Hallo allemaal,

Een paar maanden nadat we Lobke uit het asiel hadden gehaald, kwam er weer een transport hondjes uit Spanje aan in Nederweert. En een van de hondjes die mee kwam met dat transport, was Bibi....

Bibi was een van die extreem bange hondjes die bij Scooby (het asiel in Medina del Campo) zat. Hondjes die zo abnormaal bang zijn, dat je op geen enkele manier contact met ze krijgt en die helemaal verstijven en in een hoekje weg kruipen als je alleen al in hun richting kijkt. Wat er met die hondjes gebeurd is daar in Spanje zullen we nooit weten, maar misschien is dat maar beter ook. Maar goed, Bibi had dus het geluk dat ze met dit transport mee naar Nederland mocht komen en zo kwam ze in de GINN-opvang in Nederweert terecht. Daar bleek al snel hoe bang ze was, want ze lag daar alleen maar wat opgerold in een hoekje. Suus was er ook bij toen dat transport aankwam en vertelde al dat er een van die extreem bange hondjes bij zat. Toen ik ruim een week later ook ging helpen in de opvang, lag Bibi daar nog steeds in dat zelfde hoekje. Er werd toen besloten dat Bibi naar een opvanggezin moest en toen er geen ander adres beschikbaar was, hebben Suus en ik haar maar mee naar huis genomen. We hadden toen toch nog vakantie en we konden niet langer aanzien hoe ze daar in een hoekje lag te bibberen. En zo werd Bibi op 11 augustus 2004 ons eerste opvangertje.

Hier trouwens een foto van die extreem bange hondjes bij Scooby. Bibi is het hondje helemaal rechts bovenin op de foto en helemaal links bovenin zit Treesje van Patrick en Anita:

Eenmaal thuis gekomen, lieten we Bibi eerst in de tuin kennis maken met onze andere hondjes en dat ging eigenlijk meteen heel goed. Ze gromde wel een keer naar Lobke, maar verder liet ze de hondjes allemaal even aan haar snuffelen. Toen we haar binnen lieten, dook ze weer meteen weg in een hoekje achter de salontafel en toen hebben we haar verder maar met rust gelaten. Suus is toen de rest van de dag thuis bij Bibi gebleven en ik ben 's avonds samen met haar moeder de honden uit gaan laten. Toen we de volgende dag weer wilden gaan wandelen, lag Bibi ergens in een hoekje weg gedoken en lukte het dus niet om haar mee te nemen. Daarom besloten we maar om haar thuis te laten, zodat ze even op haar gemak de boel kon verkennen. Maar toen we weer thuis kwamen, troffen we een grote ravage aan. Bibi was schijnbaar helemaal in paniek geraakt en had het grote vouwgordijn van ongeveer 3 meter breed totaal verwoest! Zelfs de ijzeren stangen in het gordijn waren helemaal verbogen en er zaten allemaal gaten in. We schrokken ons natuurlijk kapot en wisten even niet wat we ermee aan moesten. Als Bibi iedere keer zo in paniek zou raken als we van huis gingen, dan hielden we geen huisraad meer over! Na overlegd te hebben met Resy, besloten we om te proberen om haar in een bench te leggen. Bibi kroop al vaker weg in de benches van de kleine hondjes en voelde zich daar dus blijkbaar veilig. Maar ja, die benches waren natuurlijk veel te klein en daarom gingen we op zoek naar de grootste bench die we konden vinden. Volgens de dierenwinkel was dat "formaat duitse dog" en zo gingen we met dat enorme gevaarte op weg naar huis. Dat ding was zo groot, dat Bibi er gewoon rondjes in kon lopen en we hadden er ook allemaal lekkere kussens en dekens voor haar in gelegd. Ze ging die reuze-bench al snel als haar eigen, veilige plekje zien en ging er overdag ook gewoon zelf in liggen met de deur open. Maar we hadden die bench wel midden in de woonkamer gezet, zodat ze evengoed betrokken was bij de dagelijkse gang van zaken hier in huis en ze alles op haar gemak kon bekijken. We hadden het er inmiddels ook al over gehad om Bibi zelf te adopteren en toen er op een dag een telefoontje kwam dat er iemand geinteresseerd was in haar, kregen we het allebei heel benauwd. We hebben toen de knoop maar doorgehakt en Bibi zelf geadopteerd. Ze was inmiddels zo diep in onze harten gaan zitten, dat we haar toch niet meer konden missen.

Hier een foto van Bibi in haar reuze-bench:

We besloten ook om Bibi mee te gaan nemen als we gingen wandelen. Het was altijd een heel gevecht om haar aangelijnd en mee naar buiten te krijgen, maar als we dan eenmaal buiten waren, dan vond ze het wel heel leuk. Alleen ging het een van de eerste keren al meteen mis. Suus was ziek en daarom ging ik samen met haar moeder de honden uitlaten. Bibi had toen nog een halsband om die we vanuit de opvang mee hadden gekregen. Het was een leren band met een zogenaamde halfcheck-sluiting, maar die band was eigenlijk wat te groot. May zou er later eentje voor haar op maat maken, maar in de tussentijd moesten we het hier mee doen. Op een gegeven moment liepen we op een landweg hier in de buurt en moesten we over een soort bruggetje, maar daar werd de weg dus ook iets smaller. En net op dat moment kwam er ook een auto aan. Ik moest dus met de honden helemaal in de berm gaan staan, maar Bibi bleef midden op de weg staan. Ze durfde natuurlijk niet zo dicht naast me komen te staan, dus probeerde ik haar naar me toe te trekken, zodat die auto langs kon. Maar daardoor raakte Bibi in paniek en begon ze tegen te stribbelen. En op een gegeven moment wist ze zelfs uit haar halsband te ontsnappen! Ze rende er meteen keihard vandoor en was binnen een paar seconden al heel ver weg. Ik gaf alle honden aan Suus haar moeder en liep langzaam achter Bibi aan. Ik wist dat het geen zin zou hebben om achter haar aan te rennen, want daar zou ze alleen maar meer van schrikken. Op een gegeven moment bleef ze stil staan en net toen ik iets dichter in de buurt kwam, draaide ze zich om en kwam ze weer mijn richting in gerend. Ik dacht dat ze op mij af kwam gelopen, maar ze rende me heel hard voorbij en ging wat verderop bij onze andere hondjes staan. Dus ondanks dat ze nog steeds doodsbang was voor ons, had ze zich schijnbaar al zo aan onze andere honden gehecht, dat ze hun gezelschap verkoos boven de vrijheid. We hebben haar toen maar weer snel aangelijnd en voortaan voor de zekerheid zowel een halsband als tuigje om gedaan als we gingen wandelen. Later heeft May een mooie, veilige halsband voor haar op maat gemaakt en die stond haar ook heel goed. Kijk maar!

In de weken daarna ging het iedere keer een heel klein beetje beter met Bibi. Ze kwam al steeds vaker uit de bench als wij in de keuken of boven waren en ging dan in een stoel liggen. Ook wist ze al precies wanneer ze wat lekkers kreeg, want als Suus de runderoren uit aan het delen was in de keuken, stond Bibi al stiekem om het hoekje te kijken of ze ook wat kreeg. Ze vond ons natuurlijk nog heel eng, maar we hadden wel het gevoel dat ze zich steeds meer thuis begon te voelen. De deur van de bench konden we inmiddels ook gewoon open laten als we van huis gingen, want ze raakte ook niet meer in paniek als de andere honden gewoon thuis waren. En met wandelen was het helemaal een compleet andere hond! Wandelen vond ze nu echt heel leuk en ze liep vaak met haar staart omhoog voorop. Ook liet ze zich buiten steeds vaker aaien door ons en je kon haar dan echt zien genieten. We liepen dan vaak langs een huis waar ze een rottweiler buiten n de tuin hadden lopen. Die blafte altijd op ons als we langs liepen en een paar van onze hondjes blaften dan altijd terug. Tot dat Bibi een keer mee liep...

Die rottweiler kwam weer blaffend aangerend, maar toen trok Bibi haar scheur open en dat beest was meteen stil. Ik weet niet of het door haar manier van blaffen kwam of dat er zoveel emotie in haar blaf zat, maar die rottweiler droop al snel af en onze andere honden gaven ook geen kick. Die stonden echt zo te kijken van:"Bibi heeft het al opgelost!"

Hier nog een foto van Bibi die lekker in de stoel was gaan liggen:

Alles leek erop dat het de goede kant op ging met Bibi en we genoten van ieder klein stapje vooruit. Het zou nog een lange weg worden, maar dat maakte niet uit. Bibi was nu van ons en ze zou hier alle liefde en zorg krijgen die ze nodig had. Tot het noodlot op een dag toesloeg....

Bibi at steeds slechter en begon ook weer af te vallen. Ze keek een beetje glazig uit haar ogen en we hadden het idee dat ze zich niet lekker voelde. Maar op een avond kreeg ze opeens een aanval. Het leek wel een soort epileptische aanval, want ze staarde alleen maar voor zich uit en begon helemaal te schudden en te trillen. We wisten niet wat er aan de hand was en gingen daarom maar met haar naar de dierenarts. Die kwam echter met nieuws wat we niet wilde horen. Bibi bleek een tumor aan de alvleesklier te hebben die al heel ver uitgezaaid was en dus ook niet meer weg te halen was. Die tumor zorgde er op de een of andere manier voor dat haar suikerspiegel heel ver daalde en daardoor kreeg ze dus die aanvallen. Ze had waarschijnlijk niet lang meer te leven, maar we konden haar wel uit die aanvallen krijgen door haar op zo'n moment water met dextrose te geven. Dan steeg haar suikerspiegel weer en knapte ze weer even op. Maar Bibi at steeds slechter en de aanvallen kwamen steeds vaker. Ongeveer een maand na dat verschrikkelijke nieuws waren we een keer aan het wandelen en stopte Bibi plotseling met lopen en begon ze te piepen. Ze keek Suus recht in haar ogen of ze wou zeggen:"Het is nu tijd mama, ik heb pijn". Later kreeg ze weer een heftige aanval en toen wisten we dat haar tijd gekomen was. Die zelfde dag nog zijn we met haar naar de dierenarts gegaan en hebben we haar in laten slapen. We zaten daar allebei ontzettend te huilen en zelfs onze dierenarts had de tranen in zijn ogen staan, maar voor Bibi was het maar beter zo. Een paar dagen later is ze gecremeerd en toen we haar urn weer op konden gaan halen, hebben we die een mooie plaats op de kast gegeven, samen met haar halsband en een mooie foto van haar. Zo is ze toch nog een beetje bij ons....

Uiteindelijk hebben we Bibi dus maar 4 maanden in huis gehad. En het is natuurlijk altijd triest als een geliefd huisdier dood gaat, maar wat ons het meeste aangegrepen heeft is de oneerlijkheid. Bibi heeft gewoon nooit de kans gehad om over haar angst heen te komen en echt van het leven te genieten. Dat is iets waar we waarschijnlijk nooit vrede mee zullen hebben en wat ook nog steeds ontzettend pijn doet. Het is inmiddels alweer twee jaar geleden dat we haar verloren hebben, maar de pijn is er niet minder door geworden en we missen haar nog steeds heel erg 

Hopelijk heeft ze nu eindelijk rust gevonden en is ze niet meer bang....

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer en Mitch.

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.