Dag beste dogbloggers,

In januari van 2005, was er bij Hart van Nederland op SBS 6 een stukje over Scooby geweest. Dat is het asiel in Medina del Campo in Spanje waar GINN haar honden vandaan haalt en waar onze Abbey, Tess, Bibi, Sita en Sammie ook vandaan komen. Die uitzending bleek heel wat impact te hebben gehad, want de aanvragen voor hondjes stroomden binnen bij GINN. Normaal gesproken werd er eens in de paar maanden een transport gereden en bepaalde Fermin,de beheerde van Scooby, welke hondjes het het hardste nodig hadden en mee naar Nederland mochten komen. Maar omdat er nu zoveel aanvragen voor honden waren, werden de hondjes die nog in Spanje zaten op de site van GINN gezet en konden de mensen aan de hand van een paar foto's en een verhaaltje een hond uitzoeken. Die hond werd dan met het eerstvolgende transport meegenomen. Maar omdat er nu zoveel transporten gereden moesten worden, zochten ze extra chauffeurs. Patrick van Anita bood toen aan om een transport te rijden met hun bus en toen vroegen ze mij dus of ik mee wilde gaan als bijrijder. Ik zou al een keer eerder mee zijn geweest, maar dat ging toen op het laatste moment niet door en daarom zei ik nu natuurlijk meteen dat ik wel mee wilde gaan. En zo vertrokken Patrick en ik richting Spanje....

Na een rit van 1700 km, kwamen we aan in Medina del Campo. Het was er heel koud en ook heel erg mistig, dus het zag er allemaal heel troosteloos uit. We waren in het begin sowieso overrompeld door het enorme aantal honden wat daar zat en het idee dat al die honderden honden nog allemaal een baasje zochten. Na van de ergste schrik te zijn bekomen, gingen we de vrijwilligers bij Scooby helpen. Er was ook al een vrijwilligster van Galgo Rehoming Foundation daar met haar eigen camper en die avond zou er ook nog iemand van GINN met het vliegtuig aankomen, die dan samen met haar mee terug naar Nederland zou rijden. Op die manier konden we dus met twee bussen tegelijk terug rijden en zo'n 30 hondjes meenemen voor GINN, PIN en GRF. Maar als we zoveel honden mee konden nemen, was er dus ook kans dat er nog plek over was, buiten de honden die "besteld" waren vanuit Nederland. Dat betekende dat er waarschijnlijk nog een paar honden extra mee konden en toen kwam ik dus op het idee om een hondje voor Suus mee te nemen. Ze had nog heel veel verdriet om het verlies van Bibi en ik hoopte haar op die manier wat op te vrolijken. Ze had het al vaker over een greyhound van de renbaan gehad, omdat het lot van die honden haar erg aangreep. De meeste honden die bij Scooby zitten zijn galgo's, net als Abbey, Tess en Bibi. Galgo's zijn Spaanse windhonden die daar in Spanje gebruikt worden voor de plezierjacht op hazen en die dan op het einde van het jachtseizoen worden opgehangen of op een andere brute wijze om het leven worden gebracht of worden gemarteld. Dat noemen ze daar in Spanje "traditie"  

Maar met de greyhounds is het een ander verhaal. Die worden in Ierland gefokt en rennen daar dan de eerste paar jaar van hun leven op de renbaan. Ze leven daar al onder vrij barre omstandigheden, maar als ze dan wat ouder zijn, worden ze verkocht aan de renbaan in Barcelona. Het transport naar Spanje toe is echt heel zwaar en sommige honden overleven dat niet eens. Maar als ze dan eenmaal in Spanje zijn, dan zitten ze 23 uur per dag in een betonnen hokje van 1 x 1 meter en liggen ze vaak in hun eigen ontlasting. Ze mogen er dan alleen af en toe even uit om te rennen, om vervolgens weer terug in hun hokje gepropt te worden. En dan zal ik nog maar niet beginnen over alle rotzooi die ze die honden voeren en inspuiten om ze maar harder te laten rennen....

Maar goed, ik wilde dus graag zo'n renbaan-hondje meenemen voor Suus en vroeg aan Fermin en Hesper welke hond ik het beste kon kiezen. Zij hadden het allebei meteen over een heel lief gestroomd teefje en even later kreeg ik een SMS-je van Suus dat ze een heel leuk greyhound-teefje op de GINN-site had zien staan. Het hondje stond als "Lucky" op de site en toen we keken welk hondje dat was, bleek het hetzelfde teefje te zijn waar Hesper en Fermin het over hadden. Dat kon gewoon geen toeval zijn en zo was de keuze al snel gemaakt. De volgende dag begonnen we met het bij elkaar zoeken van de honden die met het transport mee moesten. Dat was nog een heel karwei, want je moet zo'n hondje dus aan de hand van een foto zien te vinden tussen al die honden die daar in die paddocks zitten en dan nog eens het chipnummer controleren, zodat je ook zeker weet dat je de goede hond hebt. Je wordt op zo'n moment besprongen door al die honden, want ze willen natuurlijk allemaal mee en vaak moet je er dan ook nog eentje hebben die bang is en ergens weg gedoken zit. Vaak blijkt dan ook nog dat je de verkeerde hond te pakken hebt, omdat het chipnummer niet klopt en dan moet je zo'n hondje dus terug in de groep zetten en weer van voor af aan beginnen. Geen leuk karweitje dus....

Maar Sita (toen nog Lucky) hadden we al snel gevonden en het was inderdaad een echte lieverd. Ze begon meteen te kwispelen en allemaal kusjes te geven en Patrick en ik waren allebei meteen helemaal weg van haar.

Hier een foto van Sita op de binnenplaats bij Scooby:

Een paar uur later waren de bussen klaar voor vetrek en reden we met twee bussen en zo'n 30 honden weer richting Nederland. Op de heenweg hadden Patrick en ik overnacht in een hotel bij Bordeaux, maar nu moesten we aan 1 stuk door rijden, want we hadden de bus vol benches met honden zitten. Ongeveer 20 uur later (we wisselden met rijden om de 4 uur) kwamen we in Nederweert aan en daar stond de cameraploeg van SBS 6 ons al op te wachten. Eerst werden Suus en Anita uitvoerig begroet en daarna mochten de hondjes eindelijk uit de bus. Ze hebben Patrick en mij toen ook nog even geinterviewd voor de camera, maar dat is nooit uitgezonden. Uiteindelijk is alleen mijn kont even in beeld geweest toen we de honden uit de bus aan het laden waren

Maar Sita is wel nog een paar keer in beeld geweest. Op een gegeven moment stelden ze wat vragen aan een klein jongetje die met zijn ouders een hondje op kwam halen en net op dat moment kwam Sita aangelopen en begon ze het jongetje in zijn gezicht te likken. Dat is echt typisch iets voor Sita! Onze kussert

Hier nog een foto van Patrick en mij met Sita toen we net aangekomen waren bij de GINN-opvang:

Toen de meeste hondjes eenmaal opgehaald waren door hun adoptanten en opvanggezinnen en de overige honden een beetje gesettled waren in de opvang, konden we eindelijk naar huis gaan met Sita en zo werd zij op 9 januari 2005 ons 6e hondje. Eenmaal thuis gekomen, lieten we haar eerst buiten kennis maken met onze andere honden en dat ging eigenlijk meteen heel goed. Toen we haar even later binnen lieten, keek ze eerst even rond en plofte ze vervolgens languit op de grond neer met een diepe zucht. Volgens mij wist ze toen al dat dat haar nieuwe huis was

De dierenarts bij Scooby had Sita op ongeveer 5 jaar oud geschat, maar die renbaan-hondjes hebben allemaal een tatoeage in hun oor en aan de hand daarvan kon Anita haar natrekken via de databank van de renbaan. Hieruit bleek dat ze in september 1998 geboren was en op dat moment dus al 7 jaar oud was. Ook bleek haar werkelijke naam Besitos te zijn (stond ook gegraveerd in een plaatje op haar halsband) en daar hebben wij dus de naam Sita van afgeleid.

Sita was ongeveer een jaar eerder samen met nog een aantal renbaan-hondjes (waaronder ook Sylvie van Patrick en Anita) door Anita en nog een stel vrijwilligers van Barcelona naar Scooby gebracht. Achteraf kwamen we er via foto's achter dat Sita en Sylvie zelfs samen in 1 bench hadden gelegen tijdens dat transport. En nu was Sita weer door Patrick (en mij) van Scooby naar Nederland gebracht! Zij heeft haar leventje bij ons dus voor een groot deel aan hun te danken en het is ook net of ze dat weet, want ze krijgen ook altijd extra veel kusjes van haar als ze bij ons op visite komen

Qua karakter is Sita ook echt een super-hondje. Ze is zooooo ontzettend lief en aandoenlijk! Nu vinden we al onze hondjes natuurlijk lief, maar als we zeggen dat Sita de liefste is, dan menen we dat ook. In het begin kroop ze nog wel eens in de benches van de kleintjes, omdat ze al haar hele leven gewend was om in een klein hokje te liggen. We moesten haar er dan altijd uit halen en zeggen dat dat niet meer hoefde  

Maar nu ligt ze het liefste languit op de bank met haar poten in de lucht

Wij staan er trouwens nog vaak versteld van dat ze zo aanhankelijk en gek op mensen is, want ze is natuurlijk helemaal niks van liefde of aandacht gewend. Lichamelijk gezien heeft haar renbaan-verleden ook zijn sporen achter gelaten. Aan het jarenlange rennen op de (eigenlijk veel te kleine) renbaan van Barcelona, heeft Sita artrose in haar pols -en schoudergewrichten over gehouden. Dat hebben we eerst alleen behandeld met hetzelfde glucosamine-complex waar Lobke het zo goed op doet, maar dat sloeg bij Sita niet zo goed aan. Daarom krijgt ze daarnaast nu iedere dag een half pilletje pijnstiller/ontstekingsremmer (Previcox) en dan slaan we iedere week 1 dag over om zo het gewenningsproces te doorbreken. Op die combinatie doet Sita het heel goed en nu kan ze tenminste ook gewoon met de andere honden meewandelen, want dat vindt ze zo fijn

Sita is echt een cadeautje geweest. Het is zo'n leuke en lieve hond, dat ze iedere dag weer een glimlach op je gezicht weet te toveren. Dat konden we ook wel gebruiken na al die ellende met Bibi en het heeft ons er ook echt een beetje doorheen geholpen. Sita is in september 2006 alweer 8 jaar oud geworden, maar doet het op haar artrose na nog heel goed. Ze kan soms net als een pup met een knuffeltje spelen en speelt de laatste tijd zelfs steeds vaker met Mitch. Buiten met wandelen is Sita duidelijk een van de ranghoogsten en wil ze de andere honden altijd beschermen tegen vreemde honden die we onderweg tegenkomen. Zo heeft ze zelfs een keer een grote, amerikaanse stafford weggejaagd die op Summer af gerend kwam toen Summer nog maar een pupje was. Sita is zo'n hond die iedere keer weer je dag goed maakt. En als je haar dan op de bank ziet liggen met haar poten in de lucht, na zo'n leven vol ellende op de renbaan, dan weet je ook weer meteen waar je het allemaal voor doet. We hopen dan ook dat Sita heeeeeel oud wordt en we nog heel lang van haar kunnen genieten!

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer en Mitch.

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.