Wij hopen dat al onze honden- en mensenvrienden prettige feestdagen hebben gehad!!!

door een polsblessure en een operatie van ons vrouwtje Nikki ligt onze blog effe stil, maar eens ze genezen is, gaan we weer berichten posten, dus hou onze blog zeker nog in het oog!!

Tato en Neo!

Hoi hoi iedereen!

Het is nog niet zo superlang geleden dat ik nog eens iets geschreven heb, maar de laatste 10 dagen is er toch al weer behoorlijk wat veranderd!

Zoals jullie weten al uit mijn vorige stukje, heb ik sinds kort een pleegbroertje van mijn eigen ras! WOOOHOOO!!  Vorige keer had ik verteld dat Neo mij ook binnenshuis begon uit te dagen en dat ik daar stilletjes begon in mee te gaan, maar nu ... nu vind ik het helemaal super om op de bank te spelen! We liggen dan echt te rollebollen en Neo rolt soms zo erg dat hij van de bank af rolt ... hihi ... ik kies altijd wel mijn plekje veilig tegen de leuning dus mij zal dat zo gauw niet overkomen .

Meestal komt die witte opdonder ook in volle vaart al van ver op de bank gesprongen en krijg ik hem soms gewoon helemaal op mij, maar ook dat vind ik niet erg meer, ik blijf netjes liggen! Anders ben ik gegarandeerd mijn plekkie kwijt!

Willen jullie zien hoe ik met mijn pleegbroer op de bank lig te spelen? Kijk dan maar gauw naar de foto's!

Eerst lag ik dus netjes op mijn plekje en kwam Neo er gewoon zichzelf 'tussenproppen'.

'k ben dan maar wat opgeschoven ... 't ventje had zo weinig plaats ...

Even een zandvoet ontwijken ... hij had zijn poten nog niet gewassen nadat hij was gaan graven ...

Ja ... Lap! Die linkse had ik dus niet zien aankomen ...

Na het spelen lekker samen slapen!

Ik had jullie al gezegd dat Neo heel graag graaft ... kijk maar eens naar zijn kunstwerk! Al het 'gele' zand hoort normaalgezien dus OP de berg te liggen!

En zo zag Neo eruit na het 'voltooien' van zijn kunstwerk ...  Het lijkt wel dat zijn 2 'rode' ooglappen gewoon doorlopen over zijn koppie!

Neo vond dat zijn kunstwerk nog niet af was, maar vrouwtje Nikki heeft hem toch maar binnen geroepen want moeke wil haar propere was buiten laten drogen en da's niet handig met zo'n gravende kunstenaar.

Maar mijn kleine pleegbroer kan zich ook netjes gedragen hoor, kijk maar eens hoe lief hij kan zijn met zijn nieuwe speeltouw.

Maar spelen is niet de enige nieuwigheid van de laatste dagen ... ik begin het dus echt te snappen hoe je knuffels moet vragen!! En da's leuk joh! Dat had ik nooit verwacht!

Ik was al wel zo ver dat ik dicht bij mijn vrouwtjes in de buurt durf komen en dat ik ook de vrouwtjes mee ging begroeten aan de deur als ze thuiskomen en ook ging ik tijdens het eten al aan/onder de tafel liggen. Maar nu ga ik zowat te pas en te onpas effe 'stoempen' voor een knuffel! Als Neo uit zijn bench mag (als hij net heeft gegeten of als hij daar effe moet gaan rusten zodat het zand van zijn poten en koppie kan vallen of als de vrouwtjes effe zijn weggeweest) dan sta ik er met mijn neus bij en wil ik een kriebel over mijn kop. Als Neo dan meer kriebels krijgt dan ik, dan ga ik duwen want dan wil ik ook meer (ik lijk wel een beetje een jaloerse aard te ontwikkelen). Gaat een van de vrouwtjes naar de kast waar oa ook de knabbels liggen, dan ben ik er als de kippen bij en soms neem ik zelfs al een knabbel aan van het vrouwtje. Als vrouwtje Sofie ons binnen laat (als we buiten hebben gespeeld ofzo) en vrouwtje Nikki was er niet bij, dan moet ik haar echt eerst laten weten dat ik er weer ben! 'Vroeger' duwde ik gewoon met mijn neus om het te laten weten en hield ik me een beetje op een afstand, maar nu moet er een kriebel bij!

Ik ben dus ook nog nieuwsgieriger geworden dan ik al was en ik heb dus ook een heel pak meer lef gekregen. Als de vrouwtjes bv aan de salontafel eten dan durf ik mijn neus soms wel eens net iets te ver laten komen, zo ver zelfs dat de vrouwtjes mij moeten terecht wijzen want anders zou het wel eens kunnen dat ik met iets lekkers ga lopen ofzo. Gisteren was het echt wel heel erg voor vrouwtje Nikki. De vrouwtjes zaten een broodje te eten aan de salontafel (het was al laat eer vrouwtje Sofie terug was want ze had een serieuze file gehad op weg van haar werk naar huis), Neo propte zich gewoon tussen hun beide in (op de bank dus) en was bijna weg met een stuk broodje van vrouwtje Nikki (toen ze het net in haar mond wilde steken). Vrouwtje Nikki schrok en draaide zich weg van Neo ... maar daar stond ik met een verleidelijke blik te wachten tot er een stukje 'naast valt'. Dus het was effe 'ieder voor zich' voor dat broodje maar gelukkig heeft vrouwtje Nikki gewonnen en kon ze haar broodje opeten. Maar het was wel leuk ... hihi.

Oh ja, sinds kort prop ik me ook gewoon bij op de bank. Als ik ergens een plekje zie (tussen Neo en vrouwtje Nikki ofzo) dan kruip ik er gewoon tussen en wring ik met mijn achterste zo erg dat vrouwtje Nikki toch een beetje opschuift zodat ik ertussen kan ...

Zo, dat was het weer voor vandaag, mijn pleegbroer is ook weer bijna uitgerust en moeke gaat kijken of haar was droog is en dan afhalen, dus dan kunnen we weer effe buiten spelen want het is heerlijk weer!

Dus tot de volgende!

Lieve poten van Tato, Neo en de rest van onze bende!

Hallo iedereen! Hier ben ik weer!

En wederom heb ik weer veel te vertellen. Eerst en vooral wil ik jullie zeggen dat het op de hondenschool al heel wat beter gaat. Het zitten gaat (met hulp natuurlijk) al heel vlot. Jammer genoeg kan ik momenteel niet meer naar de hondenschool want vrouwtje Nikki heeft al lange tijd een polsblessure en het wordt steeds maar erger. Dus momenteel krijg ik geen echte gehoorzaamheidsles meer. Maar eens die polsblessure opgelost is, zijn we terug paraat!

Zoals ik in mijn vorig stukje 'dagboek' al had verteld, gingen we toen misschien naar de Hondsdolle dag. Aangezien het weer heel goed was (we vertrokken wel met een beetje druppelregen) zijn we dus ook daar geweest. Veel mensen hadden interesse in mij, sommige vroegen welk ras ik was en anderen vroegen zich af wat voor soort 'kruising' ik wel mocht zijn. Dus ik denk dat mijn vrouwtjes wel zo'n 10 keer hebben moeten uitleggen wie ik was en waar ik vandaan kwam. Maar het was een heel gezellig dagje en broertje Max was ook mee, Tobias was thuisgebleven ... er moet toch iemand op het huis passen hé.

Ook zijn we op 10 augustus naar de eerste Rescanidag geweest. De vereniging werd 1 jaar en dat moest gevierd worden dus het was GROOT feest! We waren helemaal met ons autootje van de Antwerpse Kempen naar Sint-Truiden gereden en het was echt de moeite waard. Ook werd natuurlijk weer opgemerkt hoe goed ik weer vooruit was gegaan. 'k was nog wel een beetje bang maar Rome is ook niet in 1 dag gebouwd ...

Dit ben ik samen met Scubidu - ook een 'Rescani-Podenco'

Ikke met vrouwtje Nikki die probeert om mij een jas om te doen. Gelukkig was deze alleen maar om te kijken welke maat ik moet hebben. Binnenkort spreken we eens af met Julia om te zien wat zij als stoere jas voor mij kan maken.

Op deze Rescanidag kwam ik ook voor het eerst in contact met een kleine, witte opdonder Neo genoemd.

Neo is een jonge Podenco Ibicenco van een maand of 9 à 10. Hij was best wel leuk - de vrouwtjes hadden hem al eens eerder gezien bij Swa en Julia toen deze kleine meneer net in België was aangekomen. We zijn toen samen gaan wandelen en dat was wel heel leuk. Samen overal snuffelen, samen rondkijken, ... maw samen Podenco-toeren uithalen.

Neo zat bij een opvanggezin maar het bleek dat de roedel daar iets te groot was voor deze kleine man. De reuen uit deze roedel bleken nogal hardhandig met Neo om te gaan en dat vond hij niet zo fijn. Dus als er een ander opvanggezin voor hem kon gevonden worden, dan zou dat wel handig zijn geweest.

Op weg naar huis begon bij de vrouwtjes het idee te rijpen om Neo eventueel in opvang te nemen. Er werd nog een nachtje of 2 over geslapen en toen werd er contact opgenomen met Rescani. Indien Neo aan een nieuw opvanggezin toe was, was hij hier welkom.

Er werd nadien contact opgenomen met zijn toenmalig opvanggezin en er werd afgesproken dat hij hier eens kwam 'logeren' om te zien of het hier zou gaan met Max en Tobias. En wonder boven wonder ... ging dat vanaf de eerste moment vrij goed dus Neo is hier nog steeds.

In het begin had ik zoiets van 'Lap, 't is gedaan met de rust.' en 'Jaiks wat is me dat een druktemaker zeg!'.

Neo wilde altijd maar spelen en ik snapte er de ballen van. Dat ventje zat me te porren, te pitsen, in mijn oren te bijten ... 'k snapte echt niet wat daar leuk aan was.

Tot ik een paar dagen geleden dacht van 'Hey, hij lijkt het echt wel leuk te vinden dus ik ga eens meedoen. Eens kijken of dat lukt ... ' en wees maar zeker dat het lukt! Elke keer als we buiten kwamen, leerde ik meer en meer wat het woord 'spelen' betekent en ik heb er dan ook plezier in nu.

De vrouwtjes vinden het dan ook SUPER dat Neo dit van mij gedaan gekregen heeft! Ze hebben het een klein stukje gefilmd ... maar het werd gefilmd met een gsm dus de kwaliteit is niet super ... toch spreken de beelden voor zich, kijk maar eens!

In tegenstelling tot ikzelf is Neo een echte knuffelkont ... kijk maar:

samen met vrouwtje Nikki

en samen met vrouwtje Sofie.

Maar ook Neo en ik kunnen het goed met elkaar vinden:

De vrouwtjes zien Neo als mijn 'reddende (b)engel'. Ze zeggen dat zij dit nooit zouden hebben kunnen klaarspelen met mij ... dus wil ik nen DIKKE DIKKE DIKKE en nog eens een HELE DIKKE DANKUWEL zeggen aan mijn kleine pleegbroer want ik voel mij de laatste dagen supergoe!

Ook binnenshuis zijn we vandaag stilletjesaan beginnen spelen en ik ben ook minder angtig naar mensen toe. Natuurlijk is die angst nog lang niet helemaal weg maar als moeke (de moeder van vrouwtje Nikki) naar beneden komt, dan blijf ik toch al in de buurt. Gisteren ging ik aan de deur staan toen zij er was en toen kon ze mij aaien! Iedereen was superfier op mij en moeke was superblij want het was de eerste keer dat ze mij in huis kon aaien zonder dat ik werd vastgehouden! Al die dingen leer ik van Neo ... hij gaat altijd flodderen als er iemand binnenkomt en hij geniet daar dan zo erg van, dat ik dat gewoon ook eens moet proberen ...

Maar nu ben ik er vandoor. Broertje Max werd onlangs geopereerd aan zijne knie en moet het even rustig aan doen. Dus ik ga vaak bij hem liggen om hem gezelschap te houden en hem te behoeden voor het jonge geweld van die kleine witte bengel.

Maar jullie horen me snel weer!

Salukes en groetjes!

Tato

Hoi hoi dogbloggers!

Kunnen jullie een beetje je weg vinden met dit warme weer? Ik wel hoor ... maar ik kom dan ook uit Spanje hé .

Het is ondertussen weer een hele tijd geleden dat ik hier nog wat geschreven heb maar ik ben een beetje ziekjes geweest. Nu echt ziekjes was ik niet, maar ik zat letterlijk niet lekker in mijn vel.

Een weekje na mijn trimbeurt kreeg ik plots vreselijke jeuk en moest ik heel erg krabben. Geloof me, het is niet fijn om zowat een hele dag op 3 poten te staan (die 4de had ik dus nodig om te krabben hé ). Aangezien ik steeds preventief ontvlooid wordt, kon dat het probleem al niet zijn dus het werd een bezoekje aan de dierenarts. Daar kreeg ik een spuitje cortisone om het jeuken te stoppen, maar dat hielp niet echt. De volgende stap was: op dieet. Nee nee, niet voor mijn pluimgewichtje maar wel een soort van 'anti-allergie' voer. Na een weekje was het krabben al fel verminderd en na ongeveer een maand gaan we evalueren of dit voer het gewenste resultaat heeft.

Zoals jullie ook al wisten, ga ik ook naar de hondenschool en was mijn eerste les helemaal geen pretje.

Mijn 2de les ging al beter al weigerde ik nog steeds om te gaan zitten en bood ik heel wat weerstand als mijn vrouwtje een beetje op mijn achterste duwde. Dus daar had ik een truukje voor ... hihi. Ik zette mijn achterpoten uit elkaar en achter mijn lichaam en dan zei de instructeur ... 'Laat hem maar staan, je moet hem nog niet forceren.' dus ik had gewonnen.

Ik ben er nadien dan effe uitgeweest (dus even niet naar school geweest) omdat ik zo erg moest krabben en vorige zondag zijn we dan voor de eerste keer weer terug gegaan. Ik was al veel meer op mijn gemak en ik had het zelfs een paar keer toegelaten dat mijn vrouwtje mij liet zitten. Achteraf was dat dus niet zo'n goed idee van mij want nu hebben ze gisteren dus een truukje gevonden om mij te laten zitten en zelfs te laten liggen!

Ik moet wel toegeven dat het vrouwtje er veel werk mee heeft om me te laten zitten, hoor. Om mij zover te krijgen moet ze mijn knieën buigen door haar arm onder mijn achterste te steken alsof ze me zou optillen (en dan komen mijn achterpootjes terug onder mijn lichaam) en beland ik meestal met mijn achterwerk op haar arm (want ik werk een beetje tegen en dan gaan ineens mijn achterpoten van de grond ) maar uiteindelijk ga ik zitten (en gelukkig voor mijn vrouwtje blijf ik dan ook zitten). Dus da's een hele klus! Om mij te laten liggen, moet ik eerst gaan zitten en dan brengt mijn vrouwtje mijn (toch wel tegenspartelende) voorpoten naar voren en ga ik automatisch liggen. Ook dit is een redelijk zware klus en op het einde ligt het vrouwtje bijna naast mij ... hihi.

Maar ja, alle begin is moeilijk hé.

Eén van de moeilijkste oefeningen (uitgezonderd het zitten en het liggen) voor mij is mijn aandacht bij de les houden. Als ik zittend of staande moet wachten, zit ik altijd rond te gapen (chja, daar is dan ook zoveel te zien op dat grote plein ...) en als ik dan het bevel krijg dat ik moet volgen, kom ik heel vaak uit de lucht gevallen (het bevel om op te letten mist nog helemaal zijn doel, daar snap ik nog niks van) en ben ik dus ook te laat. Ik heb hier dus echt wel mijn tijd voor nodig. Eerst heb ik zoiets van 'Zei er nu iemand wat tegen me?' en dan heb ik zoiets van 'Oh, ik moet blijkbaar gaan volgen' en tegen dat ik zover ben is mijn vrouwtje al vertrokken en moet ik een inhaalmanoeuver doen .

De beste beloning die het vrouwtje mij kan geven, is een kriebel over mijn snoet (net zoals ze doet als ik een 'neusje kom vragen'). Het vrouwtje heeft ook geprobeerd om mij te belonen met een hondensnoepje of een stukje vlees maar na 2 à 3 keer vind ik daar niks meer aan. Maar die kriebel op mijn snoet, daar doe ik veel voor. En als ik vind dat ik er eentje heb verdiend en hij komt niet meteen (nu moet ik zeggen dat ik toch wel veel kriebels krijg hoor) dan ga ik hem vragen. Dan stoot ik met mijn neus tegen haar hand en dan zet ik een superlieve snoet op (zo eentje van 'Ik loop al eventjes netjes naast jou, heb je dat al gemerkt!?'). Ik weet ondertussen ook dat mijn vrouwtje echt smelt voor zo'n snoet en dat ik die beloning dan ook wel krijg ... hihi ... een beetje profiteren noemen ze dat.

Nu moet ik wel eerlijk zeggen dat mijn Podenco streken op de hondenschool soms wel hun kop beginnen op te steken. Toen ik gisteren op het plein kwam, was het heel duidelijk dat ik er veel zin in had. Ik had mijn oren recht gezet, mijn staart omhoog gezet en ik ging superfier met mijn vrouwtje mee. Daar was het vrouwtje heel fier op. Maar soms had ik ook van die momenten dat ik echt geen oren had naar wat het vrouwtje zei. Er waren momenten waarop we echt allebei een verschillend idee hadden over wat we gingen doen. Het vrouwtje wou dan vertrekken en verder gaan met de les en ik wilde soms nog wat verder rondkijken. Dus af en toe moest het vrouwtje er mij aan herinneren dat zij het voor het zeggen had en niet ik.

Maar het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) van de les, was toch wel dat mooie toestel waar ik voor de eerste keer op mocht. Het ging allemaal heel rustig. In het begin was het vrouwtje er ook niet gerust in want er was maar langs 1 kant een afsluiting. En als het vrouwtje niet gerust is, ga ik ook nergens heen! Maar uiteindelijk is het ons toch gelukt om 2 kleine trapjes op te gaan, de hangbrug over te steken, 1 trapje naar beneden te gaan en netjes langs het schuine vlak de begane grond te bereiken. Maar ik moet toegeven ... ik heb toch wel behoorlijk wat schrik gehad. Op het hoogste punt, bovenop dat 2de trapje, stonden we zo'n 1,70 m boven de grond ... jaiks ... dat vond ik best hoog!

Ook zijn we op 25 juli met Rescani nog een avondwandeling gaan doen. Het was heerlijk weer en na een wandeling van zo'n 2 uur (denk ik) hebben we lekkere broodjes gegeten. Ik zeg inderdaad 'we' want ik had honger en ik heb 'mijn deel' dus 'opgeëist' .

Er werden wel foto's getrokken tijdens die wandeling, maar deze keer sta ik er niet vaak op, dus dit wordt een berichtje zonder foto's.

Zo, dit was weer een behoorlijke boterham die ik hier heb neergeschreven. Maar zo blijven jullie toch een beetje op de hoogte van mijn avonturen. Als alles meezit (vooral het weer dan), gaan we zondag naar de 'Hondsdolle Dag' in Beervelde. Daar lopen ook veel honden en mensen rond en daar staan ook standjes met hondenspullen en kan je ook demonstraties bekijken. Mijn vrouwtje is er al wel eens eerder geweest en toen kon je daar kijken naar agility, doggy dance, canicross, sledehonden, ... en er waren toen ook nog spelletjes die je kon doen samen met je baasje. Dus ik ga alvast hopen dat ik er dit jaar geraak en dat het dan even gezellig is als die keer toen mijn vrouwtje was geweest. Maar ik houd jullie op de hoogte!

Dikke poot en lieve knuffel van Tato!

Hallo DogBloggers!

Zoals beloofd een verslagje over mijn bezoekje aan het trimsalon en de dierenarts en weer iets nieuws ... mijn opleiding! Ja ja ... je leest het goed, ik krijg sinds gisteren een opleiding 'hoe word ik een sociale hond'. Maar daarover vertel ik straks meer.

Eerst en vooral het trimsalon. Goh, dat vond ik toch maar iets raar hoor. Ik moest daar op een tafel gaan staan, iets wat ik thuis helemaal niet mag en dan begon die trimster ineens al mijn haar uit te plukken! 'k had bijna niks meer over, al mijn haar lag op de grond! Maar het deed wel deugd want thuis begon er allemaal plukken haar uit te vallen, dus het was hoog nodig. Ik denk niet dat ik tijdens mijn asielverblijf in Spanje ooit ben getrimd maar nu gaat het netjes elk jaar gebeuren.

Voor mijn trimbeurt ... pfff ... warm!

Tijdens mijn trimbeurt ... 'k vond het toch wel eng maar ik ben flink geweest! 't Vrouwtje was heel fier op mij!

Tadaaaa! Na mijn trimbeurt! Hier sta ik lekker te pronken op het terras van de bungalow in 't Bos! Mooi hé!

Een beetje later zijn we dan naar de dierenarts geweest. Eerst was ik er een keer geweest toen Max (mijn Cocker broertje) naar de dierenarts moest om opnieuw naar zijn wondjes te laten kijken. De vrouwtjes hebben mij toen ook meegenomen zodat ik al eens met de dierenarts kon kennismaken zonder dat er met mij iets ging gebeuren. Toen woog ik 21,5 kg en da's eigenlijk een beetje te weinig. Een weekje later zijn we dan nog eens naar de dierenarts geweest voor mijn vaccinaties en toen vond ik het al veel minder eng! Voor de spuitjes was ik heel flink en ook toen ik de kennelhoest vaccinatie in mijn neusje kreeg, heb ik geen kik gegeven. Ik ben toen nog eens op de weegschaal gaan staan en toen woog ik ... 22,5 kg! Yoehoe! Ik was weer een kilo bijgekomen! De dierenarts vindt dat ik nog ongeveer een kilo tot anderhalve kilo mag bijkomen en dan ben ik netjes op gewicht.

Voilà, die inentingen waren ook weer in orde dus werd het tijd voor de volgende stap: 'Hoe geraak ik van mijn angsten af?'. De vrouwtjes hadden er niet beter op gevonden dan mij mee te nemen naar een hondenschool. Dus vorige woensdag gingen we ons inschrijven op de club. Ik mocht mee zodat ik al eens kon kijken hoe het er daar allemaal uitziet. Eerst gingen we naar de hondenwei, daar heb ik alleen maar gesnuffeld en toen gingen we verder naar de kantine om ons in te schrijven. De volgende dag (donderdag dus) gingen we naar onze eerste les gehoorzaamheid. Vrouwtje Nikki ging met mij en vrouwtje Sofie ging met Max. We kregen eerst les op een klein pleintje met alle nieuwe mensen (we waren in totaal met 5) en dat verliep niet steeds van een leien dakje. Ikzelf had schrik van de mensen rondom mij en Max deed niets anders dan kijken naar vrouwtje Nikki ipv aandacht te hebben voor vrouwtje Sofie. Uiteindelijk begon het 'volgen' een heel klein beetje te gaan en even later moest ik 'aan de voet'. 't Vrouwtje probeerde mij te laten zitten en de eerste keer heb ik me laten doen. De 2de keer ging dat al veel moeilijker en de derde keer hield ik letterlijk mijn poot stijf en kon vrouwtje Nikki op hare kop gaan staan! Ik vond het allemaal een beetje teveel van het goeie. Al die vreemde mensen, het moeten lopen aan de 'juiste' kant en dan ook nog 'aan de voet', dat kwam niet goed. Dus heeft vrouwtje Nikki afgesproken met de instructeur dat we voorlopig gewoon gaan meelopen en proberen de oefeningen zoals 'volg', 'linksom', 'rechtsom' en 'keren' zo goed mogelijk mee te volgen en dat de houdingen pas veel later gaan komen. Nu blijf ik gewoon rechtstaan als mijn klasgenootjes moeten zitten of liggen (en intussen leer ik het bevel 'staan'). Gelukkig heeft vrouwtje Nikki haar instructeursbrevet en kan ze mij thuis die oefeningen ook leren. Na een half uurtje was ons lesje afgelopen en heeft vrouwtje Sofie met Max nog wat getraind in de A-klas (het klasje waar we allebei in terecht gaan komen) maar ik ga voorlopig nog trainen in dat kleine groepje.

Vandaag (vrijdag) was het weer een dag vol belevenissen. De vrouwtjes moesten vanmiddag babysitten op Julie (het nichtje - 4 jaar - van vrouwtje Nikki). Dus hadden ze er niet beter op gevonden dan naar de speeltuin te gaan want het weer was schitterend. En ... ik mocht mee! Toen we daar aankwamen, waren er 4 kinderen aan het schommelen en dat kon ik nog wel aan. Maar nog geen 10 minuten later kwam het hele HipHopkamp daar spelen! (HipHopkamp wordt georganiseerd door de dansschool in onze straat) Ooh jongens ... ik heb toen wel effe geslikt zenne! Maar ik heb het netjes doorstaan! Na een half uurtje zijn vrouwtje Nikki en ik naar huis gegaan (net op tijd want toen we thuis kwamen begon het heel erg te regenen!). Vrouwtje Sofie en Julie waren nog in de speeltuin en vrouwtje Nikki is hen dan weer tegemoet gelopen en zijn ze samen naar huis gekomen.

Wel, ik dacht dat ik er vanaf was voor vandaag. Ik had mijn best gedaan (in de speeltuin), vond ik, dus ik had mijn rust verdiend. Maar nee hoor, niks daarvan. De vrouwtjes moesten voor Max een nieuwe halsband hebben (voor de hondenschool) en ze hadden ook nog wat knabbeltjes en Duck nodig. Dus het gezelschap ging richting Zoomart en ... jawel ... ik mocht weer mee! Deze keer ging het in de Zoomart al veel beter dan vorige keer. Ik was nog wel een beetje 'verlegen' (zoals Julie dat vanmorgen zo mooi zei) maar ik begon toch al nieuwsgierig te snuffelen aan alles wat er uitgestald stond en ik was bijna weg met een knabbeltje maar dat mocht niet van het vrouwtje. De mensen in de winkel vonden mij heel mooi (en dat ben ik ook ... ) en ik liep eigenlijk niet echt meer weg van hen.

Toen we thuiskwamen, kreeg ik mijn welverdiende rust en een lekkere pot Duck met korrels. Ik had zo'n grote honger dat ik al in de gang ging staan toen ik nog maar hoorde dat het vrouwtje mijn korrels in mijn eetpot kieperde. Dat was ook voor het eerst dat ik dat deed en dat vonden de vrouwtjes wel grappig.

En nu ga ik echt rusten! Ik steek geen poot meer uit vandaag want ik ben moe van al die nieuwe indrukken.

Oh ja. Ik wil nog wel één ding doen.

Gisteren had vrouwtje Nikki gebeld met Hilde van Rescani en toen kreeg ze te horen dat Lady (de nieuwste 'galga-aanwinst' van Swa en Julia - de mensen die mij op de luchthaven hebben afgehaald en mij naar de Kempen hebben gebracht) op 2/7/2008 was overleden. Lady heeft in haar jonge leventje (3 jaar) toch nog 3 fantastische maanden in België mogen meemaken maar toch vind ik dat ze veel te vroeg van ons is weggegaan. Ik heb haar gezien tijdens de wandeling in Landen en het was echt een heel mooi meisje.

Bij deze wil ik en mijn vrouwtjes aan Swa en Julia onze deelneming betuigen en hen veel moed en sterkte wensen bij het verwerken van hun verlies.

Veel sterkte Swa en Julia, wij denken aan jullie!

Veel liefs aan iedereen en een dikke poot aan Swa en Julia en Lady.

Tato

Hoi vriendjes,

Ik heb weer heel wat beleefd!

Zoals jullie in mijn vorige berichtje konden lezen, ben ik op 8 juni gaan wandelen in Bazel. 't Was stralend weer en een heerlijke wandeling (waar veel geld werd opgehaald voor het asiel in Salamanca). Door het hoge gras, door de modder en af en toe heuveltje op en heuveltje af. 'k Had best wel wat bekijks ... chja ... er lopen niet zoveel 'look-a-likes' rond hé ... oeps ... de knop van m'n halsband vliegt er bijna af.

Ikke tijdens het wachten voor de wandeling ... brr ... dan ben ik toch nog een behoorlijke angsthaas met al die mensen in de buurt! AAAAAH!!!

Toen we vertrokken, ging het me al heel wat beter af. Je ziet me links met vrouwtje Nikki en haar moeder (met het blauwe jasje).

En op het einde toen we terug waren, ontpopte ik me tot een echt fotomodel! En ik was toen zo moe dat niks me eigenlijk nog bang maakte en iedereen kon mij toen aanraken ... 'k denk niet dat ik ooit al zoveel verschillende handen over mijn bolleke heb voelen kriebelen. Al die mensen waren blij, hoor, en vooral de moeder van vrouwtje Nikki. Die woont boven ons en komt zo'n 10 keer op een dag naar beneden en telkens maak ik me uit de voeten. Dus zij was superblij dat ze mij nu ook kon strelen! Thuis was het natuurlijk weer andere koek en was ik weer ribbedebie.

Een paar dagen later hebben we dan met z'n allen (dus vrouwtje Nikki, vrouwtje Sofie en Max en Tobias) weer zo'n grote snuffeltocht gedaan! Heerlijk! Opeens liep ik in een uitgedroogde sloot en had ik weer iets gezien - chja, ik ben een Podenco dus ik zie altijd wel iets - en ik schoot ineens onder de prikkeldraad om eens wat beter te gaan kijken. Maar vrouwtje Nikki was daar niet van gediend en riep mij terug en braaf als ik ben, kwam ik ook meteen terug naar het vrouwtje. Maar in plaats van terug op dezelfde plek onder de prikkeldraad te kruipen, sprong ik tussen de eerste en de 2 prikkeldraad en zat mijn flexi dus vast rond die prikkeldraad. Ik natuurlijk in grote paniek want ik geraakte niet bij mijn vrouwtje! Maar ik heb het hier goed geregeld in zo'n geval. Als ik niet naar het vrouwtje kan, komt het vrouwtje wel naar mij en ze heeft de flexi losgemaakt zodat ik ook weer verder kon wandelen. Toen ik uit die sloot was, kreeg ik nog een uitgebreid 'onderzoekje' om te zien of ik me nergens had bezeerd maar alles leek in orde, gelukkig!

Ook heb ik sinds kort een nieuwe hobby ... pottenkijkers wegjagen! Wij hebben thuis een hele grote raam aan de straatkant die zo'n 2 meter hoog is en bijna tot op de grond komt. Dit komt omdat ons appartement vroeger het café was van de ouders van vrouwtje Nikki. Een paar jaar geleden zijn haar ouders gestopt en hebben ze die ruimte omgetoverd tot een appartement zodat vrouwtje Nikki en vrouwtje Sofie daar konden komen wonen. De vrouwtjes hadden jaloezieën voor dat raam gehangen maar de katten waren daar niet mee akkoord omdat ze niet meer konden buitenkijken. Dus hadden ze er niets beters op gevonden dan een protestaktie op te zetten (met z'n 4!) en ze hebben de onderste jaloezieën gewoon aan flarden gebeten! De vrouwtjes hebben dan maar toegegeven aan die schurken en ze hebben de jaloezieën een beetje opgetrokken. Maar dat heeft natuurlijk gevolgen ... jawel ... passerende pottenkijkers die het niet kunnen laten om zich te bukken en bij ons naar binnen te gluren. Dus wat doe ik als ik ineens zo'n vreemde snoet onder aan het raam zie verschijnen ... GRRRRR WOEF! En wees er maar zeker van dat ze dan heel rap de benen nemen! Tobias staat soms bijna een hele dag van katoen te geven op de vensterbank maar dat vinden de mensen blijkbaar schattig ... 'OOh kijk een Jack Russelltje dat ons probeert bang te maken ... lief hé!' maar als ik me laat horen en ga rechtstaan ... dat maakt blijkbaar meer indruk ... joehoe ... Podenco Rules!

Maar mijn mooiste mededeling komt eigenlijk nu pas. Vrouwtje Sofie kreeg de traantjes in haar ogen - maar gelukkig kon ze met die traantjes nog foto's trekken met de gsm - en vrouwtje Nikki durfde nog amper bewegen. Klinkt allemaal wel een beetje angstaanjagend hé maar dat was het helemaal niet hoor!

Gisteren zat vrouwtje Nikki tv te kijken en ineens kreeg ik het idee om bij op de sofa te springen en aan de andere kant te gaan liggen - op zich niks nieuws want dat had ik nog al gedaan. Maar na een paar minuten besloot ik me om te draaien en bij vrouwtje Nikki te gaan liggen! Die wist effe niet wat er gebeurde en ze durfde bijna niet bewegen omdat ze bang was dat ik zou schrikken en zou weggaan. Vrouwtje Sofie heeft met de gsm wat foto's getrokken (kwaliteit is niet schitterend deze keer maar toch de moeite) en vrouwtje Nikki was zo verrast door mij dat ze heel serieus kijkt op de foto's maar eigenlijk is ze stomverbaasd ... en ik? Ik vond het zo leuk dat ik zeker  een half uur ben blijven liggen!

Morgen staat er weer heel wat op het programma ... het TRIMSALON! AAAAAHHHH! Als vrouwtje Nikki er aan denkt, gaat ze het fototoestel meenemen en als ze die vergeet ... is er nog altijd de gsm om foto's te trekken hé. Maar natuurlijk is het het belangrijkst dat ik een beetje op mijn gemak ben. Dus als 't vrouwtje dat klaarkrijgt gaat ze foto's maken!

Dus iedereen mag duimen voor mij morgen! En een verslagje volgt er zeker wel!

Groetjes en een lieve poot van Tato!

Hoi iedereen,

het is weeral een tijdje geleden hé, maar we hebben ondertussen wel weer wat beleefd.

Een tijdje geleden hebben mijn vrouwtjes een U-lead geprobeerd. Da's zo'n speciaal tuigje waarmee ik niet meer kan trekken want ik heb heel wat kracht en mijn vrouwtjes vinden het nog een beetje te vroeg om met gehoorzaamheid te beginnen omdat ik toch nog steeds bang ben.

Maar met die U-lead gaat het goed, ik schrik telkens nog wel als ik achter een vogeltje aanga. Dan hoor ik ineens 'klik' omdat het vrouwtje de knop van de flexi indrukt en dan sta ik ineens omgekeerd met mijn snoet naar haar toe en dan vind ik dat vogeltje niet meer!

Ook heb ik gisteren mijn eerste borstelbeurt gekregen. 't vrouwtje was anderhalf uur bezig geweest om Max (mijn cockerbroertje) uit te borstelen en nadien was ik aan de beurt. Gelukkig moest ik niet op de tafel en mocht ik gewoon op de grond blijven staan, maar ik was er toch niet zo happig op. 't vrouwtje moest mij helemaal aan de achterdeur komen halen maar toen ik snapte dat nu al die vervelende haartjes uit mijn pels werden gehaald, bleef ik wel netjes staan.

Misschien ga ik één van de dagen eens naar 't Bos. Natuurlijk ga ik vaak naar het bos om te gaan wandelen maar 't Bos is een buitenverblijf van kameraden van 't vrouwtje. Daar is een heel hoge omheining en ik hoop dat ik daar mijn beentjes eens kan strekken en eens goed kan uitlopen.

Als het zover is, laat ik het jullie zeker weten! Maar ik kijk er al naar uit!

Groetjes en tot een volgende keer!

Tato

Ik en mijn U-lead tijdens de wandeling.        Ik doodmoe op de frisse vloer na een

                                                           lange wandeling.

Met zusje Tobias samen op de mat.

Trtrtrtrtrtrrrrrrrrrrrr (weer tromgeroffel dus )

Dames en heren, ik heb gisteren weer een serieuze stap in de goeie richting gezet! En ik heb ook nog rare wapperende kleren gezien maar eerst het goeie nieuws hé.

Gisterenavond zat vrouwtje Nikki alleen in de zetel (vrouwtje Sofie was niet thuis) en ik zag dat vrouwtje Nikki die zetel niet helemaal gevuld kreeg. Dus na een tijdje onrustig rond te lopen en me af te vragen of ik die grote stap wel zou zetten, ben ik heel voorzichtig aan de andere kant van de zetel naast haar gaan liggen. 't Vrouwtje zei tegen zichzelf dat het eigenlijk niet mocht, maar ze was toch zo fier als een gieter dat ik het durfde.

Mijn eerste poging heeft echter niet lang geduurd. Vrouwtje had soep in de microgolf staan en die was opeens klaar (maf joh, zo'n microgolf) toen ze terug kwam met de soep, zag ik het effe niet meer zitten om te blijven liggen en ben ik maar naar mijn matje gegaan.

Terwijl mijn vrouwtje soep probeerde te eten (want die was veel te heet) ben ik naast haar aan de zetel gaan staan en genoot ik van het kriebelen. Als het vrouwtje even stopte met kriebelen omdat ze een lepel soep in haar mond wilde proppen, begon ik aan haar trui te snuffelen om te laten weten dat ik van dat kriebelen nog geen genoeg had en dan deed ze verder ... hihi ... zie je, soms werken mijn verleidingstrucjes wel.

Toen de soep op was en de salontafel weer op zijn originele plek werd gezet, heb ik een 2de poging gewaagd om in de zetel te gaan liggen en toen heb ik het veel langer volgehouden. Zo lang zelfs dat het vrouwtje er een foto van kon nemen. Je ziet natuurlijk alleen mij en Tache op de foto want het vrouwtje kon natuurlijk geen foto van zichzelf maken hé. Maar je ziet toch wel hoe dicht ik lig. Ik lig op het dekentje en mijn vrouwtje zat waar het dekentje niet meer ligt, vlak naast Tache.

Kijk maar eens hoe mooi ik daar lig.

En dan nog het akelige nieuws maar daar ga ik ook nog wel aan wennen en ik ben toch nog steeds superfier op mijn prestatie van gisteren.

Toen ik vanmorgen naar buiten ging om mijn plasje te doen, sjeesde ik samen met Max naar buiten (Tobiaske is niet thuis, die is met vrouwtje Sofie mee). We doen altijd een wedstrijdje "wie is het eerst aan de poort" en ik was halfweg en ineens zag ik daar kleren flapperen aan een draad. Ik schrok me een hoedje en ik ben onmiddelijk teruggekeerd! Dus ik moest Max deze keer laten winnen. Ik was zo geschrokken dat ik zelfs met het vrouwtje niet mee naar achter durfde dus heeft het vrouwtje mij maar weer naar binnen gelaten. Een half uurtje later hebben we het nog eens geprobeerd, maar ik durfde nog steeds niet tot vanachter en toen heb ik maar halverwege de tuin mijn plasje gedaan ... en was ik even blij dat ik daar vanaf was want ik moest heel dringend.

Gezien het weer steeds beter en beter wordt, zullen die wapperende kleren toch wel vrij snel een 'werkpuntje' moeten worden voor mij. Maar de vrouwtjes laten me gelukkig alles op mijn eigen tempo overwinnen en blijkbaar komt het dan allemaal wel in de 'sjakosj' ... da's een nieuw woord dat ik hier in België heb geleerd . Het betekent blijkbaar dat het allemaal wel in orde komt ...

Nu ga ik nog even van mijn sofa genieten (op mijn eentje!) en nog nagenieten van mijn nieuwe vooruitgang dus tot de volgende!

Stoere poot van Tato!

Hoi piepeloi!

Ook gisteren heb ik weer heel wat beleefd! De moeder van vrouwtje Nikki (die woont boven ons) vroeg aan 't vrouwtje of ze meeging naar de Aveve of zoiets en ze nam Lennert ook mee. Vrouwtje vond dat wel een goed idee en ze vroeg aan haar moeder of ik ook meemocht en dat was geen probleem.

Dus ik werd aangelijnd en stond al serieus ongeduldig te wachten aan de deur en toen die eindelijk openging zag ik Lennert voor het eerst. Zijn zusje had ik al wel gezien maar hij was nog iemand nieuw voor me en het rare was ... hij zat in een stoeltje en werd geduwd door zijn moeke (zo wordt de moeder van 't vrouwtje genoemd door de kleinkinderen).

Lennert vond me echt wel leuk, maar ik vond heel die duwtoestanden maar raar en had er in het begin helemaal niks mee.

Naarmate we verder gingen, begon het wel te beteren. Lennert vond het super dat ik ook mee ging. Hij zat me de hele tijd te zoeken en als hij me gevonden had, begon hij steeds te lachen. 't ventje heeft dus zowat heel de wandeling gegiecheld want ik was nooit ver uit de buurt.

Op de terugweg ging het een heel pak beter tot we een school tegen kwamen en ra ra ra ... die was net uit. Overal stonden er grote mensen en liepen er kleine mensjes rond! Ik kreeg het serieus hondsbenauwd maar ik ben er, al was het met veel stress en schrik, doorheen gegaan.

Omdat ik heel de wandeling zo op mijn hoede was en het vrouwtje dus ook op haar hoede moest zijn, kon ze geen foto's nemen tijdens die belevenissen.

Toch heeft ze wel een foto van die 2 kleine mensjes waar ze zo trots op is. Ze heten Julie en Lennert en het zijn de kindjes van haar zus. Vlak voor kleine Lennert geboren werd, heeft haar zus haar gevraagd of ze meter wilde zijn en natuurlijk heeft mijn vrouwtje heel trots JA gezegd!

Zijn ze niet schattig?

Een beetje een bibberende poot van Tato.

Hoi iedereen,

hier ben ik weer!

Vorige woensdagnamiddag ging ik alleen met vrouwtje Nikki op wandel, dus ik vond het raar dat Max en Tobias niet mee mochten. Maar vrouwtje Nikki was maar alleen en kan momenteel niet met 3 giga snuffelaars gaan wandelen (haar pols doet een beetje pijn). Dus we vertrokken alleen! Eerst vertrokken we langs de normale weg maar opeens sloegen we een andere weg in ... ik snapte er niks van! Ik probeerde het vrouwtje duidelijk te maken dat ze verkeerd ging en ik trok naar de 'juiste' kant, maar het vrouwtje was koppig (al even erg als ik) en besloot toch de andere kant op te gaan. Heel mijn gps-systeem in de knoop! Ik wist niet meer waar ik was! Uiteindelijk zag ik kleine paardjes, ze waren maar net iets groter dan ik, volgens mij had hun baasje hen te warm gewassen want ze pluisden ook een beetje. Maar ... ik kende die paardjes! Zij staan aan het weggetje naar mijn favoriete bos! Oef ... Wat een geluk! Het vrouwtje was de weg toch niet kwijtgeraakt.

Na een heerlijke snuffelpartij keerden we terug naar huis langs de gebruikelijke weg. Aangezien ik heel de wandeling al heel rustig was geweest, vond ik toch dat het in het park van het kasteel eens tijd werd dat mijn vrouwtje nog eens herinnerd werd aan mijn PK's (Podenco Kracht voor degenen die het niet meer zouden weten). Ik zocht en ik zocht en ineens BINGO ... een konijn! Ik zette me schrap en schoot in een sprint en ineens KLIK! Mijn vrouwtje had dat konijn ook gezien en zette de rem op mijn flexi. 'k heb nog geprobeerd om mijn vrouwtje te verleiden met mijn kunstjes door op mijn achterste poten te gaan staan en te jammeren in de richting van dat konijn (beetje medelijden opwekken kon geen kwaad dacht ik) maar het mocht niet baten. Ik werd teruggeroepen en ik heb dat dan ook maar netjes gedaan.

Toen we het park uitkwamen en we het wei'tje passeerde, zag ik ineens dat er in dat wei'tje iets stond dat er normaalgezien niet staat. Het was weer een soort paard, het was ook kleiner dan het paard van vrouwtje Sofie, dus ik denk dat ze ook deze iets te warm gewassen hadden en hij pluisde ook een beetje. Maar op de koop toe hadden ze die dan nog gekruisd met een Podenco! Dat beest had puntoren joh, niet te doen gewoon. 't vrouwtje zei me dat het een ezel was maar ik was er niet gerust in. We zijn toen van iets dichterbij gaan kijken maar jammer genoeg kon het vrouwtje geen foto nemen omdat ik aan de andere kant behoorlijk onrustig stond te wezen. We zijn dan maar verder gegaan richting huis en daar heeft het vrouwtje wel wat foto's kunnen maken!

Lieve poot van Tato!

Maar de wandeling viel ons allemaal een beetje tegen. Het was allemaal wel goed georganiseerd enzo door de leerlingen van het 6de jaar, maar ze hadden op hun affiche 'Grootse Hondenwandeling' gezet en dan verwacht je toch niet dat ze alles in 1 minizaaltje zouden proppen.

De wandeling op zich was wel leuk, maar niet echt super geschikt voor hondjes maar ik heb toch weer behoorlijk wat kunnen snuffelen tijdens die 4 km.

Ook de mensen van Rescani stonden binnen met een infostandje en vonden dat ik al heel flink gevorderd was!

Er was nog meer goed nieuws! Bij elke inschrijving, dus voor elk hondje kreeg je een geschenkje en een gratis tombolalootje. Dus toen we vlak voor we huiswaarts gingen, onze lotjes gingen inwisselen, kregen we ineens een hele grote ton hondenvoer! Daar schrokken we wel effe van. Gelukkig was Swa en Julia van Rescani daar ook en heeft 'stoere en sterke' Swa onze ton naar de auto gedragen.

En het allerbeste nieuws moet nog komen ... trtrtrtrtrtrtrtrtrtrtrtrtrtrtrtrtr (tromgeroffel dus) de vrouwtjes hebben ook mijn adoptiecontract gekregen! Yoehoe, nu woon ik officieel bij hen! Vind ik gewoon geweldig! En zij ook natuurlijk!

En nu ga ik richting sofa ... 'k heb 2 keer een autorit van anderhalf uur achter de rug en dan ook nog eens de wandeling en de belevenissen in de kantine (die gelukkig niet overbevolkt was!) dus ik ga effe uitblazen ... pffffffffffffffffffffff ... zzzzzzzzzzzz ... slaap lekker!

Lieve poot van Tato

Namelijk Podenco-modderskiën en Podenco-flexi-ballet! En vrouwtje Nikki is soms zo'n straffe dat ze beide nieuwe sporten gewoonweg combineert!

Sommige lezers met wat fantasie zullen zich waarschijnlijk al wel het één en ander kunnen voorstellen bij deze sporten, maar voor degenen die niet weten hoe het werkt, geef ik graag wat uitleg.

Hoewel ik nog een heel klein beetje moet aankomen, ben ik toch al behoorlijk sterk (ik weeg nu ongeveer 23 à 24 kg).

Toen we de eerste keren gingen wandelen, hing ik aan een gewone leiband en als ik dan iets gezien had, vloog ik er in een behoorlijke vaart naartoe! Dit heeft tot gevolg dat als vrouwtje Nikki op die moment niet echt oplettend is, ze me niet op tijd kan tegenhouden en dan met mij een eindje mee moet rennen (want op zo'n moment werken mijn grote flaporen niet en luister ik nergens naar). Nu kan je je er waarschijnlijk wel één en ander bij voorstellen als dit gebeurt als het geregend heeft en de zandweggetjes zich omgetoverd hebben tot modderweggetjes? Dat schuift dus serieus zegt vrouwtje Nikki, maar gelukkig is ze nog nooit gevallen (maar wat niet is, kan nog komen hé ... hihi). Dit is dus Podenco-modderskiën!

Aangezien ik tegenwoordig een mooie flexi (zo'n rolleiband) heb, dacht vrouwtje Nikki dat haar armen het minder te verduren zouden krijgen ... maar niks was minder waar! Nu heb ik dus 8 meter om te spurten als ik iets gezien heb! Dus ik wacht gewoon tot vrouwtje Nikki niet zo goed meer oplet (om dat klaar te krijgen, wandel ik een tijdje gewoon netjes naast haar tot haar aandacht verslapt) en dan sla ik toe als ik iets hoor/zie/ruik. Dan schiet ik ineens vooruit en voor ze het goed en wel beseft ben ik 8 meter verder en is die lijn volledig uitgerold. Ik krijg dan wel een serieuze 'snok' in mijn nek omdat ik niet meer verder kan, maar vrouwtje Nikki maakt dan een gek sprongetje (omdat zij ook een deel van de klap moet incasseren) en haar arm vliegt dan mijn richting uit ... en dat lijkt wel op een balletsprongetje! Dus da's Podenco-flexi-ballet.

Gisteren presteerde ze het zelfs om de 2 nieuwe sporten te combineren (en als het aan mij ligt wordt deze combinatie een Olympische discipline ). We wandelden rustig in het park met z'n allen, dus vrouwtje Sofie met broertje Max en zusje Tobias en vrouwtje Nikki wandelde met mij (in het park en in het bos heeft ze haar handen vol aan mijn Podenco-streken). Opeens had ik iets gezien en ik schoot als een speer die richting uit. Vrouwtje Nikki riep nog 'Hooo Tato' in de hoop dat ik zou inhouden (soms doe ik dat wel eens) maar gisteren had ik daar echt geen (punt/flap) oren naar. Dus daar ging ik! Vrouwtje Nikki zette zich schrap om de schok te kunnen opvangen maar ook dat mocht niet baten. De flexi rolde helemaal uit en ik bleef maar doorlopen. Omdat het een beetje glad was (van de modder) stond vrouwtje Nikki niet stevig en kwam er een serieuze balletsprong en vloog ze best wel een eindje vooruit. Ik bleef ondertussen maar doorlopen en 't vrouwtje kon me niet meteen tegenhouden dus heeft ze nog wat aan Podenco-modderskiën gedaan om toch wat grip te krijgen en ons te doen stoppen. Na een paar meter stonden we uiteindelijk stil en zagen we dat vrouwtje Sofie in een deuk lag van het lachen. Ze had het allemaal zien gebeuren en het moet een zeer komisch gezicht geweest zijn! 'k heb het tijdens die wandeling nog wel een paar keer geprobeerd om het vrouwtje te laten Podenco-flexi-ballet-modderskiën maar ik denk dat ze sinds gisteren echt wel op haar hoede is wat mijn streken betreft. Als ik nu de spurt inzet, wordt ik al na zo'n metertje of 2 ingehouden door die stomme knop op die flexi en dan kan ik niet meer verder.

De vrouwtjes hopen wel dat ik ooit op een strand eens een keer echt mijn benen kan strekken, want in het bos op mijn eentje rondlopen is veel te gevaarlijk zeggen mijn vrouwtjes. Maar vooraleer ik buiten los mag, moet ik eerst nog behoorlijk wat angsten overwinnen en daar gaan we rustig aan werken.

Als het weer morgen meezit, gaan we naar een nieuwe wandeling in Landen waar ook Rescani met een infostand staat. Deze wandeling kan je vinden in de agenda van Rescani (de link naar hun website staat tussen mijn links) en al degenen die willen meewandelen zijn er van harte welkom!

Dat wordt voor mij dus weer een hele belevenis met veel mensen ... ideaal om rustig mijn angsten te overwinnen.

Dus allemaal duimen dat het morgen droog blijft en dan vertrekken wij richting Landen!

Groetjes en misschien krijgen jullie morgen ofzo wel een verslagje als ik er ben geweest!

Lieve poot en dikke (ondeugende) knuffel van Tato.

Sinds ik hier echt wel mijn draai begin te vinden, laat ik meer en meer mijn ware aard zien! Eerst lag ik altijd op een kussen met een dekentje op de grond, maar opeens dacht ik ... mijn broertjes en zusjes liggen altijd op dat zachte grote ding, waarom zou ik dat ook eens niet proberen?

En ja hoor, het lukte me heel gemakkelijk om daarin te springen en mij comfortabel te leggen. Nu is die sofa natuurlijk niet voor mij alleen, ik moet hem delen met mijn broertjes en zusjes maar dat vind ik niet zo erg.

Als de vrouwtjes in de grote sofa willen zitten, vliegen wij (ik en mijn hondenbroertje en -zusje) eruit en mogen wij in de kleine sofa gaan liggen.

Ik vind die sofa dus een heel leuk ding en als ik binnen lig, vind je me meestal wel op dat lekker warme en zachte ding!

Heerlijk met mijn zusje Tobias op de sofa!    Ook met broer Robbedoes gaat het goed! 

Een middagdutje met bijna heel de 'familie'.  En soms lig ik er ook alleen!

Lieve groetjes en dikke knuffel,

Tato

en nadien was ik helemaal mijn kluts kwijt!

Omdat ik nog een beetje bang ben van vrouwtje Sofie had vrouwtje Nikki er niet beter op gevonden om een weekendje weg te gaan.

Op zaterdag 15 maart 2008 vertrok ze richting Nederland en ging daar een vriendin opzoeken. Ik bleef samen met mijn broertjes en zusjes achter bij vrouwtje Sofie en op zich ging het heel goed. Ik ging met vrouwtje Sofie mee buiten in de tuin en we gingen ook een stukje wandelen maar dat laatste was niet zo'n succes. Ik voelde me heel onrustig maar ik ging toch mee.

Toen vrouwtje Nikki 's zondags weer thuiskwam, wist ik niet goed hoe ik me moest gedragen. Ik voelde me een beetje raar en besloot dan maar vroeg te gaan slapen. Toen de vrouwtjes gingen slapen, kwamen ze tot de ontdekking dat ik een diaree-ongelukje in de gang had gehad. Ook toen vrouwtje Sofie op maandagmiddag terug kwam van haar werk had ik binnen weer een diaree-ongelukje gehad.

Mijn vrouwtjes dachten dat ik ziek werd en hebben dan maar naar Hilde gebeld. Zij gaf de vrouwtjes 2 mogelijke oorzaken, ofwel was de DUCK voeding mij niet goed bekomen was (maar die kreeg ik al eventjes dus dat zou raar zijn) ofwel was ik van slag omdat ik vrouwtje Nikki had gemist.

De vrouwtjes vonden die laatste oorzaak in het begin wel een beetje raar maar ze zijn dan die maandagavond met mij en mijn broer en zus weer gaan wandelen en ik was hééél onrustig. Telkens ging ik bij vrouwtje Nikki een 'neusje halen' ook als ik niks speciaals tegen kwam om bang van te zijn. Uiteindelijk werd ik dan weer wat rustiger en toen we weer thuis kwamen, kon ik mijn draai weer vinden! Op dinsdag had ik dan ook geen diaree-ongelukjes meer gehad en leek ik genezen.

Ik moet toegeven dat ik nooit had gedacht dat ik vrouwtje Nikki zo graag zag en dat ik haar zo slecht kan missen.

Gelukkig mag ik nu voor altijd bij deze vrouwtjes blijven en ben ik dolgelukkig!

Lieve poot van Tato!

Hoi iedereen,

hier ben ik weer!

Op 9 maart 2008 (toen ik 3,5 dag in België was) hebben mijn vrouwtjes me meegenomen naar de Cowboywandeling van Rescani.

De medewerkers van Rescani hadden de mensen een 'poot' van mij beloofd dus ik kon daar toch niet ontbreken hé!

Maar het ging allemaal niet zo vlot hoor ... ik was heel bang, zeker in het begin. Al die hondjes vond ik helemaal niet erg, maar al die mensen die naar me kwamen kijken ... daar werd ik hondsbenauwd van! Vele mensen hadden mijn verhaal op internet gevolgd en hadden ook de Paashaas gesteund door paaseitjes te kopen om mijn overtocht te betalen en al die mensen wilden mij natuurlijk wel eens in het echt zien. Maar daar was ik niet zo mee opgezet.

Gelukkig vertrokken we vrij snel op wandeling en besloten mijn vrouwtjes om achteraan aan te sluiten zodat ik wat overzicht had op de groep en dat ging gelukkig goed. Toen ik al die bomen en hoopjes gras zag, verviel ik in mijn 'oude wandelgewoonten' en ging op onderzoek uit ... ocharme de armen van mijn vrouwtje ... ze werden weer op een behoorlijke workout getrakteerd.

Op het einde van de wandeling kregen de vrouwtjes een broodje met kaas (dat was wel nodig na zo'n training ) maar die broodjes werden binnen in de cafetaria uitgedeeld en wij stonden ... nog buiten ...

Mijn vrouwtje heeft dan samen met mij het plan gesmeed om toch een poging te doen om naar binnen te gaan (en als het echt niet lukte mocht ik in de auto gaan slapen). Maar ik wilde mijn vrouwtje niet teleurstellen en na een dikke knuffel van haar ben ik netjes met haar naar binnen gegaan. We hebben ons op een plekje gezet waar ik netjes in een hoekje kon gaan liggen en daar ben ik als een blok in slaap gevallen. Na al die spanning en die wandeling had ik wel een dutje verdiend, vond ik zelf!

Iedereen (inclusief mijn vrouwtjes) stond ervan versteld dat ik rustig binnen lag te slapen. Het was wel duidelijk dat ik mijn vrouwtje Nikki heel erg vertrouw en dat wij dikke maatjes aan het worden waren. Van vrouwtje Sofie ben ik nog een beetje bang, ik weet niet hoe het komt want ze is heel lief voor me, maar om de één of andere reden lukt dat nog niet zo goed, maar dat komt wel in orde.

En nu dan nog een paar foto's van onze Cowboywandeling.

Ikke doodsbang aan het begin van de wandeling.

Hier voel ik me al iets beter ... nog niet zoveel beter hoor, maar we staan vertrekkensklaar om aan de wandeling te beginnen.

En we zijn vertrokken!

Uitgeteld lig ik te slapen in 'mijn' hoekje aan de piano. De vrouwtjes stonden er versteld van dat ik met hen mee naar binnen was gegaan.

En zoals het hoort, neem ik ook netjes afscheid van de mensen ... al was ik helemaal niet op mijn gemak. Op deze foto zie je ook vrouwtje Nikki met de rode jas, vrouwtje Sofie met de jeansjas en de groene sjaal, Hilde van Rescani met de blauwe trui en helemaal vooraan rechts op de foto zie je Christel, het vrouwtje van mijn vriendinnetje Polka (een Spaanse galga die door hen werd geadopteerd via Rescani).

Iets later zijn we dan huiswaarts vertrokken en heb ik heel de rit geslapen in de auto!

Lieve poot van Tato

Mijn eerste wandeling op 5 maart was in het begin niet echt een succes. Ik schrok zowat overal van: fietsers, auto's (al dan niet stilstaand) en vooral vreemde mensen. Maar na een tijdje gingen we de bossen in en begon ik als een fiere Podenco met mijn nieuwe vriendjes mee te lopen. Toen Tobias en Max een eindje mochten uitlopen op een veld, vond ik dat ik ook een loopje verdiende en zette plots een spurt in! Jammer genoeg hing ik vast en lag mijn nieuwe vrouwtje bijna met haar snoet in het veld. Toch moest mijn nieuwe vrouwtje toegeven dat ik heel wat PK (Podenco Kracht) in mijn mars heb.

De 2de wandeling ging al veel beter! Toch ben ik geregeld een beetje eigenwijs (maar dat is eigen aan mijn ras wordt gezegd) en wil ik toch wel elke boom of hoopje gras nader onderzoeken. Dus de armen van mijn vrouwtje kregen weer een serieuze training!

Op een bepaalde moment ging het wandelen zo goed (in vergelijking met de eerste keer) dat ik wat meer leiband ter beschikking kreeg. Daar werd ik dan weer een beetje onzeker van ... ik had er dus niet beter op gevonden om een nieuw 'ritueel' in het leven te roepen .. nl 'neusje halen'. Telkens als ik me niet zeker voel en een beetje bang ben, ga ik naar mijn vrouwtje en steek mijn neus omhoog. Zij streelt mijn neus dan zachtjes en dan is alles weer ok. En tot op heden blijf ik dat doen!

Toch vind ik die wandelingen super en ga ik heel graag mee om te snuffelen in de bossen!

Liefs en tot de volgende keer!

Poot van Tato

Op 5 maart kwam ik bij Nikki en Sofie aan. Eerst wist ik niet goed wat er van mij verwacht werd ... maar gelukkig mocht ik mijn eigen gang gaan en ging ik op verkenning!

Zoals je ziet, sta/zit/lig ik er nog een beetje onrustig bij ... maar da's ondertussen ook al veel beter!

Lieve poot van Tato

Op 4 maart, zeer laat op de avond, zette ik mijn eerste pootjes op Belgische bodem. Natuurlijk zijn hier ook foto's van genomen.

Aangezien ik een grote jongen ben, had ik dus ook een grote kennel nodig ...

Bij Swa en Julia thuis.

En van hieruit vertrok de 'reis' richting de Antwerpse Kempen! Het plekje waar ik nu echt THUIS ben!

Liefs en een poot van Tato

Op 4 maart werd ik door Liliane opgehaald in Barcelona, zij kwam speciaal van België naar Spanje om me te komen ophalen! Mónica heeft toen enkele foto's gemaakt!

Samen met Liliane op de luchthaven.

Met Mónica en haar hondjes.

Een paar foto's van mij met mijn Spaanse vriendjes op het strand.

Mijn nieuw gezin vindt mij een hele knappe kerel, vinden jullie ook niet?

Liefs en een poot van Tato