9/3/2010 - Mijn leventje met Benjy

Sinds mijn komst heb ik al heel wat avonturen beleefd.
Ik heb dingen geleerd zoals zitten, liggen, het wachten op een commando totdat ik mag gaan eten, vrouwtje eerst door de deur laten gaan enz enz. Ook heb ik nieuwe ervaringen opgedaan zoals natuurlijk de poezen die hier wonen.
Ik vind het maar wat moeilijk om te begrijpen dat ze mij niet net zo leuk vinden als ik hen.
Benjy draagt wel eens een mooi blauw jasje.
Volgens hem is hij een geleerde piet die vrouwtje helpt bij de dagelijkse dingen.
Puh! Dat kan ik ook hoor! Daar heb ik  geen jasje voor nodig!!!
Ik doe hem dan ook wel eens na en druw met mijn neus op een knop. Opeens gaat dan het licht aan! En soms trek ik aan een touw en gaat een deur open. Ik ben minstens net zo slim als Benjy!!!
Met het vrouwtje ga ik op pad om te socialiseren.
Soms gaat Benjy ook wel eens mee op pad maar meestal gaan vrouwtje en ik er alleen op uit.
Het is nog even wennen dat ik hier nu echt blijf tot aan mijn dood.
Ik ben buiten best wel bang om vrouwtje kwijt te raken en ik blijf dan ook goed opletten waar ze is.
Speeltjes delen vind ik ook nog wel eens moeilijk maar dat begin ik nu echt door te krijgen.
Mijn brokken en KVV zijn helemaal verleden tijd.
Een restand brokken is geschonken aan de minder bedeelde honden in het asiel.
Ik krijg nu alleen nog maar BARFmaaltijden die ik met smaak op eet. Soms heb ik daar best een hele kluif aan maar het lukt iedere keer weer. Volgens mijn vorige baasjes was ik een slechte eter maar mijn nieuwe baasjes merken hier niks van.
Ik heb zelfs een beetje last van prooi/baknijd waar vrouwtje hard aan werkt met mij. 
Hier een overzicht van mijn nieuw leventje samen met Benjy:

 
Allemaal nieuwe speeltjes...

 
 

Benjy wilt ook meespelen...

 
Ik denk er nog even over na...

 
Samen poseren...

 
We kunnen het goed vinden met elkaar...

 
Mag ik meespelen???

 
Samen delen heb ik nu wel geleerd...

 
Samen touwtrekken...

 
Samen delen is toch wel leuk...

 
Hmmmmm.... eten!!!

 
Ik heb een hele kluif aan deze fazant...

 
Benjy snoept van een runderstrot...

 
Even uitbuiken en dan weer spelen...

 
Wanneer Benjy mij negeert haal ik alles uit de kast om zijn aandacht te trekken...

 
Benjy speelt met een ballentouwtje en ik kijk toe...

 
Stiekem probeer ik het af te pakken...

 
Soms gaat het er heftig aan toe...

 
Opeens verschuift het bankstel door onze gekke fratsen... We schrikken en vliegen op.


Benjy is ook heel blij met mij. Het gaat al een heel stuk beter met hem sinds mijn komst. Vrouwtje heeft vertrouwen in onze toekomst en is eveneens heel blij met mij. Het verdriet over Eddy zal nog een hele tijd nodig hebben om te slijten maar ik zorg zeker voor de nodige afleiding. Ik ben een duivel in een doosje zegt vrouwtje. Geen idee wat ze daarmee bedoelt maar het zal vast wel iets goeds zijn!

14/2/2010 - Sneeuwpret voor Benjy en Misty...

Er is behoorlijk wat sneeuw gevallen de afgelopen dagen en dus gingen we donderdag gezamelijk op pad om te genieten van de sneeuw. Heel ver lopen kan die kleine meid nog niet en dus gingen we wel op weg naar de vijver maar zouden we halverwege weer omkeren. Al bij het eerste losloopgebied mochten we los en gingen we ook los.

 
Vrouwtje moet ik goed in de gaten houden anders is ze straks weg ook nog!

 
Benjy achterna hollen...

 
... en uitdagen tot een spelletje...

 
Benjy is snel... te snel voor mij... Dan gaat Benjy snuffelen in een kuil. Ik wil er ook bij maar die dikzak maakt geen plaats voor mij...

 
Dan maar even over Benjy heen klimmen...

 
Hemeltje lief! Hij is groter dan ik dacht! Ik hang vast!!!

 
Benjy is zo blij met mij dat hij een gat in de lucht springt!!!


 

Ik probeer hem na te doen maar kan niet boven hem uit stijgen...

 
Waar Benjy gaat, ga ik ook...

 
Kijk! Ik heb iets gevonden!

 
Het is van mij hoor! Je mag alleen maar kijken...

 
Doldwaze Benjy...

 
Heerlijk die sneeuw!

 
Samen nog een sprintje trekken...

 
... en weer uitdagen tot spel...

 
Misty heeft een tak gevonden...

 
Ik wil er ook een!

Kort daarna vinden we samen een hele lange tak en gaat de strijd beginnen om wie de tak mag hebben...

 
Even taktrekken...

 
Wie oh wie zal de tak winnen???

 
Laat los, kleine! Nee, jij laat los, Benjy!

 
En dan.... opeens breekt de tak in 2 stukken...

 
 

Samen op de tak kauwen en af en toe even op het vrouwtje letten...

 
Vrouwtje gaat verder en dus wij ook...

 
Even uitrusten hoor!

 
Gek doen kan ik ook, heb ik van Benjy geleerd...

 
Ik neem een afwachtende houding aan want ik ken die kleine al heel goed!

 
En ja hoor! Ik had gelijk! Daar komt ze!!!

 
Rennen!!!!!

 
Ik zal jou eens laten zien hoe hard ik wel niet kan rennen!

 
Ik kom je pakken!!!

 
Yeahaaaaa.... Waar blijf je nou???

 
Benjy is groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk!!!

 
Ik ga weer dollen...

 
Ik zie... ik zie... wat jij niet ziet...

 
We eindigen als vrienden en delen nogmaals een takje alvorens we naar huis gaan...

 
 

Moe maar voldaan...

 
Ik heb weer iemand om tegenaan te liggen en heel even rust...


Na al die sneeuwpret was Misty gisteren wat ziekjes. De hele nacht heeft mijn klein zusje liggen te piepen in de bench en heb ik de baasjes weer wakker gemaakt. Om 5.30 uur moest ze braken en eenmaal uit de bench had ze ook nog diarree, een plasje mag dan niet ontbreken natuurlijk. Vrouwtje had ogen en handen tekort. Gelukkig was Misty die middag weer helemaal beter en konden wij weer fijn spelen.

10/2/2010 - Onze Misty...

Hier is ze dan.... onze kleine deugniet.

 

 
De eerste dag in mijn nieuwe huis...


 

Spelen met Benjy vind ik heel leuk...


 

Benjy is eerder moe dan ik...


 

Mijn mooie, grote kijkers...




Ik heb er meteen heel wat speeltjes bij...


 

Kijk! Allemaal van mij... en ook van Benjy natuurlijk...



 
En we spelen weer verder, zo gaat het de hele dag door. Af en toe moet vrouwtje even een rustmoment inlassen...


 

Buiten spelen we ook samen, zoals met deze grote tak...


 

Vrouwtje heeft de hele tijd zo'n vreemd zwart ding voor haar hoofd waar ik dan naar moet kijken en soms geef ik haar dan haar zin zoals nu...



 
De eerste dagen was ik best bezitterig op mijn nieuwe speeltjes maar nu weet ik wat delen is...




We spelen en spelen maar door...


Ik heb het hier erg naar mijn zin en heb inmiddels ook al kennis gemaakt met de poezen en rauwe voeding. Mijn bakje eet ik er bijna bij op. Ik moet echt nog heel veel leren maar volgens vrouwtje komt het allemaal wel goed met mij. Baasje en vrouwtje zijn nu al dol op me om van Benjy maar niet te spreken. Het is echt een grote en stoere broer van me geworden die me terecht wijst wanneer ik ondeugend ben. Ook klikt hij bij het vrouwtje als ik de poezen plaag. Hij gaat dan snel naar haar toe en blaft luid. Dit vind ik natuurlijk niet zo lief maar verder is het echt een topbroer!

Voor de mensen die willen weten of ik ook een hulphond ga worden, nee, ik ben en blijf gewoon huishond.

6/2/2010 - Vreugde en verdriet...

Via via zijn we in contact gekomen met mensen die wegens omstandigheden hun 5 maanden oude puppy kwijt moesten. De vrouw des huizes moet hele dagen gaan werken en dit zou betekenen dat hun pup de hele dag alleen thuis zou zijn en dat gaat natuurlijk niet.

Het ging allemaal heel onverwachts en nog veel sneller dan gedacht. Na eerst een mail te hebben gestuurd met wat vragen kreeg ik hierop antwoord. Het leek ons wel een puppy dat bij Benjy zou kunnen passen maar aangezien ik de mensen niet ken wilden we toch eerst gaan kijken en dus vroeg ik voor een afspraak. De mevrouw vroeg of we nog dezelfde dag konden komen maar dat ging ons echt te snel. We maakten een afspraak voor de dag erna, gisteren dus.

Bij de voordeur maakten we al gelijk kennis met een jonge, vrolijke en energieke pup. Benjy dolde even met haar in het voortuintje waarna we naar binnen gingen. We informeerden over haar en haar achtergrond. Binnen was ze wel heel erg opdringerig en Benjy leek het niet echt leuk te vinden. Hij ging grommend onder mijn stoel liggen. Na de eerste en positieve kennismaking kwamen dus toch de twijfels maar ook hielden we wel rekening ermee dat het met Benjy sinds de dood van Eddy helemaal niet goed ging. De woonkamer was erg klein. Het pupseltje is er natuurlijk thuis en kan overal op en onder en Benjy natuurlijk niet. We zijn toen nogmaals naar buiten gegaan met ze waarna het toch wel duidelijk was dat ze elkaar echt leuk vinden. De knoop werd doorgehakt; dit zou het nieuwe vriendinnetje worden van Benjy. Haar naam is en blijft MISTY

Thuis gekomen maakte ze voor het eerst (zover ik weet) kennis met de automatische deuren en de lift wat geen problemen gaf. Ze hebben ze hele avond gespeeld, af en toe moesten we echt even een rustpauze in lasten. Er leek geen einde aan te komen. Gelukkig laat Benjy echt merken wanneer het genoeg is geweest en dat zijn eten ook van hem is. Misty is al gelijk het hele huis doorgegaan op verkenning. De eerste nacht begon een beetje onrustig. Ze slaapt in een bench omdat ze anders gaat rondspoken, aldus haar vorige baasjes, en dat was de eerste 10 min. even piepen waarna ze in slaap viel. 

(Zodra de pc weer gerepareerd is zal ik foto's plaatsen van onze Misty.)

Dat vreugde en verdriet dicht bij elkaar kunnen liggen is ons eerder al eens bewezen toen Benjy geboren werd op de dag dat mijn vader werd begraven. Ook nu weer liggen vreugde en verdriet dicht bij elkaar want bij thuiskomst kregen we het droevige nieuws dat Roedie, de moederpoes van onze reeds overleden Nouschka, onverwachts is moeten worden ingeslapen. Roedie is 14 jaar en 10 maanden geworden. Lieve Roedie, rust zacht.

30/1/2010 - Vandaag...

Vandaag werd ik wakker, mijn gedachten gingen meteen uit naar jou zoals elke ochtend. Maar vandaag is het anders want vandaag zou je 9 jaar zijn geworden. Het is geen leeftijd die ondenkbaar is voor een hond, nog niet eens zo heel oud. Toch heb je de 9 helaas niet meer mogen halen. De dierenarts beloofde me, verzekerde me zelfs, niet eens zo heel lang geleden dat ik me geen zorgen hoefde te maken en dat je nog echt wel de 9 zou halen. Niets is minder waar...Ja, voor jou is het beter, ik weet het, maar hier missen we je zo. Woorden kunnen niet beschrijven hoe ik me voel, hoe erg die pijn wel is. De tranen die opgesloten zitten in mijn hart vinden de sleutel op weg naar buiten, de vrij wereld in. Ze blijven maar komen, al het verdriet, alle zorgen om jou en nu het gemis. Het is voor een mens alleen al teveel om te dragen, laat staan voor Benjy.  

Mijn gedachten gaan terug naar je tweede verjaardag, de eerste verjaardag die je samen met mij vierde. Net als nu lag Nederland bedekt onder een dun laagje sneeuw. Het was een vrolijke dag vol plezier en natuurlijk lekkernijen. Samen gingen we voor het eerst naar het stadspark. Je vrolijke en ontstuimige snoet. Je kon zo vreselijk hard rennen. We lachten er vaak om. Het verdriet en de tranen zullen eens weer plaats maken voor die lach en dan denk ik weer aan al die mooie herinneringen die alleen jij mij kon geven.

16/1/2010 - Zes weken later...

Vandaag is het al weer zes weken geleden dat onze lieve, trouwe Eddy van ons is heengegaan. Met geen pen valt te beschrijven hoe zeer de pijn er is, het gemis en het verlangen naar het weerzien. We proberen de draad weer op te pakken maar het valt niet mee...

 

Je mamma...

 
 

Je pappa...

 


Opgroeien deed je helaas niet bij mij maar de Fam. Hengstler heeft het uitstekend gedaan door jou op te voeden tot een volleerde hulphond...

 
Samen met Ernie

 
Jong en gezond zoals hij in onze herinnering is...

 
Spelen met zijn frisbee was zijn lust en leven...

 
Altijd stond je voor mij klaar...

 
Je was het zonnetje in mijn leven...

 
Nooit te beroerd om een pootje te helpen...

 
Ernie was je grootste vriend...

 
Showen deed je graag, nooit was iets te groot of te zwaar...
 
 

Je laatste spel met Ernie...

 
Alleen zijn viel je zwaar, Benjy hielp je er weer bovenop...

 
In het eerste jaar speelden jullie heel wat af...

 
Je maakte kennis met modder...

 
Hier genoot je intens van...

 
Maar ook je frisbee bleef favoriet...

 
Geen sprong was jou te gek...



 
Onze laatste kerst met jou...

 
 

Sneeuwpret met Benjy...

 

Je laatste en achtste verjaardag...

 
Samen met Benjy maakte je kennis met het water...

 
Je had dolle pret...

 
Het bleef bij je eerste baantje...

 
 

Opeens werd je oud...

 
En sneller moe... je werd ziek en ik wist het duurt niet meer lang. Toch kwam je overlijden nog geheel onverwachts. Je nog een laatste, lange nacht steunen was het enigste wat ik nog voor je kon doen...

 
Nu is Benjy alleen, geen maatje meer om tegen aan te liggen...

 
 

Geen kussentje meer om op te steunen...

 
Lieve Eddy, het gaat je goed, samen met Ernie daar in de hondenhemel. Er is vast iemand die met jou met de frisbee wilt spelen. Al het lekkers van de wereld staat tot jouw beschikking. Tot ziens, mijn trouwe kameraad!

May I say goodbye to pain filled
days and endless lonely nights?
I've lived my life and
done my best an example tried to be.
So can I take that step
beyond and set my spirit free?
I didn't want to go at first,
I fought with all my might.
But something seems to draw me now
to a warm and living light.

I want to go, I really do.
It's difficult to stay.
But I will try as best I
can to live just one more day.
To give you time to care for
me and share your love and fears.
I know you're sad and
afraid, because I see your tears.
I'll not be far, I promise
that, and hope you'll always know.
That my spirit will be close
to you where ever you may go.

Thank you so for loving me.
You know I love you too.
That's why it's so hard to say goodbye
and end this life with you.
So hold me now just one more time
and let me hear you say.
Because you care so much for me,
You'll let me go today.

Fly, fly little wing
Fly beyond imagining
The softest cloud, the whitets dove
Upon the wind of heaven's love
Past the planets and the stars
Leave this lonely world of ours
Escape the sorrow and the pain
And fly again

Fly, fly precious one
Your endless journey has begun
Take your gentle happines
Far too beautiful for this
Cross over to the other shore
There is peace forevermore
But hold this mem'ry bittersweet
Until we meet

Fly, fly do not fear
Don't waste a breath, don't shed a tear
Your heart is pure, your soul is free
Be on your way, don't wait for me
Above the universe you'll climb
On beyond the hands ot time
The moon will rise, the sun will set
But I won't forget

Fly, fly little wing
Fly where only angels sing
Fly away, the time is right
Go now, find the light.

10/1/2010 - Hoe lang nog???

Drie koningen is weer voorbij en dus worden alle kerstspulletjes weer netjes opgeborgen en voor de komende 11 maanden terug naar de kelder gebracht. Na dagen opruimen is er eindelijk weer tijd voor mij en dus gaan vrouwtje en ik weer lekker samen op pad om door de sneeuw te banjeren. Er is heel wat sneeuw bijgevallen en het kost vrouwtje dan ook de grootste moeite om er doorheen te komen.


 

Even om me heen kijken. Het is druk met spelende kinderen en wandelaars maar geen hond te bekennen...

 
Dan maar snuffelen...

 
En nog eens om me heen kijken...

 
Zelfs mij kost het moeite om door de sneeuw te lopen...

 
Kom je nog?

 
Waar blijf je nou???

 
Zit je nou weer vast in de sneeuw?

 
Oeps... vrouwtje is boos... Ik heb gesnoept van brood voor de vogels...

 
Ik kom maar snel zoete broodjes bakken...

 
Gelukkig heeft ze me het vergeven! Even lekker gek doen nu!

 
Af en toe staat er een gure wind...

 
Daar is die dan...

 
De vijver is nu helemaal besneeuwd...


Na 1 keer vast te zijn komen zitten, een telefoon die per ongeluk thuis is blijven liggen net als het kleingeld voor de taxi waagt vrouwtje zich maar niet verder want het pad voorbij de vijver is bedekt met een dikke laag losliggende sneeuw. Met moeite vinden we nog een weg terug naar huis. We moeten helemaal via een omweg terug want de heenweg is nu niet begaanbaar meer. Vrouwtje baalt enorm hiervan want opgeven doet ze niet graag. Eindelijk zijn we weer veilig thuis. Vrouwtje weet niet hoe lang ze nog met mij uit kan gaan...

6/1/2010 - Nog meer sneeuw!

Het kan niet op! De afgelopen dagen is er nog meer sneeuw gevallen en volgens de laatste voorspellingen is dit nog niet het einde. Vrouwtje weet niet hoe lang haar stoel het nog kan bolwerken om door de sneeuw te ploeteren en dus gaan we nu het nog kan op pad om te genieten van een prachtig Nederland bedekt onder een witte deken van sneeuw. Deze keer gaan we via een andere route naar de vijver omdat deze weg beter begaanbaar is. Onderweg haalt vrouwtje de dummy, die ik voor mijn 2e verjaardag heb gekregen, opeens tevoorschijn. Ik moet nog een beetje leren omgaan met dat vreemde ding want door de ziekte van Eddy hebben we er nog niet veel mee gedaan en dus zit er veiligheidshalve maar een touwtje aan zodat vrouwtje hem kan inhalen. Dat het touwtje niet nodig is zal ik haar wel eens laten zien!

 
 

Hebbes!

 
Kijk uit!!! Daar komt ie!

 
Via een kleine omweg komen we alsnog bij de vijver aan. De vijver is nu bijna helemaal onder gesneeuwd.

 
De vogels verzamelen zich op het ijs om een stukje brood te bemachtigen...

 
 

Er zijn meerdere kapers op de kust.... We laten de vogels met rust en gaan snel verder zodat ik afgelijnd kan worden.

 
Ik snuffel....

 
Kijk of ik ook vriendjes zie...

 
Poseer...

 
En snuffel maar weer...

 
Vrouwtje haalt de bal maar weer eens tevoorschijn en ik zal haar dan maar een plezier doen om hem weer op te halen...

 
Terug brengen heb ik geen zin in...

 
Ik ga hier maar liggen en sabbelen op de bal...

 
Na wat aan moediging kom ik vrouwtje haar bal maar weer eens brengen...

 
Nou, hier is je bal dan! Nu niet meer gooien!!! Maar vrouwtje gooit
opnieuw... en dus haal ik de bal maar weer op... om vervolgens te gaan liggen sabbelen en na nog meer aanmoediging de bal weer terug te brengen.

 



 



 
 


Nog ้้n keer haal ik de bal op, hij beland tussen de struiken en dus duik ik er maar tussen.

 

 


 


 


Vrouwtje heeft de boodschap begrepen... ik heb geen zin om met haar te spelen... Nog even haalt ze de dummy uit maar nu is het touwtje alsnog nodig...

 
Gaan we nu naar huis?

 
Ik wacht op je!

 
Waar blijf je nou?!

 
Schiet op nou!!!

 
Ik draag die bal van je wel!

 


 



 





 
Wat ruik ik?

 
Takjes knabbelen...

 
Op weg naar huis, de stoel van het vrouwtje komt er amper door en glibbert van links naar rechts. Af en toe vreest ze zelfs dat ze vast zit maar gelukkig weet ze elke keer weer los te komen. Op het laatste losloopgebied dat we tegen komen komt ons een meneer tegemoet met een vriendelijke, zwarte Labrador. Hij vraagt aan het vrouwtje of ik mag spelen met Juul. Ja, dat mag! Juul wordt afgelijnd en samen dollen we over het veld en vrouwtje die kijkt toe met haar bal...

4/1/2010 - Benjy heeft sneeuwpret...

In de nacht van zaterdag op zondag was er hier ook eindelijk een behoorlijke laag sneeuw gevallen en dus trokken vrouwtje en ik er op uit om te genieten van de sneeuw.
 
Zie ik daar een speelkameraadje?! Nee, toch niet.

 
 

Even een pootje optillen tegen een boompje...

 
 

Kiekeboe...

 
Snuffelen...

 
Nu zie ik toch ้cht een speelkameraadje...

 
Snel erheen!

 
Helaas wilt hij of zij niet met mij spelen en dus keer ik maar weer om...

 
 

Joehoeeee!!! Hier ben ik weeeeer...

 
Aangekomen bij de vijver. Uit voorzorg gaat de riem eraan.

 
Mooi he?

 
Helemaal bedekt met sneeuw en ijs...

 
Zicht op het ijs...

 
Ijspegels aan de takken...

 
Besneeuwde besjes...

 
Nog meer ijspegels...




Nog even poseren en weer naar huis...

 
Van al dat wandelen heb ik trek gekregen.
Een heerlijke eendenkarkas staat op het menu.
Het vergt heel wat kauwwerk maar dan heb je ook wat!

1/1/2010 - Oud en Nieuw...

Dit jaar was oud en nieuw anders dan alle andere jaren.
Natuurlijk was Eddy er deze keer niet bij maar ook gingen we voor het eerst niet naar oma.
Oma is ten val gekomen en heeft zware kneuzingen.
De pijn weerhield haar ervan om oud op nieuw te vieren.
Vrouwtje was dubbel verdrietig want juist nu ze Eddy ook al moest missen moest ze oma ook nog eens missen.
De avond was sober zonder feestkleding, knallende kurken en lekkernijen op de oliebollen die baasje had gemaakt na.
Voor mij waren er gelukkig w้l lekkernijen.
Ik heb veel last van het vuurwerk dit jaar.
Vorig jaar heb ik er weinig last van gehad maar dit jaar des te meer.
Ik heb zelfs zo ongeveer de hele dag alles opgehouden.
Vrouwtje maakte regelmatig een kong gevuld met vlees voor mij klaar zodat ik wat afleiding had.
Er werd muziek gedraaid zodat ik de knallen minder zou horen en ook kreeg ik een dubbele dosis van mijn kalmeringstabletjes en een dubbele dosis van de middelen op natuurlijke basis.
Maar alle moeite was voor niks... want ondanks de bullepees en een mergpijp die ik kort voor 0.00 uur kreeg was ik toch doodsbang.
Ik kroop hijgend en trillend onder de stoel van het vrouwtje en bleef daar een uur liggen totdat het allerergste voorbij was.
Na 1.00 uur zijn we nog even naar buiten geweest waar nog steeds vuurwerk werd afgestoken. 
Het hoognodige deed ik buiten voor de deur van onze flat en snel rende ik weer naar binnen.
Het dunne laagje sneeuw dat er die avond was gevallen zag ik eigenlijk nog niet eens.
Tot diep in de nacht is er vuurwerk afgestoken. 

Vanmorgen is vrouwtje extra vroeg opgestaan en meteen met mij naar buiten gegaan.
Het was nog pikdonker en voor het eerst sinds tijden heerlijk rustig.
In het parkje heb ik mij even kunnen uitleven en alles gedaan wat er nog zat van de vorige dag. 
In de verte werden de eerste knallen van vandaag weer afgestoken. Nee, deze jaarwisseling willen we het liefst zo snel als mogelijk vergeten!


We hopen dat 2010 voor iedereen een mooi, gezond en gelukkig jaar zal worden waarin dromen werkelijkheid zullen worden en wensen in vervulling gaan. 

31/12/2009 - Oudjaarsdag...

Vandaag is het dan zover; oudjaarsdag. De knallen zijn hier al weken rijkelijk aanwezig maar naarmate de jaarwisseling nadert wordt het steeds erger. Na vorig jaar erg geschrokken te zijn van 3 extreem harde knallen heb ik het niet meer zo op met vuurwerk. Alle vuurwerktrainingen ten spijt... ik schrik er nog steeds van en dus blijven we vanaf gisteren zoveel mogelijk binnen totdat de knallen weer voorbij zijn.

Een terugblik op 2009

Het begon allemaal met de opname van Eddy. De vele onderzoeken wezen niet echt iets uit en dus werden we doorverwezen naar het dierenziekenhuis in Oisterwijk

Eddy onderging tal van onderzoeken maar een oplossing werd niet gevonden.
Pas later kreeg Eddy de combinatie Prednison en Ventolin. Dit leek verlichting te brengen en zijn hoest was nagenoeg over.

In het voorjaar slaagde ik voor mijn examen gehoorzaamheid 2 en begon ik met mijn eerste agility lessen.

Na lang aarzelen werd onze voeding verandert. Van brok gingen we over naar KVV en van KVV al snel steeds meer BARF. De kilo's vliegen er sinds die tijd aan bij mij, mijn vachtje is heerlijk zacht en mijn maag is eindelijk tot rust gekomen.

In juni ging het duidelijk beter met Eddy, even leek het erop dat zijn klachten waren verdwenen.

De hete zomer begon. Eddy en ik genoten van de verkoeling in het water.

Begin juli kreeg Eddy last van hotspots over zijn hele lichaam. Zelfs zijn poten gingen helemaal kapot en de wandelingen moesten drastisch worden ingekort om zijn poten te ontzien.

Op 13 juli werd ik op papier een echte, volleerde hulphond!

Na een zomer van veel benauwdheid ging het eindelijk weer beter met Eddy al begon hij zo nu en dan te wankelen en kosten de botjes hem meer en meer moeite.

Op 23 september was de grote dag; symbolisch werd ik aan het vrouwtje overgedragen als hulphond. Eddy voelde zich die dag helemaal top en dit was maar goed ook want na de overdracht ging Eddy nog ้้n keer op bezoek bij zijn gastgezin.

Dierendag 2009, zoals later zou blijken de laatste dierendag die Eddy en ik samen mee mochten maken. Vanaf die dag ging het duidelijk achteruit met Eddy. De hotspots zijn dicht maar de beharing komt maar niet goed terug. De benauwdheid wordt weer erger en het hoesten komt meer en meer terug. Eddy kreeg opnieuw een lange kuur antiboitica.

In november waren er weer wat lichtpuntjes aan de horizon. De kuur had aangeslagen, Eddy speelde nog zo fijn met de treibball, nog een keer met zijn geliefde frisbee en sprong zelfs nog 2 keer tegen een knop die de deur opent voor het vrouwtje.

In de nacht van 1 op 2 december maakte ik de baasjes wakker. Ik voelde dat het niet goed ging met Eddy. Eddy stierf met zijn kopje in de handen van het vrouwtje om 6.20 uur op 8 jarige leeftijd.

Verdriet en gemis heerst er sindsdien; onze eerste Sinterklaas, onze eerste Kerst, onze eerste oud op nieuw... allemaal zonder onze lieve Eddy. We zullen hem nooit en te nimmer vergeten.


Na het vorig blogje krijgt vrouwtje tal van goed bedoelde opmerkingen, tips en adviezen. Daarom nog even dit ter verduidelijking:

Ik ben al een tijdje bezig met Bach Bloesems die speciaal voor mij zijn samengesteld en ook gebruik ik tabletjes op natuurlijke basis, helaas zonder resultaat.
Sinds de dood van Eddy maken vrouwtje en ik vele lange wandelingen, we spelen en knuffelen veel, zoeken samen afleiding en proberen ons vast te houden aan het dagelijks ritme dat er was v๓๓r Eddy stierf.
Vrouwtje negeert mij wanneer ik huilend en piepend door het huis ren, geeft mij steun wanneer dat nodig is.
Een veel gehoorde opmerking is dat het verdriet zal slijten maar uit ervaring met Eddy blijkt dat dit niet altijd het geval is.
Verdriet, rouw en stress wordt vaak onderschat.
Mijn oma, moeder en zusje hebben precies hetzelfde meegemaakt en ook zij hebben veel last ervan.
Het zit dus blijkbaar in mijn genen. 
Een nieuw maatje zou zeker een oplossing kunnen zijn voor mijn verdriet maar daar zijn de baasjes nog niet aan toe.
Ze zijn net als mij nog teveel met Eddy bezig.
Een nieuw maatje verdient alle aandacht en liefde die hij/zij nodig heeft en wanneer je dit niet kunt geven moet je er niet aan beginnen.
We gaan in het nieuwe jaar op zoek naar een gedragsdeskundige die mij hopelijk kan helpen.

Bovenstaand stukje slaat NIET op de mensen van dogblog. Juist hier heb ik alleen maar troost en steun mogen ontvangen. Ik moest het gewoon even kwijt en hoop niet dat iemand zich dit persoonlijk heeft aangetrokken! Mijn excuses voor degene die dit wel hebben gedaan!

Bij deze willen we iedereen bedanken die ons weblog heeft bezocht en willen we iedereen bedanken voor alle lieve krabbels en steun. We wensen jullie een fijne jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2010! 

29/12/2009 - Gedragen door verdriet...

Sinds de dood van Eddy gaat het niet goed met mij.
Ik voel me eenzaam en alleen en zou alleen nog maar willen dat Eddy terug bij ons zou komen.
Helaas zal dit niet gaan gebeuren en daarvan ben ik me steeds meer bewust.
De baasjes besloten daarom dat er maar eens een bezoekje moest worden gebracht aan de dierenarts zodat die misschien nog iets voor mij kan doen om mijn verdriet te verzachten.

We vertrokken rond 17.00 uur met onze bus.
Vrouwtje was stil en dacht terug aan Eddy. 
Ze probeerde haar gedachten op mij te richten en aan wat ze de dierenarts allemaal over mij wilde vertellen maar echt lukken deed het niet.
De bus stopte en we stapten uit.
Nog snel deed ik even een plas want wie weet hoe lang we hier op bezoek zouden blijven!
Op het kleine, stille weggetje naar de dierenarts toe liep ik los en zonder enig argwaan liep ik voor de baasjes uit recht op de deur van de dierenarts af waar ik de baasjes opwachtte.
Pas binnen in het kleine vertrek begon er plots iets te dagen...
Hier was het allemaal begonnen met Eddy zijn ziekte!
We moesten nog even wachten voordat we aan de beurt waren.
Uit de spreekkamer kwam het geluid van een teckel die in paniek was en ik begon me er steeds ongeruster bij te voelen.
De zwarte Labrador die na ons binnen kwam was ook behoorlijk onrustig. Ik zocht de veiligheid op onder de stoel van het vrouwtje.
Hier kan me niets gebeuren, dacht ik nog.
Maar de deur van de spreekkamer ging open met een ferme zwaai, de teckel en zijn baasjes vertrokken met een teckel die nog steeds in shock was en alleen nog maar naar buiten wilde.
Nu was ik aan de beurt.
De dierenarts keek een beetje vreemd naar mij en mijn nerveuze gedrag, (zo kent ze me niet) en vroeg wat het probleem was.
Vrouwtje liet weten dat ik ge๋nt moest worden en vertelde over de dood van Eddy en mijn verdriet dat daaruit voort kwam.
We begonnen maar met de enting.
Eerst volgde er een algemeen onderzoek.
Met een vreemd voorwerp in haar oren luisterde de dierenarts naar mijn hart, longen en maag. 
Ze voelde met haar handen mijn lijfje af dat nu helemaal trilde.
Mijn ogen en oren volgden.
Zoals verwacht bleek alles te werken zoals het hoort. 
Nog even moest ik op een plaat gaan zitten om te zien of ik sinds de laatste keer ook ben bijgekomen.
De cijfers op de weegschaal lieten zien dat ik sinds vorig jaar maar liefst 4 kilo ben bijgekomen, 31 kilo weeg ik nu!
Nee, te dik ben ik nu niet!
Ik was destijds veel te mager maar sinds ik op rauwe voeding sta (eerst KVV en nu BARF) gaat dit helemaal goed!
Vrouwtje is hier ook erg blij mee en zou willen dat ze eerder was begonnen met de rauwe voeding.
Het gesprek begon nu over mijn verdriet.
Vrouwtje vertelde met een brok in haar keel en barste nog net niet in tranen uit.
Voor nu krijg ik tabletjes voorgeschreven die mij wat rustiger zouden maken.
Dit is slechts een tijdelijke oplossing en daarom ben ik nu dan ook doorverwezen naar een gedragsdeskundige die mij over mijn verdriet heen zal moeten zien te krijgen.
Met het telefoonnummer, de pilletjes en een vette rekening op zak vertrokken we weer en nu was ik degene die zich haastig naar buiten werkte...

Thuis begon het vrouwtje aan het eten.
Na het eten van de baasjes was het mijn beurt.
Er werd volgens voorschrift 1ฝ pilletje toegevoegd aan het eten.
Volgens de dierenarts zouden de pilletjes meteen moeten werken maar helaas.... mijn verdriet was en is nog steeds even groot...  

27/12/2009 - Kerstmis zonder Eddy...

Het is stil in huis zo zonder Eddy. Geen zorgen meer om hem, geen klok die me verteld dat het tijd is voor zijn medicijnen, geen lange nachten meer op zitten samen met Eddy, geen internet meer afzoeken naar antwoorden over zijn ziekte. Wanneer ik 's ochtends wakker werd wist ik al v๓๓r ik mijn ogen opende dat Eddy voor mij stond met mijn sloffen in zijn bek. Zijn gehijg verraadde hem. Eigenlijk word ik me er nu pas van bewust hoe zeer zijn gehijg er altijd was, dag en nacht. De stilte doet pijn, het gemis vreselijk om te dragen maar ook is er de opluchting dat het nu voorbij is, die strijd die er altijd was om lucht te krijgen...

Kerstmis 2009 brak aan. Het voelde vreemd, zo zonder Eddy, niet compleet... Ondanks ons verdriet probeerden we er het beste van te maken en deden we alsof alles bij het oude was. Soms voelt het zo.... alsof Eddy er gewoon nog is. Ik ga de honden uitlaten.... ik ga de honden eten geven.... Ed.... verdorie... Nee, ik hoef hem niet meer te roepen... De pijn steekt door mijn hart, de tranen wellen op en ik probeer ze dapper weg te bijten. Maar die avond lukte het gewoon niet meer. De zin was over, bij ons allebei. Geen kerstdiner meer voor ons maar een gewone maaltijd die met tegenzin werd weggewerkt. Er heerste stilte... allebei met onze eigen gedachten en onze eigen herinneringen bij Eddy. Na het eten was er voor Benjy een wilde ganskarkas met ingewanden en groente. Eigenlijk zou hij die samen met Eddy hebben gedeeld maar nu was alles voor hem. Gelukkig leek het hem beter te smaken dan ons maar dat hij Eddy ook nog erg mist werd ons tweede kerstdag wel duidelijk.

Tweede kerstdag begon net als de eerste met mijn gedachten bij Eddy. Voor Benjy begon de dag met een restant van de ganskarkas van eerste kerstdag, het deel dat van Eddy zou zijn geweest. Hij eet de laatste tijd opvallend langzaam en soms moet ik hem aanmoedigen om te eten, zo ook nu. Die avond gingen we bij mijn moeder de avond doorbrengen. Een makkelijk bakje vlees nam ik mee voor Benjy. Al in de auto gedroeg hij zich anders dan anders. Tijdens de rit erheen viel me ook nu weer die akelige stilte op. Er was geen gehijg en gekuch meer... Bij mijn moeder aangekomen was Benjy opeens helemaal van slag. Hij jankte en piepte en trilde helemaal. Hij liep het eerste half uur continu door de woonkamer. Het was vreselijk om aan te zien, het verdriet dat in hem schuilt. Eindelijk kwam hij een beetje tot rust en ging hij uiteindelijk liggen, moe en uitgeput. Nee, zonder Eddy is kerst kerst niet meer. Kerstmis 2009 heeft zijn glans verloren. Het avondeten was deze keer w้l een kerstmaal en Benjy at later zijn bakje vlees. Mijn oog viel op de foto van Ernie en Eddy samen die op een kastje staat te prijken. Voor hen is het een gelukkige kerst want zij zijn nu weer samen. Fijne kerst, Ernie en Eddy, dacht ik bij mezelf. De avond ging voorbij en we gingen weer terug naar huis. Thuis was Benjy opnieuw van streek. Hij liep snel door het huis heen en weer alsof hij op zoek was naar zijn maatje.

Ik ben blij dat de dagen voorbij zijn. Op naar oud en nieuw...

25/12/2009 - Fijne Feestdagen...

Bij deze willen we iedereen hele fijne feestdagen toewensen.

23/12/2009 - Benjy en de sneeuw-bal en kerst...

Nog een laatste sneeuwblogje van ons... tenzij er natuurlijk nog nieuwe sneeuw weer valt!

We vertrokken deze keer naar het mooie Jekerdal. Op weg ernatoe vertelde vrouwtje samen met een ander baasje over Eddy terwijl wij honden met elkaar een spelletje speelden. Aangekomen bij Jekerdal ging ik gelijk naar de Jeker om pootje te baden. Koud was het wel maar ach... daardoor laat ik me niet tegenhouden. Helaas waren er deze keer geen speelkameraadjes en dus was de lol in het pootje baden er snel af. De bal werd door het vrouwtje tevoorschijn en na heel wat aanmoediging speelde ik met haar om haar tevreden te stellen.

  

De bal stuift weg en ik hol er achteraan...

 
Even de snweeuw weg schudden voordat ik er weer uitzie als een sneeuwbal want ik heb toch mijn reputatie hoog te houden als aantrekkelijke reu.

 
Nog even mijn billen in de lucht steken...

 
Om me heen kijken...

 
Snuffelen...

 
Jaja, houd je gemak! Ik kom al met je bal hoor!

 
Houd je vast... daar kom ik!

 
Nog een keer ga ik achter de bal aan...

 
Moet ik hem nu echt w้้r terug brengen voor je?!

 
Vooruit dan! Maar dit is echt de laatste keer!!! Zoek je maar ander personeel die je ballen weer ophaalt, daar heb ik geen zin voor.

 
Nou, ze heeft het eindelijk begrepen! Kan ik mijn eigen ding doen.

 
Terug naar het water... maar... het is hier wel diep zeg!




Nee, hier ook niet! Hier is het nog dieper....

 
Gaan we terug naar het andere water?



 
Poseren? Voor deze keer dan...

 
EDDYYYYY!!!!! Ik hol met mijn poten zo hard ik kan! Halverwege begint er wat te dagen... Ik sta even stil en kijk nog eens goed... Nee... het is Eddy niet maar een Golden met dezelfde kleur als Eddy had... Teleurgesteld kom ik terug...

Bij het veldje waar vrouwtje altijd samen met Eddy speelde zag ze het ineens weer helemaal voor zich en kreeg ze het te kwaad. Haar zin was nu ook over en we gingen terug naar huis. Nee, het is voor ons allebei nog heel erg wennen, zo'n leventje zonder onze lieve, trouwe Eddy...

 

Nog even en dan is het kerst. Voor ons zal het dit jaar minder kerst aanvoelen als de jaren hiervoor maar de baasjes hebben hun best weer gedaan om kerstsfeer in huis te cre๋ren. Dit jaar is er minder opgezet maar nog steeds lijkt het hier volgens oma wel een kerstwinkel en als je het mij vraagt heeft oma helemaal gelijk!

23/12/2009 - Eindelijk sneeuw!!!!

Eergistermorgen rond de klok van 10.00 uur begon het hier dan ook eindelijk te sneeuwen en bleef het sneeuwen. Rond de middag lag er al een aardig laagje sneeuw en vertrokken het vrouwtje en ik voor een lange wandeling. De sneeuw in combinatie met de wind maakte het nog eens extra koud maar gelukkig heb ik een mooie dikke pels die me bescherming biedt tegen de kou en vrouwtje had haar dikke "noordpolentrui" zoals ze die noemt aangetrokken.

 

Op de heenweg naar het eerste losloopgebied was er niet veel te beleven. Het was stil.... geen hond te bespeuren en dus snuffelde ik maar wat in het rond.

 
Geen hond te zien...

 
Ik snuffel maar weer verder...

 
Vrouwtje haalde opeens de bal tevoorschijn om mij wat meer afleiding te geven maar zelfs het balletje kon mij niet echt deren.

 
In de sneeuw ging ik er eens goed op kauwen. De dood van Eddy grijpt me meer aan dan vrouwtje ooit had kunnen denken. Ik mis een kameraadje om me heen. We staken de weg over na het volgend losloopgebied, de bal had vrouwtje maar weer veilig opgeborgen want die tennisballendraadjes zouden niet goed zijn voor mij. Op het volgend losloopgebied snuffelde ik eveneens wat verloren in het rond. Het sneeuwde nu harder en harder. Er was nauwelijks nog wat te zien maar opeens...

 
In de verte kon ik nog net een hond onderscheiden!

 
Ik stormde weg...

 
... maar halverwege bleek de hond toch verder bij het vrouwtje vandaan te zijn dan ik dacht...

 
Zo ver ga ik nooit bij het vrouwtje vandaan en dus gaf ik het maar op...

 
Maar de herder zag mij ook en wilde ook met mij spelen. Hij kwam me tegemoet...

 
...en samen speelden we alsnog ons spel...

 
Uitbundig raasden we door de sneeuw die alle kanten op stoof door deze wilde taferelen...

 
Het vrouwtje van de herder kwam aanzetten en onderbrak ons spel...

 
Maar daar zag ik alweer een nieuw speelkameraadje aankomen...

 
De herder kijkt nog toe maar word meegenomen en ook deze hond speelde maar kort met mij want het weglopertje mocht helaas niet van de lijn af...

 
Beteutert bleef ik achter...

 
En snuffelde maar weer verder...

 
Gelukkig zag ik al snel weer nieuwe speelkameraadjes...

 
Spelen?

 
Ahum.... hier ben ik niet van gediend hoor!

 
Neuskusje....

 
Ik krijg er weer helemaal zin in!

 
Vrouwtje haalt opnieuw de bal uit...

 
Mijn kangeroo-hop...

 
Het balletje breng ik weer terug... en vrouwtje gooit opnieuw...

 
We gaan weer verder en jaaaa.... w้้r succes!

 
Is dat niet Mannes??? Nee...maar ook een leuk speelmaatje. Samen strijden we om een stok...

 
Gewonnen!!!

 
H้! Is dat niet weer dezelfde herder? Ander baasje... dus nee... maar ook deze is leuk!

 
Jippie! Ik heb het naar mijn zin.... wat een hoop speelkameraadjes!!!

 
We zijn weer op weg naar huis...

 
Vrouwtje legt mijn sneeuwsnoetje vast op de gevoelige plaat...

 
Even de sneeuw van mijn neus aflikken...

 
De sneeuwvlokjes dwarrelen weer naar beneden...

 

Ik ben een levende sneeuwbal geworden, zegt vrouwtje. Ik heb bijna de hele wandeling genoten en ik hoop jullie met mij. Zo meteen op pad voor een nieuwe wandeling...

18/12/2009 - Alleen maar toch heel even weer samen...

Gisteren was er zo ongeveer in het hele land een pak sneeuw gevallen behalve dan bij ons.
Een schraal wit laagje bedekte hier en daar een pad of een strookje groen.
Ondanks dat was het ijzig koud en het had duidelijk gevroren.
Zoals zo vaak vertrokken we ook gisteren weer richting de vijver, waar Eddy en ik ooit nog eens zo vrolijk verstoppertje speelden in het hoge, verse gras.
Maar nu was er geen hoog en vers gras en al helemaal geen Eddy.
Nooit had ik gedacht dat ik die lieve oude en trouwe Eddy zo zou gaan missen.
Mijn grote voorbeeld, mijn leider, mijn speelkameraadje, mijn steun en toeverlaat, mijn.... ach.... wat eigenlijk niet...
Vrouwtje mist Eddy al net zo zeer en juist daarom gaan we naar de vijver omdat voor haar gevoel Eddy daar ook nog steeds een beetje bij ons is. Zo vaak heeft ze daar samen met hem gewandeld in glansrijke dagen van zijn leven.

 
Op weg naar de vijver mag ik lekker rond scharrelen...

 
Elke boom heeft zijn eigen geurtje...

 
Ik kijk mijn ogen uit...



 
Nog een heel stuk te gaan voordat we bij de vijver zijn maar moe ben ik niet hoor.

 
Bij de vijver aangekomen ligt er een dun laagje ijs bedekt met sneeuw. Voor alle zekerheid moet ik "braaf" aan de lijn blijven maar ik wil helemaal niet "braaf" aan de lijn blijven.
Ik wil rond rennen en snuffelen!

 
Vrouwtje vind het een prachtig plaatje zo maar ik zie het toch liever anders en baad graag mijn pootjes in het natte goed en haal de bal graag uit het water.

 
De vogels houden een deel van het water open, het lukt ze voor nu nog wel...

 
Steeds meer en meer komen er, op zoek naar voedsel...

 
We zetten onze weg voort en een klein stukje verder mag ik weer los...

 
Maar ook hier staat een klein plasje water dat nu bevroren is...

 
Ik wil erna toe maar vrouwtje roept me...

 
Ik ben graag eigenwijs en wil toch het ijs op want mijn oog is op iets gevallen wat ik graag hebben wil...

 
N๓g een keer roept het vrouwtje en voor nu krijgt ze haar zin... voor heel even dan...

 
Ik doe net alsof ik gehoorzaam ben en zet mijn snuffel op...

 
En dan... opeens... voor vrouwtje er erg in heeft sta ik daar op het ijs...

 
Geschrokken roept ze me van het ijs af...

 
Maar die bal... die blijft maar lonken....

 
En voor ik er zelf erg in heb sta ik opnieuw op het dunne ijs.
Gespannen houd vrouwtje haar adem in maar het ijs blijkt sterk genoeg om mij te kunnen dragen.
W้้r roept ze me en nog steeds heb ik de bal niet te pakken.
Waar maak je je nou druk om, vrouwtje?

 
Met mijn eigenwijze blik geef ik de strijd op en ga op zoek naar een ander speeltje...

 
Een takje is snel gevonden...

 
In mijn hoofd zit nog steeds die bal die ik zo graag hebben wil...

 
Snel kijk ik of het vrouwtje het ook ziet...

 
En sluip voorzichtig op de bal af... Mijn oren doen het niet meer en vrouwtje kan ook niet bij me komen. Gelukkig staat er altijd maar een heel dun laagje water en kan er niet echt iets gebeuren behalve dan dat ik me bezeer aan het ijs.

 
Eindelijk heb ik de bal te pakken maar nu vind ik er niks meer aan...

 
 

Vrouwtje roept me terug. We gaan naar huis, zegt ze. Met mijn doldwaze kuren jaag ik vrouwtje de stuipen op het lijf...



Het is over met de pret laat ze nog weten... Braaf kom ik meteen want dan bedenkt ze zich misschien nog...



 
Met mijn smekende ogen kijk ik haar aan. Mijn liefste blik zet ik op. Gaan we nu echt naar huis???

 
 

Nog even kijk ik achterom...
Heel even denk ik in de verte Eddy te zien die jong en vrolijk rond huppelt maar neen, het is een andere Golden...

 
Op weg naar huis... we hebben nog een heel eind voor de boeg...

 
Dag lieve Eddy, voor even waren we weer samen...

18/12/2009 - Kerstdrukte...

Ondanks al het verdriet om het verlies van Eddy zijn de baasjes toch maar begonnen met het ophangen en neerzetten van de kerstversiering. De baasjes zijn er duidelijk met hun hoofd niet bij.
Regelmatig hoor in gerinkel... (wat is er nu weer kapot gevallen?) en een vloek (foei! Dat hoort rond deze tijd van het jaar toch al helemaal niet?!) Ach ja, ik laat ze maar even en kom af en toe mijn snuffel eens in de kerstversiering steken om te zien of ik kan helpen.
De baasjes zouden graag hulptroepen inzetten.
Misschien zou dit team nog wat voor ze zijn:

 

De eerste kerstkaarten beginnen ook binnen te druppelen;




Sita en Westley




Sandra en Leo en hun roedel

 
Midas en Myrtsa

 
Dolly




Dolly

 
Devil

 
De relratten

14/12/2009 - Herhinnering aan Eddy...

De afgelopen dagen is ons nogmaals duidelijk geworden hoe zeer er met ons wordt meegeleefd. Nogmaals mochten we post ontvangen, deze keer van Natascha en Rose.

 

De bewerking van Spyke is de voorkant van de kaart...

 
De binnenkant met een prachtig gedichtje van Natascha en Rose

 
Nog een gedichtje


Een gedichtje van Femmel van het Golden Retriever Forum:

May I go now?
Do you think the time is right?
May I say goodbye to pain filled days and endless nights?
I've lived my life and done my best, an example tried to be.
So can I take that step beyond and set my spirit free?
I didn't want to go at first, I fought with all my might.
But something seems to draw me now to a warm and loving light.
I want to go I really do.
It's difficult to stay.
But I will try as best I can to live just one more day.
To give you time to care for me and share your love and fears.
I know you're sad and afraid, because I see your tears.
I'll not be far,
I promise that, and hope you'll always know that my spirit will be close to you wherever you may go.
Thank you so for loving me.
You know I love you too, that's why it's hard to say goodbye and end this life with you.
So hold me now just one more time and let me hear you say, because you care so much for me, you'll let me go today.

- Written for a beloved pet & friend, by Susan A. Jackson 

Ondertussen proberen we de draad hier weer een beetje op te pakken. Het valt niet mee om zonder Eddy door te moeten. 
De ochtenden zijn het ergst, het wakker worden zonder dat ik kijk in de mooie bruine ogen van Eddy die me mijn sloffen brengt.
Bij het klaarmaken van de maaltijden blijft de bak van Eddy leeg.
Bij thuiskomst na een wandeling met Benjy is er geen Eddy die ons voor de deur opwacht.
Wanneer ik 's avonds een mandarijn eet is Eddy er niet om hem het laatste partje te geven.
Na de laatste wandeling hadden we altijd even een moment voor ons zelf. Nog even lekker samen knuffelen en Eddy wat extra's geven zodat de honger de volgende dag minder groot zou zijn.
Alles in huis herhindert me aan Eddy; zijn bed, zijn voerbakken, zijn medicijnen, zijn riem, zijn tuig, zijn frisbee die op de verwarming ligt te wachten, zelfs de plekjes waar hij altijd lag en die nu leeg zijn...
De leegte die hij achter laat is groot. 
De agilityles is afgelopen dinsdag niet door gegaan wegens het slechte weer en eerlijk gezegd was ik er wel blij om.
Met Benjy maak ik vele lange wandelingen. 
Eddy draag ik bij me in mijn gedachten.
Benjy kan maar moeilijk om gaan met het verdriet om Eddy.
Vannacht heb ik hem weer horen zoeken naar hem... 
Ook heeft Benjy heel veel last van stress sinds de dood van Eddy.
De Bach Bloesem en stresstabletjes op natuurlijke basis helpen hem niet. Het liefste blijft Benjy in huis.
Eenmaal buiten wilt hij zo snel mogelijk weer terug naar binnen, hij lijkt zelfs alles op te houden.
Toch ben ik gisteren met Benjy naar de vijver gegaan en heeft hij met zijn bal gespeeld in het water. De bal dreef verder het water in door de wind. Een herinnering kwam spontaan bij me op...

 

8/12/2009 - Nooit meer...

Lieve Eddy,

Het is nacht, mijn gedachten gaan uit naar jou. De tranen voel ik opkomen en prikken in mijn ogen. Snel sluit ik ze, in de hoop dat ik ze kan terugdringen, in de hoop dat ik de slaap zal vatten en er voor even een eind aan het verdriet en aan de pijn komt. Maar de slaap blijft uit en in de stilte van de nacht laat ik de warme tranen over mijn wangen vloeien. Mijn gedachten zijn bij jou en laat ik de vrije loop. Ik denk terug aan de fijne tijd die we samen hadden, aan de dag dat jij in mijn leven kwam. Zo snel al veroverde jij mijn hart. Je prachtige bruine kijkers deden me smelten. Je grote gestalte imponeerde me. Je pootje legde je zo graag op mijn schoot of in mijn hand. Jij hield het altijd langer vol dan ik alhoewel ook jij af en toe je poot moest wisselen.
Nu kan ik
...nooit meer je pootje vast houden
...nooit meer in je ogen kijken wanneer jij me wakker maakt en mijn sloffen brengt
...nooit meer jou kopje onder mijn arm voelen die vraagt om aandacht
...nooit meer je eten klaarmaken
...nooit meer oneindig met je wandelen
...nooit meer je met hoge snelheid zien rennen door de velden
...nooit meer met je met de frisbee spelen
...nooit meer je op de foto zetten, je was zo'n geduldig model 
...nooit meer je verwennen met een lekkernij
...nooit meer opgevrolijkt worden door jou
...nooit meer je zachte vacht strelen
...nooit meer onder je grote flapwappers kroelen, dat vond je zo fijn
...nooit meer je zachtjes toefluisteren hoe lief ik je vind
...nooit meer je horen knorren uit genot
...nooit meer jou door een open raam zien springen omdat je bij mij wilde zijn
...nooit meer jou dwars door de koopwaar zien rennen omdat je bij mij wilde zijn
...nooit meer jou doldwaze streken zien
...nooit meer een dode duif geschonken krijgen van jou
...nooit meer voor je zorgen
...nooit meer jou zij aan zij met Benjy zien liggen
...nooit meer jou verjaardag met je vieren
...nooit meer samen met jou dierendag vieren
...nooit meer samen met jou Kerst vieren 
...nooit meer samen met jou zijn
...nooit meer....

Er zijn zovelen nooit meers nu ik er bij nadenk. Je maakte een groot deel uit van mijn, van ons, leven. Lange tijd heb ik voor je mogen zorgen. Met liefde heb ik mijn tijd met jou doorgebracht, je knuffels en aandacht gegeven en mogen ontvangen. Soms zie ik je heel even in de verte, hoor ik je pootjes trippelen op de vloer. Snel kijk ik op... maar helaas... ik ben te laat om je nog ้้n keer te vertellen hoeveel ik van je houd. Je bent al weer verdwenen. 
Nooit meer zal ik jou vergeten... Een stukje van jou is nog bij me... voor altijd in mijn hart... veilig opgeborgen.... dat neemt nooit meer iemand mij af, nee, nooit meer...

Lieve Eddy, ik ga je missen, dat doe ik nu al. Het gaat je goed daarboven. Ik ben blij dat jij mijn hulphondje hebt mogen zijn. Ik zeg geen vaarwel maar tot ziens Eddy...

I miss you so much; my four-legged friend,
I ask myself each day; if the pain will ever end.
You loss is so hard; for one person to bear,
because we were a team; an inseparable pair.
You were by my side; when I got up each day,
waiting so patiently; to go out and play.
You were there each day; when I got home,
waiting to go to the park; where you could roam.
You always knew; if I was having a bad day,
so you'd snuggle up close; and try to get me to play.
If that didn't work; you'd put your head in my lap,
then make yourself comfortable; and take a nap.
One way or another you; would brighten my day,
like only you could; you had a special way.
You gave me a lifetime; of memories to hold,
through all the years  ahead; till I'm gray and old.
I promise I'll see you; again one day,
when we'll be together again; to go run and play.
You loss is a cross; I will just have to bear,
because you and I know; we're an inseparable pair.

Opnieuw mochten we 2 kaarten ontvangen waarin steunbetuigingen met het overlijden van Eddy.

 
Links een kaart van Will Albers (gastgezin van Ernie), rechts een kaart van Midas en Myrtsa




In de kaart van het gastgezin van Ernie staat een prachtig gedicht afgedrukt.


Benjy heeft het moeilijk met het overlijden van Eddy. Hij mist hem duidelijk. Nog nooit is hij in zijn leventje alleen geweest zonder soortgenootje. Elke nacht hoor ik hem zoeken naar zijn maatje tegen wie hij aan lag. Benjy is stilletjes en heeft minder zin in eten. Buiten kan hij gelukkig zijn overtollige energie nog kwijt. Vanavond zullen we weer voor het eerst na het overlijden van Eddy naar de agility gaan. Het zal moeilijk zijn maar omwille van Benjy moet ik proberen de dagelijkse dingen weer op te pakken.