Dag beste dogbloggers,

Aangezien Sjors nu toch al een poosje bij ons woont en ook bij ons blijft wonen, vond ik dat het tijd werd om hem ook zijn eigen pagina te geven in de categorie "Onze Honden". Je kunt alle andere berichten in die categorie trouwens bekijken door op die categorie in het menu rechts op deze blog te klikken

Maar goed, zoals jullie wellicht weten is Sjors als pup uit Spanje hierheen gekomen en is hij een kruising tussen een galgo espagnol en een barsoi. Onze Abbey en Tess zijn galgo's (en komen ook uit Spanje), maar nadat we hun geadopteerd hebben, is Suus zich ook in allerlei andere windhondenrassen gaan verdiepen. En het ras waar ze toen meteen voor viel was de barsoi. Barsoi's zijn van oorsprong Russische windhonden die vroeger gebruikt werden om op wolven te jagen. Suus was al snel helemaal in de ban van barsoi's, werd lid van de Nederlandse Barsoi Club en volgde een bekende Duitse barsoi-kennel op de voet!

Hier een voorbeeld van hoe een echte barsoi eruit ziet:

Suus droomde ervan om ooit nog een barsoi te hebben, maar was in die tijd nog vrijwilliger bij GINN en dan ben je toch eerder geneigd om zo'n kansloze Spanjaard een beter leven te bieden. Zo kwam Bibi (galgo) een tijdje later bij ons wonen en toen Bibi overleden was, volgde Sita (greyhound) al snel. We hadden toen dus al 3 windhonden en namen ons voor om er geen grote hond meer bij te nemen. Die barsoi zou dus nog een hele tijd op zich moeten laten wachten. Tenminste, dat dachten we....

We kregen op een dag een mailtje van Anita dat er een nest barsoi pups geboren was in een asiel in Spanje. We gingen al snel meer informatie over dit nestje zoeken op een paar forums en het bleek om 10 pups te gaan waarvan de moeder een barsoi was en de vader een galgo. Het begon natuurlijk al een beetje te kriebelen bij Suus, maar we hadden inmiddels al 9 honden en wilden er gewoon geen hond meer bij, zeker niet zo'n grote windhond

Hier twee foto's van de barsoi-moeder, Isis, met haar pups in het asiel in Spanje:

En hier de galgo-vader van de pups, Noble:

In de tussentijd was mijn moeder zeer plotseling overleden en dit bracht een hoop teweeg in ons leven en natuurlijk ook in dat van mijn familie. We zijn toen door een moeilijke tijd gegaan, maar vonden iedere keer veel rust en steun bij onze lieve hondjes die er op zo'n momenten gewoon onvoorwaardelijk voor je zijn. Op een gegeven moment kregen we van Anita te horen dat zij samen met Natasja van stichting ProZUS naar Spanje ging om een transport honden op te halen en ze gingen dus naar dat asiel waar ook die pups zaten. Uiteindelijk zouden moeder Isis en 4 van haar pups met hun mee komen (er waren helaas niet genoeg opvanggezinnen om er nog meer mee te nemen) en 1 van die pups zouden ze op de terugweg al afgeven bij haar nieuwe baasjes in Frankrijk (http://merceyclan.blog.com/). Omdat ze het transport met Anita's bus hadden gereden, besloten wij om Patrick thuis op te pikken en Anita dan samen op te gaan halen als ze aankwamen met de honden.

Hier de pups bij aankomst in Nederland:

Toen we daar aankwamen en de hondjes zagen, viel Suus meteen als een blok voor mama Isis, maar daar hadden ze gelukkig al een opvanggezin voor. Voor de twee teefjes ook, maar voor het reutje hadden ze nog niemand. Ik was meteen weg van het kleine ventje en ik zag Suus ook al helemaal verliefd naar hem kijken

Maar ja, we hadden nu eenmaal afgesproken om er geen honden meer bij te nemen en al zeker geen grote windhond. Daarom spraken we met Natasja af dat we hem voorlopig op zouden vangen tot ze een adoptiegezin voor hem hadden gevonden

Hier Suus met Sjors vlak nadat de hondjes aan waren gekomen. Sjors is hier pas 9 weken oud

Eenmaal thuis gekomen, lieten we Sjors kennis maken met de andere hondjes. Die reageerden eigenlijk allemaal vrij rustig en leken niet echt onder de indruk van hun nieuwe huisgenoot. Behalve Mitch....

Mitch ging meteen in de aanval en bleef op Sjors af vliegen. We corrigeerden hem natuurlijk en probeerden hem op allerlei manieren duidelijk te maken dat dit geen indringer in ons huis was, maar Mitch bleef Sjors constant in de gaten houden en greep iedere gelegenheid aan om hem opnieuw aan te vallen. Wij dachten toen echt dat dit niet meer goed zou komen en hadden al min of meer besloten om Natasja de volgende dag te bellen met de mededeling dat ze een ander opvanggezin moest gaan zoeken voor Sjors

Hier een foto van Sjors toen hij net bij ons was:

De volgende morgen leek het al iets beter te gaan. Mitch hield Sjors nog steeds constant in de gaten, maar viel hem al niet de hele tijd meer aan. Dat was al een hele opluchting, maar wat er die dagen daarna gebeurde was helemaal ongelooflijk. Mitch begon Sjors voorzichtig uit te dagen om te spelen, maar Sjors wist niet wat hij hiermee aan moest. Hij was inmiddels doodsbang geworden voor Mitch en durfde er eigenlijk niet op in te gaan. Maar langzaamaan begonnen ze toch voorzichtig met elkaar te spelen en werden ze uiteindelijk de beste maatjes

Hier Sjors en Mitch die samen aan het spelen zijn

Met de andere honden ging het ook nog steeds prima samen en Sjors was in veel opzichten een ideale pup. Hij was al vrij snel zindelijk en had meteen door met welke hondjes hij wel kon spelen en welke hij het beste met rust kon laten. Suus en ik waren allebei helemaal weg van Sjors en begonnen te twijfelen of we hem niet zelf zouden houden. Want ondanks wat veel mensen denken, hebben we hem echt niet in huis gehaald met de gedachte om hem zelf te houden. Er waren tenslotte genoeg argumenten om het niet te doen, maar we wisten ook maar al te goed dat het nog heeeeeel moeilijk zou worden om afstand van hem te doen  

Daarom hebben we een poosje later toch maar besloten om hem zelf te adopteren en zo werd Sjors nummer 10

Achteraf gezien hebben we er nooit spijt van gehad, want het is echt een heerlijke pup en hij heeft ook voor genoeg afleiding gezorgd in een periode dat we het zelf niet gemakkelijk hadden

En zeg nou eerlijk, wie kan zo'n koppie nou weerstaan?  

Sjors is nu ongeveer 4,5 maand oud en is al net zo groot als Abbey en Tess. En toen hij een paar weken geleden naar de dierenarts moest voor zijn laatste enting, woog hij al meer dan 16 kg, dus hij zal nu wel rond de 20 kg zitten. We denken dat het echt een flinke knaap gaat worden, want hij heeft ook ontzettend grote poten voor zijn grootte. Ondanks dat hij niet de lange haren van een barsoi heeft, krijgt hij wel steeds meer de bouw en de kop van een barsoi, dus dan heeft Suus toch nog een beetje die hond waar ze altijd al van droomde

Verder is het gewoon een echte windhond. Lief en zachtaardig van karakter, met vlagen zo gek als een deur en super-sociaal met andere honden. Al onze andere windhonden zijn als herplaatser met een verleden bij ons gekomen, dus het is ook wel eens leuk om zo'n hond van pup af aan te hebben. We hopen dan ook nog heel lang van hem te mogen genieten, want het is echt ons zonnetje in huis

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer, Mitch en Sjors!

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.