Op maandag hadden we de wandeling bedacht naar Roche de Fees en Enclos Daims.

Roche de Fees is een rotsenpartij in het bos. Het verhaal gaat dat daar vroeger de druiden maanrituelen hielden.

De Enclos Daims is een groot hertenpark waar je omheen kan lopen.

Dus alles in de auto en op naar de plek vanuit waar we naar de Roche de Fees konden lopen. (dit was dezelfde plek als vanuit waar je naar de herten kon lopen dus dat kwam goed uit)

Zoals elke wandeling mochten Trees, Fellow en Special los en op gegeven moment mocht Essie ook even los rennen.

Al snel waren we bij de rotsen.

Berggeitje Essie

We vonden de rotspartijen altijd erg mooi en de gedachte erachter dat hier vroeger allerhande rituelen werden uitgevoerd vind ik dat altijd een extra tintje geven aan zoiets.

Vanuit de rotsen zijn we verder het bos ingelopen.

Op gegeven moment kwamen we een hele rare kale boom tegen. Het leek wel of er een patroon in gekrast was.

Heel apart ineens zo een kale gang naar beneden tussen de bomen door.

Mooi vergezicht.

Na lang lopen, berg op en af maar vooral berg op kwamen we bij een weg uit.
Via die weg kwamen we bij een prachtig meertje. Dus daar mochten de hondjes weer even drinken en poedelen.
Stevie even zwemmen want dat vind hij gewoon heerlijk.

En ineens begon de lucht te betrekken en werd het donker.

En toen begon het ineens te stortregenen. Gelukkig stond er bij het meer een leuk schuilhuisje dus zijn we niet nat geworden.

Even met zijn allen in het huisje schuilen

Zoals je ziet een fikse bui. Maar na 5 minuutjes die wij goed benut hebben voor een slok drinken en wat eten zijn we in het zonnetje weer verder gelopen.

We zijn toen toch nog maar doorgelopen naar het hertenpark. Het was een heel groot afgezet stuk bos waar de herten dus in liepen.

Deze stonden allemaal nog vrij ver van ons af.

Maar toen er een paar iets verderop naar het hek toe kwamen werden onze jagers toch wel een beetje gek.

Maar goed dat ze aan de riem zaten en er niet bij konden.

Toen we weer terug kwamen bij de bus hadden we toch weer bijna 3 uur gelopen.

Op naar huis dus.

Vlak voor we afslaan richting het huisje heb je altijd zo een prachtig ver gezicht dus ik vroeg Patrick even te stoppen zodat ik een foto kon maken.

Bij het huisje aangekomen was het eerst weer tijd voor een tekencheck zoals elke dag.

Even alles goed borstelen en nakijken want teken zitten er genoeg. Gelukkig pakken die op de windhondjes niet zo goed en hadden Svetka en Fellow een band om.

Stevie en Trees waren de honden die er het meeste last van hadden.

En daarna genieten van het zonnetje.

Lekker ding is mijn Stevemans toch he.

Ciego is na zo een wandeling wel echt moe en bleef meestal even in de bus liggen slapen of kroop binnen op ons bed.

Maar zo gauw de riemen weer gepakt werden stond hij als eerste te springen elke dag

Ciego nog even slapen in de bus en Trees was er even bij gekropen.

Zoals elke avond dachten we misschien nog naar het meer te kunnen maar alles lag te snurken.

Vooral Special wilde we niet teveel belasten dus lieten we ze maar liggen.

De tuin was ook groot genoeg voor die die nog energie hadden. En dat was eigenlijk alleen Fellow.

Dinsdag was het een slechtere dag qua weer.

De hele ochtend regende het en hebben we films gekeken. Ook lekker hoor.

Even een beetje lui wezen.

Rond 4 uur begon het toch mooi te worden en besloten we om toch nog te gaan wandelen.

Op naar Domaine des grande Pres. Een wandeling langs het water over vlonders.

Op gegeven moment schrokken de honden enorm van iets in de grond. Dat bleek een nest grondwespen te zijn.

Er zijn een paar hondjes gestoken maar gelukkig was er niemand allergisch en hebben we verder geen reacties meer gezien hierop.

Helaas was dit een mooie maar vrij korte wandeling.

Er was nog wel een langere wandeling maar dan zouden we weer terug langs die wespen moeten en dat zagen we niet zo zitten.

Dus besloten we om naar Lac St Agnan te rijden vlakbij het huisje. Dan konden we daar nog een tijd lopen.

Onderweg wat mooie foto's gemaakt van de natuur en omgeving. Altijd mooi als de nevel in de bergen hangt door de regen en zon afwisseling.

Dit zag je vrij veel in deze streek. Van die kleine oude kerkhoven.
Ik vind dat altijd wat uitstralen en mooi om naar te kijken.

Heel wat anders als de begraafplaatsen van tegenwoordig met allemaal dezelfde stenen in een rijtje.

Bij Lac St Agnan zijn we nu de andere kant opgelopen. Die kant waren we nog nooit op geweest.

Leuk om te zien hoe anders het meer dan weer toont.

Op gegeven moment kwamen we midden in het bos een kapelletje tegen met een gedenkteken erbij.
Mooi om te zien en het geeft een mysterieus gevoel, midden in het grote stille bos, waar je dus echt geen mens tegen komt.
En dan zo een klein kapelletje.

(ik heb iets teveel naar Blair Witch gekeken denk ik )

Toen weer terug naar het huisje. Alles bij elkaar toch nog 2 uurtjes gelopen.
Ach een dagje wat minder is voor Special ook geen straf.

Wordt vervolgt.

Anita