Dag beste dogblog-vrienden,

Nadat we Abbey en Tess geadopteerd hadden, is Suus vrijwilligerswerk gaan doen voor GINN. Ze was minimaal twee keer per week in de opvang in Nederweert te vinden om daar te poetsen en de hondjes te verzorgen. Ook was ze op zaterdag altijd daar, want dan was het plaatsingsdag en dan kwamen de adoptanten hun hondjes ophalen. Daar heeft ze toen Anita leren kennen en samen hebben ze heel wat arme Spanjaardjes bij hun nieuwe baasjes geplaatst. Maar goed, op een dag reed Suus dus samen met Resy naar het asiel van Tilburg om daar een windhondje voor de stichting op te gaan halen. En het toeval wil hebben dat Suus en ik het de avond daarvoor nog over een bulldog hadden gehad. Ik wilde altijd nog heel graag ooit een bulldog, maar we vonden 4 honden eigenlijk genoeg. In de auto onderweg naar Tilburg hadden Suus en Resy het er ook weer over en toen ze eenmaal aankwamen in Tilburg, stond ze een verrassing te wachten....

Ik zat op kantoor toen plotseling de telefoon ging. Het was Suus vanuit Tilburg met de mededeling:"Er zit hier een bulletje!!!". Ik was totaal overrompeld en kon het eerst eigenlijk niet geloven. Suus vertelde dat het een teefje van bijna 2 jaar oud was en ze heette Lobke. Ze zat helemaal onder de kale plekken en zat heel zielig tegen de tralies van haar kennel aan geduwd die ze moest delen met een poedeltje. Ze was al een keer eerder opgehaald uit het asiel, maar die mensen hadden haar weer terug gebracht, omdat ze hun rottweiler zou domineren. De mensen van het asiel wilden haar eigenlijk niet eens meer plaatsen, omdat ze dus niet met andere honden samen kon en die kale plekken maar niet weg gingen. Daarnaast bleek Lobke ook nog eens ontzettend mank te lopen en was er dus een kans dat ze geopereerd moest worden. Daar kwam nog eens bij dat wij op dat moment eigenlijk ook al zaten te zweten met een grote galgo-reu die in de opvang zat en helemaal gek op Suus was, maar omdat ik zooooo graag een bulldog wilde hebben en dit eigenlijk geen toeval meer kon zijn, vroeg Suus toch of we onze hondjes niet eens kennis konden laten maken met Lobke. Omdat wij al heel veel van bulldogs af wisten en ook al ervaring hadden met herplaatsers, gingen ze daar bij het asiel mee accoord en zo reden we 2 dagen later met 2 auto's naar Tilburg. We hadden toen allebei nog best een kleine auto en daar paste net 4 hondjes in, maar geen 5. Maar als het dan klikte met Lobke, dan konden we haar tenminste meteen mee naar huis nemen. Eenmaal aangekomen in Tilburg, lieten we eerst onze eigen honden los op een van de losloopvelden en toen ging iemand van het asiel Lobke halen. Ik zag haar daar de hoek om komen en wist meteen dat dit ons nieuwe hondje ging worden. Ze was helemaal door het dolle heen en toen we haar bij de andere honden lieten, rende ze de compleet andere richting in dan waar hun stonden. Na elkaar eerst een poosje compleet genegeerd te hebben, besloot Tess om contact te gaan zoeken met Lobke en hebben ze nog even samen gespeeld. De rest bleek niet echt geinteresseerd te zijn in Lobke en daarom dachten we dat het wel goed zou gaan. Zo werd Lobke op 28 mei 2004 ons 5e hondje!

Hier een foto van Lobke die net aangekomen is in Weert en uit ligt te rusten van de lange reis   

Toen Lobke eenmaal een beetje gesettled was, zijn we met haar naar onze eigen dierenarts gegaan om haar eens na te laten kijken. De kale plekken op haar huid zagen er volgens hem goed uit en er was eigenlijk niks mis met de huid, behalve dan dat er geen haar op zat. Volgens hem kon dit gewoon van de stress zijn of door de hormonen komen. Verder niks ernstigs dus en die kale plekken verdwenen na een paar weken ook helemaal en zijn nooit meer terug gekomen. Haar manke achterpoot was echter een ander verhaal. Na foto's gemaakt te hebben, bleek dat Lobke artrose had in haar knie. Dit was waarschijnlijk het gevolg van een gescheurde kruisband waar ze nooit aan geopereerd is geweest. Daar was eigenlijk niks meer aan te doen, behalve pijnstillers geven. Maar omdat Lobke nog geen 2 jaar oud was, vonden we het geen leuk idee om haar nu al levenslang pijnstillers te geven. Daarom gingen we op zoek naar een alternatief en dat vonden we in de vorm van glucosamine. Suus ging indertijd met Boris nog naar een trimsalon van een vrouw die zich ook bezig hield met homeopathie en alternatieve geneesmiddelen voor dieren. Onder haar begeleiding zijn we Lobke dat glucosamine-complex gaan geven en dit werkte zo goed, dat we na verloop van tijd de pijnstillers af konden gaan bouwen. Na een paar maanden konden we zelfs helemaal stoppen met de pijnstillers en die heeft ze tot op de dag van vandaag ook niet meer nodig gehad. We houden haar daarom ook mooi slank en zorgen dat ze veel beweging krijgt, zodat ze ook stevige, gespierde poten houdt. Dit zorgt er in combinatie met die glucosamine voor dat Lobke nergens last meer van heeft en zo uit stilstand, over de armleuning heen in een stoel kan springen!

Hier nog een foto van Lobke toen ze net een paar dagen bij ons was. Zoals jullie zien was het meteen liefde op het eerste gezicht

Qua gedrag hebben we ook nog heel wat met Lobke te stellen gehad. Het was ons al snel duidelijk dat ze weinig opvoeding of socialisatie had gehad en dat het een behoorlijk dominante tante was. Het heeft heel wat moeite gekost om haar weer een beetje op het rechte pad te krijgen, maar tegenwoordig is ze eigenlijk heel braaf. Het grootste probleem was echter haar plek in onze rangorde. Omdat ik zo gek op haar was, lag ze altijd bij mij op de bank en volgde ze mij overal in en om het huis. Ik vond dat wel leuk en zag er eerlijk gezegd weinig kwaad in, maar Lobke voelde zich hierdoor blijkbaar verheven boven de andere honden en ging de ranghogeren (Boris en Abbey) dan iedere keer uit lopen dagen. Dit heeft er een paar keer toe geleid dat die elkaar in de haren vlogen en toen was het dus tijd voor verandering! Na overlegd te hebben met wat vrienden en bekenden die zelf ook ervaring met honden hadden, besloten we om Lobke een vaste plek in de woonkamer te geven waar ze mocht liggen en haar niet steeds meer bij ons op de bank te pakken. We kozen voor een grote stoel die naast het bankstel staat, omdat ze er dan evengoed bij zat als we 's avonds TV keken, maar niet meer de hele tijd bij ons zat. Ze kreeg nog steeds haar aandacht en knuffels, maar als we eenmaal in de woonkamer gingen zitten, moest Lobke in die stoel. Ook hielden we haar verder een beetje kort en sindsdien gaat het eigenlijk heel goed. Lobke weet nu haar plek in de roedel en heeft daar ook vrede mee. Ze heeft nog wel eens van die dagen dat ze niet wil luisteren of loopt te vervelen, maar over het algemeen is het gewoon een hele brave hond geworden en heb je in huis helemaal geen last meer van haar

Toen we Lobke eenmaal hadden, ben ik ook op het engelse bulldogforum terecht gekomen. Daar las ik allemaal verhalen over andere engelse bulldogs en zag ik foto's van al die bullen en het viel me op hoe smal Lobke eigenlijk was. Niet alleen dat ze zo slank was, maar vooral dat ze zo smal gebouwd was. We zijn toen regelmatig naar wandelingen van dat forum geweest en daar viel ook iedere keer weer op dat zo'n smal koppie had en eigenlijk best hoog op haar poten stond voor haar formaat. We noemen haar voor de gein wel eens ons "boxertje"

Maar ja, we hebben dan ook geen idee waar Lobke vandaan komt. In haar entingsboekje zat wel een een puppie-foto, maar daar stond verder helemaal geen informatie in behalve haar geboortedatum. En Lobke zal dan misschien nooit een schoonheidsprijs winnen op een hondenshow, maar voor ons blijft ze een hele mooie hond en het komt haar gezondheid ook alleen maar ten goede. Want op haar artrose na, heeft Lobke eigenlijk helemaal geen lichamelijke beperkingen en heeft ze het nooit benauwd

Ik denk dat ik met een gerust hart kan zeggen dat Lobke de grootste malloot is die we in huis hebben. Je lacht je vaak dood om haar gekke (en domme) streken en als er iemand is die altijd wel te paaien is voor een gekke foto of verkleedpartij, dan is het Lobke wel. Wat dat betreft is ze echt zo gek als een deur en steelt ze de show op iedere wandeling waar we haar mee naartoe nemen. En Lobke is ook GEK op visite!!! Als er mensen komen die niet zo van honden houden, dan leggen we Lobke meestal maar even in de bench met een kluif, want anders is ze niet te houden

Gelukkig hebben we ook vrienden die het niet erg vinden om door Lobke besprongen te worden en daarom is Lobke dus altijd in de zevende hemel als Patrick en Anita op visite komen

Hier Lobke languit op schoot bij haar grote vriend, Patrick

Volgens haar paspoort is Lobke geboren op 19 juni 2002, dus ze is nu ongeveer 4,5 jaar oud. En hoewel ze ons in het begin vaak het bloed onder de nagels uit gehaald heeft, zouden we haar evengoed voor geen goud meer willen missen. Je kunt goed merken dat Lobke weer een paar jaar ouder is, want ze is nu veel rustiger dan een jaar of 2 geleden en kan vaak de hele dag liggen slapen. Met wandelen loopt ze nu gewoon rustig mee, terwijl ze eerder vaak als een bezetene aan de riem liep te trekken. Ook kan ze prima los lopen in het bos en komt ze altijd meteen als we haar roepen. Het is gewoon een beetje een hond met een gebruiksaanwijzing, maar wel een echte lieverd!

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer en Mitch.

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.