Dag beste dogblog-vrienden,

Toen Suus en ik op een dag bij de dierenarts zaten, zag Suus daar een foldertje van stichting Greyhounds In Nood Nederland liggen. Nu had Suus al een zwak voor windhondjes sinds ze een poosje daarvoor een keer een whippet had gezien, dus pakte ze al snel de folder en begon ze te lezen. Ik wimpelde het maar af met allerlei argumenten die eigenlijk helemaal nergens op sloegen, maar Suus was helemaal gefascineerd door het lot van deze Spaanse windhonden. In de folder stond hoe ze die galgo's op het einde van het jachtseizoen ophingen of op allerlei andere brute wijzen om het leven brachten en er stonden ook foto's uit Spanje in. Dit greep Suus enorm aan en eenmaal thuis gekomen kroop ze snel achter de computer om op de site van GINN te gaan kijken (www.greyhoundsinnood.nl) Een paar uur later kwam ze terug naar beneden (we hadden toen nog geen laptop) met een hoop verhalen over de gruwelijkheden die daar in Spanje plaatsvonden, maar vooral ook met een heleboel mooie verhalen over galgo's en greyhounds die nu een heel fijn leven hadden hier in Nederland. Ik zag de bui al hangen en wimpelde dit wederom af met een aantal belachelijke argumenten

Het toeval wil hebben dat we net een grotere nieuwbouwwoning hadden gekocht die op dat moment gebouwd werd en dat we dus binnen een paar maanden in een veel groter huis zouden wonen met best een grote tuin. Volgens Suus zouden we er dus gemakkelijk zo'n galgootje uit Spanje bij kunnen halen en daarom nam ze contact op met May, die toen nog adoptieconsulente was voor de provincie Limburg. Na een paar telefoontjes met May, was Suus er van overtuigd dat wij ook een galgo gingen adopteren zodra we eenmaal verhuisd waren. En zo vertrokken we op een gegeven moment richting Apeldoorn waar toen een fair georganiseerd werd om geld in te zamelen voor GINN. Daar maakten we voor het eerst in levende lijve kennis met die arme stakkers uit Spanje en viel ik uiteindelijk ook als een blok voor deze ontzettend lieve honden. Er waren echt tientallen galgo's en greyhounds samen in de kantine op dat terrein en je hoorde helemaal geen gegrom of geblaf. En we zagen daar ook een aantal mensen die ook windhonden hadden in combinatie met andere, kleinere rassen, dus dan zou het bij ons ook moeten kunnen

En een paar maanden later was het dan zover! De stratenmakers waren nog bezig in de achtertuin, toen Suus en ik met Boris en Lotje richting de GINN-opvang in Nederweert reden. Daar zat May al op ons te wachten en we vroegen haar welke van de aanwezige honden het beste bij ons zou passen. Volgens haar zou Abbey de beste keuze zijn, omdat dat gewoon een heel lief en rustig teefje was en daarom gingen we vervolgens samen met Boris, Lotje en Abbey een stukje wandelen op de Mildert om te kijken of het klikte onderling. Maar Boris en Lot trokken zich weinig aan van die grote, vreemde snuiter die opeens met ons mee wandelde, dus toen was de keuze al snel gemaakt en werd Abbey op 8 november 2003 (4 maanden na Lotje) ons 3e hondje

Hieronder een foto van Abbey samen op de bank met Boris en Lotje:

Zoals jullie hierboven kunnen zien, had Abbey meteen haar plek in huis gevonden. We hadden al een mooie, grote mand voor haar gekocht, maar Abbey kwam bij ons binnen en ging meteen op de bank liggen met zo'n blik van:"Zo, ik ben thuis!"

Hieronder nog een foto die Suus haar vader bij de IJzeren Man maakte, op de dag nadat we Abbey op zijn gaan halen:

Zoals jullie op de foto's hierboven kunnen zien, was Abbey echt veel te dik. Ze woog maar liefst 28,5 kg en dat was echt veeeel te zwaar voor haar grootte. Maar met behulp van light-brokken en een heleboel flinke wandelingen, hadden we haar al snel mooi op gewicht. En ze heeft nu de meest gespierde billen van allemaal hier in huis

Abbey is ook onze roedelleider wat de honden betreft. In het begin was Boris dat, maar nadat nummer 5 (Lobke) in huis kwam, heeft Abbey die rol overgenomen en dat is nu nog steeds zo. Als twee hondjes hier een keer een schermutselingetje hebben of te wild beginnen te spelen, dan springt Abbey er tussen en is het meteen afgelopen. Ze kan dan soms erg fel uit de hoek komen, maar daardoor hebben de andere honden juist ontzag voor haar. Verder is Abbey echt een lieve knuffel en kruipt ze het liefst dicht tegen je aan als ze naast je op de bank ligt. Buiten met wandelen kan ze nog wel eens onzeker zijn en heeft ze vooral een hekel aan herders en collies, maar kleine hondjes vindt ze altijd heel leuk.

Hier nog een foto van Abbey samen met Suus op de zomerreunie van GINN in Amersfoort:

In huis is Abbey de rust zelve. Ze kan wel eens blaffen voor het raam als er een vreemde hond langs loopt, maar verder ligt ze meestal gewoon ergens rustig te slapen. Wel zoekt ze dan het liefste een plek op waar ze alleen kan liggen en niet lastig gevallen wordt door de andere honden. De andere hondjes gaan vaak het liefste met zijn allen bij elkaar liggen, maar Abbey is wat dat betreft wat meer op haar rust gesteld en daar houden we dan ook rekening mee.

Dit is trouwens haar favoriete plek in huis als de zon schijnt! Op de rugleuning van de bank voor het raam in de voorgevel. Jullie kunnen je wel voorstellen dat ze zo vaak veel bekijks krijgt als er mensen voorbij komen gelopen

Abbey is echt een ontzettend sterk hondje. Ondanks dat ze best klein is voor een galgo, is ze ook heel stevig gebouwd en ontzettend sterk. Ze is zelden ziek en kan gemakkelijk uren aan een stuk lopen. Alleen is Abbey wel een ontzettende koukleum en heeft ze ´s winters dus een lekkere jas aan als we gaan wandelen. Dan zie je haar gewoon genieten en voelt ze zich veel zekerder buiten. Toen we Abbey 3 jaar geleden adopteerden, hadden ze haar op 3 jaar oud geschat. Dat betekent dat ze nu dus ongeveer 6 jaar oud moet zijn en dat merk je ook wel. Als de honden in het weekend los mogen rennen in het bos, dan trekt ze even een paar flinke sprintjes met Tess, maar daarna loopt ze gewoon rustig mee. Dan vindt ze het wel welletjes geweest

Groetjes van Ralph & Suzanne,

Boris, Lotje, Abbey, Tess, Lobke, Sita, Sammie, Summer en Mitch.

Rust zacht lieve Bibi. We missen je.