

Zij heeft ook Saar, het zusje van Sjors van Ralph en Suzanne, die ik daar in januari heb achtergelaten toen ik terug kwam uit Spanje, en ze heeft Rubia, die Suzanne en ik in mei hebben gebracht.
En natuurlijk nog veeeeeeel meer leuke honden die je op haar blog kan zien.

Toen we terug kwamen bij ons huisje was het droog en besloten we nog naar het Lac de Chamboux te gaan.

Iets verder rijden als de rest, ca 35 minuten. Maar een prachtig meer om te zien. We rijden er heen met regen, maar daar aangekomen begint de zon te schijnen en wordt het gewoon warm.

De wandeling is hardstikke leuk. De omgeving is mooi en wederom komen we niemand tegen.

Genieten dus.

Fellow zwemt, rent en geniet zoals elke dag van deze hernieuwde vrijheid die hij heeft gekregen.

Er zitten op deze plek enorm veel roofvogels. We hebben ze deze week al meerdere malen zien vliegen maar altijd uit de verte.
Nu vliegen er zoveel en redelijk dichtbij dat ik zoveel mogelijk foto's maak om een paar mooie te krijgen. Het valt niet mee om de camera stil te houden met de honden in de ene hand en de grote lens in de andere hand, maar er zitten gelukkig toch een paar mooie bij.

Dit vinden Patrick en ik beide prachtig om te zien dus we waren helemaal in onze nopjes.

Tijdens het lopen waren we van het pad afgeraakt langs het water en kwamen we op een weg uit.
Waarschijnlijk door het hoge water dat het pad weg was.
Op gegeven moment kwamen we bij een open plek met riet en achteraan dit veld zag je een rij bomen en daarachter het water. Patrick bedacht dus dat als we dit veld overstaken we vanzelf weer bij het water en dus het pad zouden komen.

Waarom luister ik toch altijd naar hem....................................

We staken het veld over en stapte op gegeven moment tot onze knieen in het water en de modder, de honden moesten springen om boven het riet uit te kijken en toen we eindelijk over gestoken waren bleek er gewoon geen pad te zijn.

Dus dezelfde weg weer terug, onderweg belaagd door steekvliegen, modder tot aan mijn oksels en een vrolijk lachende Patrick die zegt dat het wel avontuurlijk is.

Hmmm ja over 5 minuten weer

Toen we weer op de weg liepen zagen we na ongeveer 20 meter een voetpad richting het water.
Toen hebben we toch wel vreselijk moeten lachen om onze domme actie.

Het pad liep mooi weer tot aan het meer en uiteindelijk kwamen we bij het schiereilandje uit waar de honden even het water in konden om de modder eraf te spoelen, om te rennen en te spelen.

Jessy aan het slijmen bij de baas.

Euhhh Stevie, dat is een hele grote boom, die kun je niet het water uittrekken hoor.

Gekke Treesje, zo bang als ze in huis voor ons is, zo blij is ze als we wandelen.

Ze blijft dan zo goed bij ons en als we de riem laten zien en zit zeggen gaat ze zitten zodat we haar aan kunnen lijnen.

Op gegeven moment was iedereen bij Patrick aan het slijmen en dan wilt ze ook, maar ze durft toch nog net niet.

Dus ging ze achter hem op een steen aan het water zitten/liggen en staan

En toen weer in de bus. Omdat we eigenlijk toch wel honger hadden en smerig waren besloten we om naar de Mac in Avallon te rijden. Wel een stukje rijden, want de mac zit in deze buurt niet zo veel. Maar de omgeving is zo mooi dat het echt niets uit maakt om een stuk te rijden.

De honden waren door de wandeling ook weer lekker moe en lagen lekker te slapen in de bus terwijl wij frietjes aten

Vanuit Avallon weer naar het huisje. Avallon is een mooie stad, als je er uit rijdt zie je dat een gedeelte op de rotsen ligt. Jammer genoeg was het een erg smal weggetje en konden we niet stoppen voor foto's.

Maar 2 leuke foto's heb ik nog wel kunnen maken.

En toen weer terug naar het huisje.

Nog even onze Hazelworm en Hagedis bekijken en fotograveren.

Nog even genieten van het laatste zonnetje.

En toen was de vakantie voorbij.

Zaterdagmorgen alles inpakken, poetsen en naar huis rijden.

Helaas, een heerlijke week vol prachtige wandelingen is weer voorbij.

Het heerlijke van deze vakantie is dat we alle honden mee konden nemen en dat je tijdens de wandelingen praktisch niemand tegen komt.

Heerlijk dus.

Echt een aanrader als je van wandelen en natuur houdt en aangezien wij met 12 honden in het huisje paste dan neem ik aan dat bijna iedereen er wel in past met zijn honden

Neem gerust eens een kijkje op de site http://www.takeyourdogsonholiday.com/.

Anita