29/12/2009 - Gedragen door verdriet...

Sinds de dood van Eddy gaat het niet goed met mij.
Ik voel me eenzaam en alleen en zou alleen nog maar willen dat Eddy terug bij ons zou komen.
Helaas zal dit niet gaan gebeuren en daarvan ben ik me steeds meer bewust.
De baasjes besloten daarom dat er maar eens een bezoekje moest worden gebracht aan de dierenarts zodat die misschien nog iets voor mij kan doen om mijn verdriet te verzachten.

We vertrokken rond 17.00 uur met onze bus.
Vrouwtje was stil en dacht terug aan Eddy. 
Ze probeerde haar gedachten op mij te richten en aan wat ze de dierenarts allemaal over mij wilde vertellen maar echt lukken deed het niet.
De bus stopte en we stapten uit.
Nog snel deed ik even een plas want wie weet hoe lang we hier op bezoek zouden blijven!
Op het kleine, stille weggetje naar de dierenarts toe liep ik los en zonder enig argwaan liep ik voor de baasjes uit recht op de deur van de dierenarts af waar ik de baasjes opwachtte.
Pas binnen in het kleine vertrek begon er plots iets te dagen...
Hier was het allemaal begonnen met Eddy zijn ziekte!
We moesten nog even wachten voordat we aan de beurt waren.
Uit de spreekkamer kwam het geluid van een teckel die in paniek was en ik begon me er steeds ongeruster bij te voelen.
De zwarte Labrador die na ons binnen kwam was ook behoorlijk onrustig. Ik zocht de veiligheid op onder de stoel van het vrouwtje.
Hier kan me niets gebeuren, dacht ik nog.
Maar de deur van de spreekkamer ging open met een ferme zwaai, de teckel en zijn baasjes vertrokken met een teckel die nog steeds in shock was en alleen nog maar naar buiten wilde.
Nu was ik aan de beurt.
De dierenarts keek een beetje vreemd naar mij en mijn nerveuze gedrag, (zo kent ze me niet) en vroeg wat het probleem was.
Vrouwtje liet weten dat ik ge๋nt moest worden en vertelde over de dood van Eddy en mijn verdriet dat daaruit voort kwam.
We begonnen maar met de enting.
Eerst volgde er een algemeen onderzoek.
Met een vreemd voorwerp in haar oren luisterde de dierenarts naar mijn hart, longen en maag. 
Ze voelde met haar handen mijn lijfje af dat nu helemaal trilde.
Mijn ogen en oren volgden.
Zoals verwacht bleek alles te werken zoals het hoort. 
Nog even moest ik op een plaat gaan zitten om te zien of ik sinds de laatste keer ook ben bijgekomen.
De cijfers op de weegschaal lieten zien dat ik sinds vorig jaar maar liefst 4 kilo ben bijgekomen, 31 kilo weeg ik nu!
Nee, te dik ben ik nu niet!
Ik was destijds veel te mager maar sinds ik op rauwe voeding sta (eerst KVV en nu BARF) gaat dit helemaal goed!
Vrouwtje is hier ook erg blij mee en zou willen dat ze eerder was begonnen met de rauwe voeding.
Het gesprek begon nu over mijn verdriet.
Vrouwtje vertelde met een brok in haar keel en barste nog net niet in tranen uit.
Voor nu krijg ik tabletjes voorgeschreven die mij wat rustiger zouden maken.
Dit is slechts een tijdelijke oplossing en daarom ben ik nu dan ook doorverwezen naar een gedragsdeskundige die mij over mijn verdriet heen zal moeten zien te krijgen.
Met het telefoonnummer, de pilletjes en een vette rekening op zak vertrokken we weer en nu was ik degene die zich haastig naar buiten werkte...

Thuis begon het vrouwtje aan het eten.
Na het eten van de baasjes was het mijn beurt.
Er werd volgens voorschrift 1ฝ pilletje toegevoegd aan het eten.
Volgens de dierenarts zouden de pilletjes meteen moeten werken maar helaas.... mijn verdriet was en is nog steeds even groot...  

29/12/2009 - En.....

30/12/2009 - Ah gossie

30/12/2009 - Ach ventje toch ....

1/1/2010 - Manneke toch....