Hoi iedereen,
Ik ben Tato, een ruwharige Podenco Ibicenco van ongeveer 3 jaar. Vanaf mijn kindertijd tot november 2007 zat ik in een asiel ergens in Spanje. Niemand wilde me omwille van mijn ras en het asiel besloot dan maar om me te laten inslapen. Gelukkig kwam er toen een hele lieve vrouw Mónica en die besloot me uit het asiel te halen en een adoptiegezin voor me te zoeken. Ik werd 2 keer geadopteerd en jammer genoeg ook 2 keer weer terug gebracht. Waarom?? Wel, ik ben nog bang voor mensen en die gezinnen konden het geduld niet opbrengen om mij aan hen te laten wennen ... en zo kwam ik weer bij Mónica terecht.
Op zich zat ik daar heel goed, maar het 'noodlot' wilde dat ik ook daar niet kon blijven. Mónica woont heel klein en ze heeft al 2 hondjes. De kleinste moest, de tijd dat ik daar was, zelfs ergens anders gaan logeren. Dus kwam het kleine hok in het asiel weer verradelijk dicht in de buurt.
Via via kwam de oproep bij de mensen van Rescani terecht (een organisatie die zich inzet voor het welzijn van - Spaanse - honden) en werd ik met mijn verhaal op hun website geplaatst.
Op 11 februari 2008 was het opeens Carnavalswandeling bij Rescani en daar kwamen ook 2 toffe dames op af. Ze voelde er wel iets voor om een hondje te gaan opvangen en ze zagen mij op de website staan.
Na wat denken en overleggen werd er met Rescani contact opgenomen en na een tijdje kwam het bericht dat ik naar België mocht vertrekken! Mijn dag kon niet meer stuk! Ik kreeg een opvanggezin en moest geen schrik meer hebben voor een Spaans asiel!
Op 4 maart 2008 vertrok ik dan naar België en op 5 maart ben ik naar mijn opvanggezin gegaan. Het deed allemaal wel heel raar en ik kon niet goed volgen wat er allemaal gebeurde: eerst afscheid nemen van Mónica, dan die reis met het vliegtuig, nadien mocht ik een nachtje slapen bij Julia en Swa (medewerkers van Rescani) en een dag later moest ik weer ergens anders naartoe en ging ik naar Nikki en Sofie.
Bij Nikki en Sofie heb ik nog een aantal dierenvriendjes rondlopen nl. Max de Engelse Cocker Spaniël, hij is nu 4 en werd door zijn vorige baasjes (toen hij nog geen jaar oud was) mishandeld en heeft dus af en toe rare kuren. Maar als je hem leert kennen, is hij best wel aardig. Dan is er nog Tobias de Jack Russell Terrier van 7 jaar. Zij werd destijds op een leeftijd van 3 maanden uit een winkel gehaald, ze was doodsbang van alle mensen die op het glas van haar kooi kwamen tikken dus heeft Nikki haar eruit gehaald en nu kan ze lekker haar ding doen.
Maar ik heb niet alleen hondenvriendjes, er zijn ook kattenvriendjes! Tache is een lapjeskat met hartruis en is bijna 2 jaar maar is toch wel een dame met pit. KD (bijna 1 jaar) is een klein katje dat behoorlijk ziek geweest is en daardoor een hele groeiachterstand heeft opgelopen en daarbij ook nog bijna blind is maar hij kent de weg en trekt goed zijn plan. En als laatste zijn er nog Tommeke en Robbedoes (ook net 1 jaar), 2 echte 'varkens' en super knuffelaars.
Ik voel me hier supergoed bij deze mensen en ik ben vooral verknocht aan Nikki, maar Sofie vind ik ook wel leuk.
Ondertussen (op 30 maart 2008) hebben ze besloten om me te adopteren, dus ik mag lekker hier blijven! Nu heb ik dus geen honden- en kattenvriendjes meer, maar nu zijn het broertjes en zusjes.
Ik ga proberen om op deze blog mijn vorderingen wat te vertellen zodat iedereen, die het wil, dit een beetje kan volgen.
Veel leesplezier!
Lieve poot van Tato! | 
